Donderdag 6 december: Lekker vies, vies lekker

Hell, wat worden wij in deze maatschappij toch bijna gedwongen tot consumeren. De hele wereld fonkelt verlekkerend (helemaal in december). Koop dit, koop dat, aanbieding, aanbieding, uw laatste kans, lege plankprijzen, 3=2. Je kan niet meer fatsoenlijk tanken of ze proberen je er wel een pakkie gum bij aan te smeren. Ik heb me aangeleerd er niet al te sterk op proberen te reageren: marketeers zijn mensen die je proberen te verkopen wat je niet nodig hebt. Latente behoeften lekker latent laten wezen. Denk ik dan, hoor, want dik kans dat ik er nog vaker ingetrapt ben dan niet, zonder dat ik het wist. Maar het is de gedachte die telt.

Maar goed, mijn vriezer is behoorlijk aangevroren en het is dus hoog tijd voor effe ontdooien. Dus ik denk 'hij moet leeg'. En ja, ik vind soms - op een vieze manier - een bitterballetje lekker, dus er lag nog een zak waar al een behoorlijk deukje in geslagen was. 'Tsja', denk ik, 'ik wil er eigenlijk dan wel een kaassoufflé-tje en een vlammetje bij. Dus ik effe naar de Hoogvliet, waar bleek dat ze daar ook inmiddels bapao-soufflés te hebben. Ik werd spontaan benieuwd, leek me lekker, blijkbaar iets latents. Dus ik heb twee pakjes soufflés van Bekkers, bleek weer dat je bij ieder pak een zak frites van een kilo gratis krijgt...

Nou wilde ik die pakjes toch al hebben, dus ik denk bij mezelf: 'Wat moet ik nou met twee kilo friet? Dat is echt een godsberg! Ik zal het nooit uit mezelf in de pan gooien, want eigen patat is nooit zo lekker als bij de patatboer.' Maar laten liggen was ook zo wat. Ik stond in dubio of ik dan maar géén zakje mee zou nemen. Of één? Anders sta je bij de kassa af te rekenen alsof je je eigen bedrijf gaat beginnen ofzo.

Natuurlijk maakte de hebberigheid zich van mij meester. De patat was gratis en ik had er immers recht op. En natuurlijk heb ik mijn kassabon gecheckt of de korting correct werd berekend. Dat werd-ie, weer twee euro nog wat bespaard op iets wat ik helemaal niet nodig heb. Mijn vriezer puilt uit, een ambachtelijk tijgerwitje past er nu helaas niet meer in. De ijsklonten op de elementen lachen me bespottend toe: tot de uiterste houdbaarheidsdatum van de Perfekt frites hebben ze hun bestaan gerekt. Dat betekent op zich dat ik die twee euro op electriciteit alleen al vet zal inleveren aan de Eneco.

Op zijn minst, want kort gezegd: zolang die patatzakken niet uit zichzelf weglopen, blijven ze echt heel netjes liggen. Want naast een hebberigheid, heb ik ook nog eens hele mannelijke eigenschappen: ik stap over rommel heen. In de overdrachtelijke zin, maar ook de letterlijke: na twee keer zien, is het iets waar je rekening mee houdt en wordt het onzichtbaar, bestaat het eigenlijk niet meer. En als ik het niet zie, is het er dus niet. Heel kwantum-fysisch, ik vermoed dat ik echt nog maar een paar stappen verwijderd ben van Verlichting. Ahhhh...

Gelukkig heb ik nog het object van mijn affectie. Die heeft maar één heilige plicht in haar leven, lijkt het, en dat is het ruimen van mijn koelkast.

'Hey, wat doe je? Dat ijs wou ik nog opeten!'
'Lul niet, het ligt er al weken, sinds Anne en Marc op bezoek waren.'
'Ja, maar het is nu winter, dan ik eet ik ijs gewoon niet zo snel op. Iets van een temperatuurding, weet-je-wel?'
'Je waterijsjes gaan anders hard genoeg, vriend.'
'Oh, dat is anders.'
'Oh, hoezo dan?'
'Eh...eh...'
'Maar je bedoelt dus eigenlijk dat het tot volgend jaar augustus moet blijven liggen?'
'Eh...eh...'
'Te laat, daar gaat-ie al.'

Niet nadat ze alle chocolade-trofeeën eruit gepeuterd had, natuurlijk. Nee, hoor, die gaat over patat al helemaal niet met haar ogen knipperen. Ik heb nu het idee de zakken te doneren aan zus, zwager en kinderen, die krijgen het wel weg. Dan gaat de twee euro nog wat wel weer in de benzine zitten, maar heb ik in ieder geval het idee dat het voedsel niet verspild wordt.

Bapao-soufflés zijn trouwens verder niet echt aan te raden, een onzalig idee, vleesch nog visch. Je hoofd denk dat-ie een kaassoufflé ingestopt krijgt, maar dan volgt even later de smaak van gekruide gehakt. Hargh! Psychologisch gezien hele interessante materie van mind over matter, culinair gezien echt van het type dat je alleen nog maar in de frituur kan gooien. Nee, dan bitterballen, die zijn eerlijk. Die pretenderen niks anders te zijn dan vies.

Op een lekkere manier...

Woensdag 7 november 2007: Emotionele bureaucratie

Hmmjah, de epicanthische vouw: volgens vakliteratuur is dat een vlezige plooi die over het ooglid valt. Ik zeg allereerst natuurlijk: genoeg stof voor woordgrapjes daar. Sterker nog: het is er één. Ik schijn in ieder geval niet beducht te hoeven zijn op grapjes daarover gericht aan mijn persoontje, omdat deze vouw bij mij volgens dezelfde vakliteratuur schijnt te ontbreken, waardoor mijn hele ooglid zichtbaar is. Cause and effect, zullen we voorlopig maar zeggen. Wipe your ass with silk. Tenminste, dat hoop ik maar, want als ik andere bronnen raadpleeg, kan ik niet anders dan concluderen dat ik wèl een epicanthische vouw heb.

Ik lees wel eens wat en als ik daarvoor in de stemming ben, is het ook wel eens wat over de zaken die ons als personen kenmerken. Ik weet het niet, structuur van de handen, lichaamstaal, manier van communiceren, mens-typen. Niet om nou werkelijk wat met die informatie te doen, hoor, gewoon leuk, het kietelt me. Ik heb wel eens mijn handen laten lezen door een pro. Gewoon omdat de gelegenheid zich eens voordeed en als vermeende scepticus, maar zeker een nieuwsgierig aagje, kon ik die natuurlijk niet voorbij laten gaan. Ik heb mijn - destijds beste - pokerface opgezet en ging me laten verrassen.

Het was mijn eerste keer, zogezegd, zoveel wilde ik nog wel kwijt. De dame legde dus eerst wat uit over het onderwerp zelf, hoe ze keek, waar ze naar kijk, wat precies wat betekende en welke zaken er opmerkelijk waren en waarom precies. Het eerste wat haar opviel was dat ik niet de handen had van iemand die zijn hand hoeft te laten lezen. Die was wel direct raak, ik was er voor de fun en had als menig jongeling het idee dat ik het toch wel allemaal wist.

En het was ook heel leuk, herinner ik me. Gelukkig was de dame zo goed om een bandje op te nemen, zodat ik dat later nog eens kon terughoren. Toen ik dat recentelijk weer eens terugvond en beluisterde, bleek er - achteraf - wel heel veel te kloppen. Natuurlijk gold dat ook voor het orakel van Delphi, maar toch, genoeg om me te prikkelen er eens wat meer over te lezen. En ik bak er zelf niks van, hoor, het enige praktische wat ik ermee kan is de beste kassière uitzoeken. Lees: met de kortste vingers (relatief aan de palm). Die verprutsen namelijk geen tijd, zijn praktisch ingesteld en houden van zo snel mogelijk handelen. Wil de theorie althans, want sinds alles gescand wordt, is ook die kennis natuurlijk overbodig geworden.

Maar goed, typjes die ik al hartelijk ken, vertonen in hun handen heel duidelijk tekenen van de karaktereigenschappen, die ik voordien al bij ze bespeurd had. Dus er zit best een kern van waarheid in, zolang je maar geen geïsoleerde tekens gaat duiden.

Terug naar de vlezige plooien...

'Qua emotionele procedure werkt mijn type (A) zo dat ik meer rechter brein georiënteerd ben. Dat schijnen maar weinig mannen te zijn. Ik richt mijn aandacht meer op wat er gedaan moet worden om de situatie op te lossen dan dat ik mijn aandacht naar binnen richt om te kijken welk gevoel de situatie bij me oproept. Ik WEET al hoe ik me voel (haha) en wat ik voel is niet aan de orde. Actie is aan de orde, zelfs als het hen pijn veroorzaakt. Ik wals dwars door de emotionele bureaucratie heen om tot de kern der zaken door te dringen. Anderen kunnen daardoor mijn stijl onnodig direct vinden of me zelfs van medogenloosheid betichten. Mijn emotionele procedure is als volgt: de pot op met gevoel en emoties, daar heb ik mijn buik van vol. Op volle kracht vooruit naar de oplossing en het maken van een einde aan deze ondraaglijke verwarring'

Echt, zo staat het er gewoon (ongeveer). En het is dus absoluut niet mijn bedoeling daarmee de draak mee te steken. Toegegeven, ik mag mensen die zich in dit soort zaken kennis eigen gemaakt hebben, heus wel eens voor toverkol of charlatan uitmaken. Maar dat is altijd tongue-in-cheek, nod-nod, wink-wink en als dat al niet wordt opgepikt betekent dat alleen maar het ontbreken van zelfspot en -relativering of juist het noodzakelijk scherpe opmerkingsvermogen. En dan kan ik altijd nog sorry zeggen en er het mijne van denken.

Nee, qua ' emotionele procedure' ben ik absoluut wel eens beticht van bepaalde van dergelijke eigenschappen of gedragingen. En van de week heb ik zelfs mezelf er dermate op betrapt dat ik wijsheid ben gaan vragen bij één van de beste vrienden van de show. En dat gebeurt heus niet vaak zo expliciet (meestal krijg je hem gewoon). Voor die wijsheid gegeven werd, werd hartelijk gelachen en bevestigd alom. Hoe onhandig ik wel niet was.

Daarmee werd ik met de nodige overdenkingen mijn bedje ingestuurd. De volgende dag kon ik met de opgedane zelfkennis in de herkansing. De boodschap werd er niet minder rechter brein georiënteerd om, nog steeds weet ik precies hoe ik me voel. Nog steeds is dat niet per sé aan de orde. Ik WEET het immers?

Dus ik heb het omgedraaid en ben maar gewoon gaan vertellen wat ik weet. De emotionele bureaucratie daaromheen, ach, dat is niet mijn forte dus daar bijt ik me toch onherroepelijk op stuk.

Ik hoop maar dat die er dan een beetje bijgedacht zal worden en dan komt het helemaal goed.

Maandag 5 november 2007: Did you have your..?

Ik bedoel, je hebt melkmuiltjes en dan komt er toch niks meer...? Ik bedoel, melk drinken is echt-echt al heel dubieus, lees hier maar eens. Huuuhhhh... De enige goeie reden die er is om melk te drinken, is omdat je het lekker vindt. Maar dan is het maatje zoals je roken lekker kan vinden.

Ik drink echt best graag melk. Dan wel volle melk, want dat bijgewaterde halfvolle bocht, wel, wie dat uitgevonden heeft, ik weet het niet. Ik heb nog nooit van deeltijd-koeien gehoord en ook met optimistische kijk op dingen heeft het weinig te maken. Maar volgens mij ging het fout met de wereld toen het bon ton werd om dingen aan te lengen, light te maken en vervolgens de smeerkaas met sambal naar het illegale circuit te verbannen. En nee, ik wil geen 'extra calcium bijgevoegd'. Als ik calcium wil, ga ik wel op een stoepkrijtje zuigen of aan de tandpastatuub slorpen. Wie verzint dat allemaal?

Weet je, ik wil het niet eens weten, ik vind ijskouwe melk gewoon best wel lekker. Da's op zich dus al een waarschuwing aan mezelf, warm vind ik het schrikbarend ranzig. Net als cola, maar ook dat... Goed, dondert niet, ijskoud is het lekker.

Maar dan heb je ook mensen die chocomel drinken. Hihi, ik moest er altijd een beetje om grinniken. Heel pedant, zo van: chocomel is voor kindjes en als je groot bent, drink je gewone melk. Sorry, ik heb dat meegekregen en in mijn hoofd verdraaid tot iets denigrerends. Slecht, ik weet, slecht, foei. Dat je wel eens vraagt aan iemand 'wat wil je drinken?' en die iemand zegt dan 'doe maar een chocomel' en dat dan uit je mond rolt 'wat zeg je nou..?' En dan ook heel oprecht heel verbaasd zijn als ze achter de bar uit de koelkast toch echt een petflesje of blikje vandaan trekken. Moe-nie-gekker-worden. Nou ja, als iemand het lekker vind, mij maakt het verder niet uit. Maar inwendig vind ik het dan grappig, gewoon leuk.

Maar nou had ik laatst dus iemand over de vloer, waarvan ik wist dat een chocomelletje er wel inging. En dan vind ik het wel zo gastvrij om een paar blikjes te halen. Dus ik natuurlijk wat schuchter afrekenen aan de kassa, in één keer alle kansen verspelend bij de brunette-gelokte, rood-nep-gelakte die altijd zo vriendelijk vroeg zegels of airmiles, me herinnerde aan mijn emballage-bonnetje en me al talloze fijne avonden toewenste. Het kan lijden...

Nee, zeg, blijf ik ermee zitten. 'Doe maar een koppie koffie', pffuh. Nou ja, denk ik, effe wat ruimte in de koelkast maken: ik klok er wel effe een paar achter elkaar weg, kijk dan effe heel zuur en be gone with it. Maar, ik ben echt triest, ohgottegot, er is geen hoop meer, ik vind het werkelijk superlekker! Er zit iets in die gedeeltelijk afgeroomde melk, suiker, cacao, johannesbroodpitmeel, carrageen, kaliumfosfaat, natriumcitraat, koemelkeiwit of lactose. Iets is een bindend stofje, ik weet het zeker, ik weet het echt heel zeker! Gadver, wat weet ik het zeker! 25cl blikjes? Pff, bij een paar literpakken spreken we weer. Maar nou het leuke. Ze verkopen niet overal literpakken of blikjes! En dan sta je dus als 36-jarige met zo'n klein pakje. Met een rietje! Hij gaat komen, de dag dat ik mijn fix moet hebben en ik iemand hoor zeggen:

'Ach gossie, is het lekker, knul?'

Maandag 5 november 2007: Komt het gelegen...?

Nee, de aardappels staan op. Ik word - net als heel de wereld - echt helemaal horendol gebeld door allerlei vage bedrijven. Men wil me maar al te graag een gratis rentecheck aanbieden (tsjees, dat klinkt voordelig). Of mijn uitvaart wel goed verzorgt is (hallo, hou es op, ik moet nog jaren mee). Hoe zit het met uw pensioen, mijnheer (geen idee, haal ik statistisch gezien niet). Of ze kunnen heel eenvoudig voor me regelen dat mijn energieprijzen vastgezet worden (dat klinkt rigide). Of ze hebben 1,6 mbit internet voor veertig euro (uh, dus je bedoelt eigenlijk iets duurder maar dan wel fijn 10 x zo langzaam?).

Je hoort het gewoon al direct: als je de telefoon opneemt en je hoort eerst geen ruis en na een seconde ineens wel, dan weet je het. Predictive dialer is dat, een machientje dat slim rekent met hoe lang een gesprekje duurt en wanneer-ie jou dus moet gaan bellen om met een zo groot mogelijke kans dat gesprek dan kwijt te kunnen aan een bel-tiepje. Dan zit-ie er wel eens een secondje naast. Gewoon niks zeggen, dan kan je daarna even een spelletje hallo-hallo spelen.

Ik heb het echt een hele tijd getrokken om beleefd en vriendelijk te blijven. Daarna heb ik het een hele tijd getrokken om beleefd te blijven. Daarna heb ik het nog een hele tijd getrokken. De laatste tijd was het - na de ' goedemorgen/-middag/-avond, u spreekt met <noem naam>' - al snel zo van 'je hebt 5 seconden.'

Vanavond weer een toppertje, dat in de mond nam dat ik een 'trouwe KPN-klant was'. Of dat klopte?

'Geen idee, schat, vertel jij het maar.'
'Nou, ik vind u wel een trouwe klant.'
'Hoe aardig dat je het zegt.'
'En daarom heb ik een mooie aanbieding voor u.'
'Fantastisch, dat zal dan voor een volgende keer zijn.'
'Hoe bedoelt u?'
'Nou, zoals ik het zeg.'
'Maar u weet nog niet wat die aanbieding is.'
'Veel kan het niet wezen en daarbij, je bent te laat.'
'Hoe bedoelt u, mijnheer?'
‘Nou, zoals ik het zeg.'
‘U bent geen trouwe klant meer?'
‘Echt trouw was ik al niet, hoor. Maar inderdaad ook geen klant meer.'
‘Dat is jammer. Ik had u gratis bellen naar vaste nummers in de avond en in het weekend kunnen aanbieden.'
‘Wat een feest. Alleen ik bel nu de hele dag, week, maand en het godganse jaar gratis naar vaste nummers.'
‘Oh, eh, nou, dan vrees ik dat ik u niet verder van dienst zijn.'
‘Oh, jawel, hoor. Volgens mij moet jij kunnen regelen dat ik niet meer gebeld word.'
‘Ja, dat kan ik. Maar dan alleen voor KPN, andere bedrijven moet u zelf regelen. Kan u via infofilter.nl doen.
‘Nou, prima, als jij dan fijn gaat zorgen dat KPN me nooit meer belt, ga ik zelf de rest blokken.'

Jij ook een fijne avond. Beetje lomp, maar je wordt het gewoon zo spuugzat. De vraag is simpelweg altijd hoe ze het snelst bij je portemonnee kunnen komen. Fear-factor of anders inspelen op de hebberigheid die ieder mens rijk is. Ik echt net zo goed, hoor, maar als ik werkelijk van ieder telefoontje waarvan het nummer geblokt is moet schrikken of in mijn handen gaan wrijven..tsjees...dan heb ik een hartritmestoornis èn chronisch schrale handen.

Ik kom pas weer in de lucht als ze gaan bellen voor beta-blokkers, pacemakers en Nivea. Tot die tijd kunnen nu alleen de echt aardige mensen bellen...

Zondag 14 oktober 2007: Ik ben toch niet gek...?

Ah, de zaterdag, heerlijk om wakker te worden in het weekend. Er is weinig mooiers, vind ik de laatste tijd: de wekker speelt niet voor spelbreker en het eerste waar ik steevast in kijk zijn twee lachende, grijsblauwe kijkers die het onbetaalbaar vinden hoe mijn ouwe bottenzak zich de weg terug naar het wakende sleept. De haar cadeau gedane United Colors of Benetton-ochtendjas hangt dan vervolgens als snel om de schouders, omdat-ie mijn kont nìet 'doet uitsteken' en die eigenschap hem redt van een stoffig einde in mijn garderobekast.

Echt 'mannelijk' is-ie daarmee niet direct, dus dan hebben we altijd wel een dialoog over wat in godesnaam het nut is van een capuchon op zo'n ding en dat smurfblauw iets anders is dan pastel. Onder het genot van een kopje koffie is dat exact de prietpraat die ik nodig heb.

De eerste sigaret voor de open keukendeur komt me te staan op een 'mag ik eens proeven?'. 'Nee, natuurlijk niet, ben je mal!' 'Ja, maar ik wil effe weten hoe het smaakt!' 'Ja, kan wel wezen, maar dat doe je maar in je eigen tijd.' Haha, rare wezens... De middag maar eens aangepakt om te shoppen. Ik had niks nodig, dacht ik, maar ik wilde graag een live-cam voor de Xbox halen. Leuk me gewoon leuk, eens testen met wat vrienden.

Maar vervolgens eerst de nodige huiselijke artikeltjes en textiel gehaald bij de Hollandsche Eenheidsprijzen Maatschappij om vervolgens het mannenbolwerk Media Markt te betreden. Want hey, mijn mondhygiëniste zeurt nu al zo lang dat ik electrisch moet poetsen. Ze vraagt altijd waarom ik dat niet doe en dan zeg ik altijd: 'Gewoon, ik vind het niet cool.' Heb het vroeger wel gedaan, maar met een gewone tandenborstel heb ik echt het idee dat het beter gaat. En daarbij heb ik al zo'n twintig jaar nooit meer gaatjes gehad, dus dan moet je wel wat betere argumenten meenemen dan het 'aantal poetsbewegingen'.

Maar gut, het object van mijn affectie poetst dus ook electrisch en die moet altijd zoveel spullen meezeulen dat ik dacht: ik koop zo'n ding met een gratis tweede exemplaar en dan is dat allicht weer minder ballast en een mondhygiënisch zeurpietje minder. Pfff, ik zag er wel tegenop, wat dat getril en gevibreer. Maar gut, ik ben om: 't is best wel cool, haha! Deze Philips Sonicare is gewoon veel beter dan die vorige die ik had met zo'n klein draaikoppie.

Natuurlijk mijn cam niet gekocht, want ik zag een ear-book (jaja) met een hoop CD's en een leuk fotobook van Thin Lizzy en die wilde ik nog net iets liever hebben. Als bij toverslag deed mijn versterker het ook weer (ik snap er niks van), dus helemaal goed: ik kan deze week lekker wat uurtjes supermuziek luisteren.

De zondag was zelfs nog relaxter en na een ritje Rotterdam nog even snel een bakkie koffie bij Moeders om de week weer even door te kletsen weer door naar Frankrijk om op de Call of Duty wat Jerries naar de schepper te helpen. Altijd leuk. Jammer dat Isabelle van La Résistence de kogel kreeg, maar in een oorlog vallen altijd slachtoffers. En verdomd, al die makkers lopen alleen maar in de weg... Hoe minder hoe beter, ze zelf afknallen lukt niet, anders had ik het al gedaan.

Komende week Microsoft PerformancePointServer-training. Leuk, hoor. Ben benieuwd!

Vrijdag 12 oktober 2007: Slechte daad gedaan...

Bij de Shell stopte ik even voor een pack of smokes. Liep ik terug naar mijn auto, schiet een taxichauffeur me aan of ik effe mee wil helpen een oud Citroën CX-je aan de kant te duwen. Er zat een oud dametje in, in de 70 zo, schat ik. Ach, geen probleem, hoor. Ze stond aan de pomp met een volle tank, maar een accu die het leven liet. Met een volle tank kom je dan nog nergens...

Licht autootje, dus hij stond zo aan de kant. Het dametje probeerde vertwijfeld nog even te starten. Het reutelde wel, al was het bar weinig , dus ik gooide even op naar de taxichauffeur dat we hem ook even aan konden duwen. Verwachtte natuurlijk dat hij even plaats zou nemen, maar hij begint vrolijk het dametje het snode plan uit te leggen: Koppeling in, in zijn twee, rollen en koppeling los. Nou, de koppeling was al los toen we de auto gingen manoeuvreren. Slecht voor je rug, zo'n inert object. Vervolgens liet ze hem niet los als nodig was en hobbelde zo vrolijk de weg op. We hadden haar niet geïnstrueerd te sturen en al helemaal niet om om zich heen te kijken. Dom van ons!

Niet effe kijken dus of ze de weg wel op kon, volledig vertrouwend op de goedwillende medemens die dodelijk in de ankers moest. Erg enerverend. En de neus helemaal op het stuurwiel, alsof de anderhalve menskracht van een consultant en een taxichauffeur van één meter 50 haar de aandrijving van Porsche boxer gaf. En je zag haar denken: "In zijn één, handrem erop, contact eraf, remmen. Nu!!!

"Levensgevaarlijk", mompel ik tegen de taxichauffeur. We geboden het dametje dus linksaf te rijden, een achterafstraatje bij Te Werve, waar niks rijdt en het vooral recht is. Kan ze in alle rust de stappen oefenen. Maar nee, hoor, halverwege de bocht gaat de koppeling op en waarachtig, per ongeluk goed! Het motortje begint te pruttelen en te proesten en dame gooit het stuur volledig om in een u-turn, daarbij de verkeerspaal aldaar op een haar na missend. Dolgelukkig gaat de arm wuivend uit het raam en lacht het ons zielsdankbaar toe, door de zwarte rookpluimen van haar verzopen motor heen.

Wel een goeie daad gedaan, dat was alweer een tijdje geleden. Maar geen heitje of oma-koekje of wat dan ook. Mevrouw was nog wel zo kien om aan haar overlijdende accu te denken en peerde hem direct volgas.

Nou, ik was werkelijk echt heel blij dat ze reed: in exact de tegenovergestelde richting van waar ik heen moest. Wil best even de helpende hand toesteken, maar je moet er eigenlijk niet aan denken zoiets nog op de openbare weg kan vertoeven. Wie weet waat het nog tegen opbotst, omdat jij zo nodig padvinder moest spelen.

Misschien was dit eigenlijk wel een hele slechte daad?

Woensdag 10 oktober 2007: Nieuwe liefjes, vervaagde honing...

Na twee-en-een-halve maand maand weer een logje: je zou bijna denken dat het allemaal gewoon voortkabbelde, lekker ritmetje, weinig aan de hand. Op sommige vlakken is dat gelukkig zo, op andere weer helemaal niet. Goeie dingen, nog betere dingen, slechte dingen en gewoon dingen. Een heel leuk ding is dat ik eindelijk (!!!) een gitaar omgegord heb. "Tjeess, hoe komt dat nu zo", denk je dan...

Nou, dat ging zo: in het vorige logje heb ik er melding van gemaakt dat ik bij een optreden van broer Pat en band was wezen kijken. Hardstikke leuk was het, inderdaad, ja. Wat ik er niet bijgeschreven heb, is dat ik - geloof ik - het hele aanwezige gezelschap van verbijsterd oefencentrum Get Rhythm wel op één of andere manier heb gesproken. Pat en ik zijn tweelingen en dan is het maf als je maar één van ons gewend bent en dan zijn er ineens presto twee.

We are the ones that will make you feel better...

Dus ik sta gewoon daar lekker van de muziek te genieten, komen er ineens twee gasten gedecideerd op me aflopen, onder de tattoo's. Ik wist dus al dat ze mij moesten hebben, maar waarvoor? Gewoon een babbeltje, heel gezellig. Natuurlijk over dat tweeling-gedoe en of ik ook gitaar speelde, weliswaar in de verleden tijd, maar ook samen met mijn broer, hoe dat dan was en dat zij ook tweelingen waren, ook al zat er vijf jaar tussen en ook vaak samen speelden met veel leut...

Naar later bleek, oefenden ook zij veel in Get Rhythm en schoten dan mijn broer aan met de opmerking "ja, maar je broer moet ook weer gaan spelen!" Was-ie wel met ze eens. Zo kon het gebeuren dat ik ineens een belletje van Pat kreeg met de vraag "wat doe je donderdag?" "Eh, niks, hoezo?" "Nou, dan gaan we dus spelen met Jan en Jos." "Maar ik heb in geen jaren gespeeld! Dan moet ik echt weer bijlopen." "Nou, dan heb je tot donderdag." "Wat gaan we doen dan?" "Ik heb geen flauw idee."

Haha, ik oefenen weer natuurlijk en het werd een hele leuke avond. Superroestig, en nog steeds, maar langzaam komt het weer. We hebben dat inmiddels een keertje herhaald, nu zonder Pat, en het ging nog steeds leuk, dus vanaf heden is het structureel: iedere donderdag. Leuk!! Ik gooide maar direct op dat ik het dan wel lekker zou vinden om aan songs te werken. Alleen met liedjes krijg je immers een repertoire en vervolgens podiumtijd.

Dus vanavond ook zitten werken aan een idee wat ik dan morgen in de groep kan gooien. Had al iets van een tekst willen hebben voor wat zang, maar zover ben ik niet gekomen. Wel een hele structuur, dus eens kijken hoe dat in een band-verband kan klinken en dan zien we daarna wel verder met het rijmwoordenboek! Mijn duit in het zakje heb ik in ieder geval al...

En tsja, dan ga je toch weer om je heen kijken, huh? Zo werkt dat nu eenmaal. Dus ik heb ook al mijn nieuwe liefje gezien...

Een LP STD Faded Honey. Het type dat het wel kan hebben...

Ja, ik heb zin in heel vet, zogezegd, met nog minder poespas dan ik toch al niet had. En ook gewoon wat nieuws in mijn klauwen om alle vuren verder aan te wakkeren... Ik moet nog wel bekijken hoe ik de euro's door de neus ga bloeden. Maar vervolgens is dan gewoon de vraag of ik nu precies kan houden van dikke of slanke halsjes. Sweet.

Zondag 22 juli 2007: Is this your first visit..?

Tsjees, twee maanden alweer voorbij geschoten sinds laatste stukje? Zat gebeurd, maar niet het schrijven van een stukje erover en ik zou graag beterschap beloven, maar het ritme lijkt effe om. Nou ja...

Eén van de dingetjes die is gebeurd, is een optredentje van broer Pat in etablissement Get Rythm. God, ik heb het try-out optreden gezien en gefilmd. Destijds was dat al erg leuk, hoor, maar wat in het avondvullende optreden werd gepresteerd was simpelweg een heel ander verhaal. Wat een aantal weken routine en repertoire opbouwen al niet vermag. Was een genot om naar te kijken. Ik ken broer Pat muzikaal natuurlijk voornamelijk als Backbone-sidekick van jaren. Dan weet je precies wat te verwachten, je hoeft mekaar bijkans niet aan te kijken en doet dat dan ook weinig: je hebt het zelf immers druk. Des te leuker is het om het eens op het gemak te aanschouwen. Ehm, laat ik zo zeggen, je hoeft niet langer dan een half uurtje te reizen om je bek open te laten vallen. Vriend Wouter gaf een troostend schouderklopje toen het zoveelste tremelo-picking hoogstandje de zaal werd ingeslingerd. Tsja...

Inmiddels is er ook het reisje naar Denver, Colorado geweest. Goeie reden om eens flink nieuwe kleren in te slaan: de laatste keer dat ik wat nieuws heb gekocht, kan ik me nauwelijks heugen. Hardstikke leuk en leerzaam, de conferentie. Veel nieuwe Microsoft-dingen gezien, veel over de producten gehoord en gedurende het weekje kunnen bijkletsen met leidinggevende Peter en directeur Leo. Daarnaast de nodige feestjes, geen ervan was een straf. Raar land wel, dat Amerika. Sta je in een bar, moet je naar buiten om te roken. Hey, niet zo'n probleem, het hing overdag in Colorado aardig naar de 40 graden (in één uurtje zonnen was ik ook verbrand), dus 's avonds was het nog warm zat. Maar dan mag je op straat je biertje weer niet vasthouden...

In het Coors-stadion bestelde ik een biertje, moest ik mijn ID laten zien. Je moet immers 21 jaar zijn om te mogen drinken. Nou kan je dat als compliment opvatten, maar op die melding krijg je dan weer te horen dat ze het ID officieel moeten vragen aan iedereen onder de veertig. Ik snap het niet, hoor. Nou ja, ik snap het wel, maar ik begrijp het alleen niet. Vreemd allemaal, zal wel aan mij liggen. Terug in Nederland kickte de jetlag toch wel een beetje. Boodschap is zo snel mogelijk terug te komen in het normale ritme en dat lukte aardig. Foto'tjes volgen allemaal nog.

Bij Schiphol werd ik afgelopen donderdag dan nog eens aangevallen door een scholekster. Rare gewaarwording, hoor. De beestjes nestelen vlak boven het dakkterras waar je bij goed weer je broodje kunt nuttigen. Ze zijn nogal territoriaal en één besloot tot een krijsende duikvlucht rakelings over mijn hoofd. Ik zag het aankomen en kon op het laatste moment mijn hoofd tussen mijn schouders trekken. Lachen, natuurlijk, want het heeft wel iets grappigs, zo'n opgefokt vogeltje. Nou, dat vogeltje dat nog wat meer grapjes in petto...

Want ik zit daar zo dus nog even buiten en denk ineens: wat voel ik nou op mijn kop, joh? Kriebel en jeuk enzo, gadver. En nou is het algemeen bekend dat vogels, zeker als ze nestelen, de nodige ongein bij zich dragen. Die duikvlucht was dus niet echt een kamikaze-actie, maar meer het type bombs away, want ik had ineens huisdieren in mijn haar. Goddamn en gadverdarrie! Ik ben als een gek naar huis gesjeesd en heb de meest giftige pesticide-lotion en fijnste stofkam gehaald die ik maar kon vinden. Should do the trick. Mochten ongewenste sujetten van plan zijn zich te vestigen, moet je ze gewoon taaie koekjes voorschotelen. Met de cyclus van dit soort diertjes, ga ik het nog één keer herhalen. Mocht ik na de ETA nog niet snel genoeg gehandeld hebben, de ETD staat vast en dan heb ik maar weer een sterk verhaal voor in de kroeg.

Niet nadat eerst mijn hele slaapkamer, in een kwartierje dat ik cola en waterijsjes aan het scoren was, volgestort was met paarse balonnen (ik dacht al, wat gedraagt ze zich toch eigenaardig), was er dit weekend een eerste meet-and-greet met vader, stiefmoeder en broer van hartediefje Shortskirt en nog heel veel andere mensen. Na vier maandjes komt het van dat soort dingen en vond ik best leuk. Hele nette, aardige mensen, je kan het véél slechter treffen: ik heb me prima vermaakt. Natuurlijk ben ik stiekem hardstikke benieuwd of dat wederzijds is, al heb ik me natuurlijk voorbeeldig gedragen. Natuurlijk moest ik door de screening en ook uitleggen wat ik doe voor de kost. Ik kan je zeggen: bij de Koninklijke Marechaussee en de Amerikaanse airport security kom ik er wel doorheen, maar waar het een dochterlief betreft, zijn de regels veel scherper.

Natuurlijk is het allemaal spannend, iedereen komt polshoogte nemen, ik ben stokblind en stekedoof voor welk signaaltje dan ook. Pagina 98 van de handleiding zegt dan ook: 'zoen erop, het is al goed.' En dat is het ook...

Vrijdag 19 mei 2007: Let's make like crazy monkies...

Vrijdag, mijn BPMi-dag. Ik zat lekker wat te werken aan een visie-document voor een opdrachtgever. Er was een aardige delegatie van het business systems-team en leidinggevende Peter greep die gelegenheid even aan om gezellig gezamenlijk een hapje te eten bij Impero Romano, een heerlijk Italiaans restaurantje vlak om de hoek. Was een hele leuke sessie eigenlijk, best wel serieuze onderwerpen aangesneden en veel verschillende meningen passeerden de revue. We zijn net mensen.

Maar lunchen met Peter op vrijdag betekent meestal dat het op de Belgische manier gaat. En ik had me voorgenomen geen alcohol te drinken, want dan is het doorgaans rooie wijn en citroenjenever en dat hakt compleet aan spaanders. Maar het was gezellig, wat kan ik zeggen...

Dus ik zat weer te zuchten achter mijn laptop, vergeefs proberend om de bloedverdunners uit mijn hoofd weg te schudden. Check ik even GeenStijl, mijn favo-site sinds de tip van broer Pat dat mijn (destijds) werkgever erop in het middelpunt stond, omdat het netwerk gehacked was. Nee, zeg, wat lees ik...

ALARM! GORILLA ONTSNAPT

BREAKING NEWS. In Diergaarde Blijdorp, de stadsdierentuin van Rotterdam is zojuist een gorilla ontsnapt. Blijdorp wordt nu ontruimd. Hierboven een archieffeauteau van het beest. Signalement: Groot, boos, harig.

When the pimp's in the crib ma

Normaal gesproken: that's funny. Wel, niet echt, natuurlijk. Ik heb ooit eens een gorilla, die gepest werd en het zat was, een paar meter de lucht in zien springen naar het raam met daarachter zijn nemeses. En dat raam was ontiegelijk dik, centimeters, en hij/zij (don't know) was niet eens echt pissig, maar gewoon not amused. Maar god, effe pats, met de vlakke hand en dat hele verblijf stond te galmen op zijn grondvesten! Ik hoorde later dat één van de sokkenhelden die met zijn neus op het glas stond, spontaan de controle over zijn blaas verloor. Ik weet het niet, het ruikt in die gelegenheden altijd een beetje fishy, niet? Maar ik kan het me zomaar voorstellen...

Punt is: een gorilla is, geloof ik, zo'n 15 keer sterker dan een mens. En dat getal kan je lezen, je kan er gewoon geen besef van hebben hoe sterk dat nou werkelijk is: we hebben die referentie niet, nooit meegekregen op het schoolplein. Geloof me, als ik echt eens goed mot zou krijgen met een capucijnertje, denk ik toch echt dat ik effe ga lopen. Maar een goedmoedig tikje van een gorilla moet echt als een sloopmoker zijn, stel ik me zo voor. Nee, pesten is meer van het schoolplein...

When the pigs try to get at ya

En wat is nou leuker dan apies pesten? Haha. Hmm. Ja, leuk, hoor. Heel triest altijd om te zien. Niet zozeer voor die aap, hoor, ik ga me echt niet al te veel kommeren om de geestesgesteldheid van een schepsel waarvan mijn twee bovenbenen in zijn/haar nog veel behaardere biceps gaan. Had het maar geen aap moeten worden. Maar die mensjes, joh. Die moeten in hun normale leventje echt dag-in dag-uit een hoop stront over zich uitgekieperd krijgen. Anders wordt je zo niet, het bestaat niet. Mijn medeleven...

Nou, in Blijdorp had iemand de euvele moed gehad om Bokito te narren. En een rechtgeaarde Rotterdammer laat zich dat natuurlijk niet heel prettig welgevallen en mijnheer is het komen thuisbrengen. Bar fight! Hij is gaan brassen en beuken in de snackbar. Normaal gesproken: that's funny. Beetje mensjes jonassen. "Hey-hey-hey, één-twee-hupsakeeee!" Ik zie het al helemaal voor me...

Het excuus van zware botten wordt ingehaald door dat van lange darmen, zie je dat?

Normaal gesproken dan: object van mijn affectie Shortskirt heeft een knipkaartje Blijdorp, ja. En zou daar vandaag lekker bijkletsen met één van haar hang-dames. "We hadden niks afgesproken, toch, vrijdag?", hoor ik haar nog zeggen. Nee, inderdaad, maar dat geeft - wat mij betreft - nog niet direct vrijbrief tot verpozing met dominante alfa-mannetjes met een IQ van de absolute ondergrens en een humeur om op te schieten.

Dus ik vond het idee gewoon wat griezelig. En heel eerlijk beken ik mijn super-egoïstische ingeving: oh ja, hoor, het zal niet, ik vind weer eens iemand leuk... Effe een SMS-je sturen dus of ze me kon laten weten of ze in orde was. En nou is het allemaal nog pril en deze had ik dus nog niet mogen meemaken: geen reactie.

UPDATE: Het dier heeft zich inmiddels verschanst in een gebouw, maar niet nadat hij volgens ooggetuigen verschrikkelijk heeft huisgehouden. Zo heeft hij een snackbar nabij de speeltuin compleet verbouwd en mensen voortgesleept. Er zijn in ieder geval twee gewonden gevallen. Hoe zij eraan toe zijn, is onbekend. Een schietploeg is onderweg om het beest te verdoven.

Hey, dit is niet funny, meer. Nou is een snackbar volgens mij niet direct de eerste plek waar ik naar haar zou hoeven zoeken, maar ik weet a) nog niet hoe ze staat tegenover speeltuinen en b) iedereen weet dat verschansen in een gebouw altijd gepaard gaat met iedere vijf minuten de executie van een gijzelaar als de chopper met 12 miljoen aan aandelen-aan-toonder niet komt.

I got the rolly on my arm and I'm pouring Chandon

Gelukkig gaan de mooie dames altijd als laatste, er was nog tijd. Effe bellen maar dan. Mobieltje werd niet beantwoord. Tuurlijk. Huistelefoon ook niet. Tuurlijk! Mobieltje weer niet. Tuurlijk!!! Pas de derde keer verlossend sein. Eén voordeel van een knipkaart, de algemene nuts-functie: ieder volgend bezoek wordt een tandje minder interessant. Bijkletsen kunnen ze overal, de dames waren bij de ingang blijven hangen en hadden de commotie van een afstandje gadegeslagen. Ik kreeg nog wel even het onderkoelde "Er was een vinger afgebeten, ofzo..." mee. Tja, wijzen is ook onbeleefd, denk ik dan.

UPDATE: Ladies and gentlemen. We've got him. Bokito is van het Nationale Nederlanden gebouw geschoten en bovenop Francisco van Jole terecht gekomen. Zaak gesloten. NEXT!

Van de weeromstuit daarna nog even een drankje en fish 'n' chips met Pat en Wouter in de Fiddler. Zie je, ik ben slimmer, ik pest alleen kabeljauwen: die kan ik hebben.

"De kauwspieren van de gorilla zijn groot. Gorilla's zijn planteneters en voor het fijnmalen van bladeren is veel kracht nodig (oh ja?). Het gebit bestaat uit vrij grote, vlakke kiezen die geschikt zijn om planten te vermalen. De hoektanden zijn relatief klein (ten opzichte van wat, dan? Een olifant?)."

Pfff....zie ik daar nu een grijze haar? Ach, wat is nou één grijze haar op een hele silverback...

Maandag 14 mei 2007: Over suiker en water...

Pfff, ik heb er al eens eerder melding van gemaakt: weblogje is het mannelijke equivalent van het bijhouden van een dagboek. Gewoon lekker een beetje bijhouden wat er gebeurt in je saaie leventje. Door de waan van de dag gaan alle gebeurtenissen – hoe banaal ook – zo snel aan je voorbij dat je morgen alweer denkt: wat heb ik gisteren precies gedaan? En dat is zonde, zelfs vervelende dingen hebben zo hun charme en zijn er om van te leren. En als je het dan zo periodiek eens terugleest, denk je door de tijdverdichting tussen je verhaaltjes: ik heb potverdikkie helemáál geen saai leventje. 't Zijn misschien geen grote dingen, maar het zijn er wel veel.

Tegelijkertijd voel ik het nou niet direct als hèt medium om al te persoonlijke dingen op te gaan vermelden. Ik zal altijd de verwijzing maken naar voornamen van al mijn vriendjes en vriendinnetjes als er weer eens wat leuks of vermeldenswaardigs voorgevallen is. Soort van bronvermelding, I'm just here for the ride. Personen die je onder je nagels hebben gezeten, vermeld je al helemaal niet met naam en toenaam. Want verschil van inzicht is immers niet slecht of strafbaar en meestal liggen de zaken na een goeie nachtrust toch weer helemaal anders.

Dus verdomd, de laatste tijd heb ik nauwelijks een logje kunnen schrijven, omdat de focus echt helemaal op persoonlijke zaken ligt. En dan nog van het type waar je gewoon principieel voorzichtig mee omgaat: om geen slechte dingen af te roepen over beren en huiden of achteraf lastige vragen te hoeven beantwoorden van het type ‘Joh, hoe gaat het nu met..?'. Zoiets als afrijden voor je rijbewijs, weet je wel? En dat is dan zelfs een slecht voorbeeld: een rijbewijs cumuleert vele maanden van goede voorbereiding, dus daar mag je best wat ruchtbaarheid aan geven als je er een goed gevoel bij hebt. En gaat het fout, dan heeft het immers nooit aan jou gelegen maar aan die examinator, die met zijn of haar verkeerde been uit het verkeerde bed stapte.

Nee, dit is meer het type prille, intermenselijke relaties, als je mijn drift vangt. Er kan gewoon nog van alles tegenzitten: je kan op tenen gaan staan, de verkeerde dingen zeggen, doen of de goeie nalaten. Of het is simpelweg niet de bedoeling in het grotere, kosmische plaatje. Dus oei, bij alle dingen die je heel graag wilt, is die spanning bijna too much. Toen ik moest afrijden voor mijn motor was ik, ondanks de supergoeie voorbereiding, zò zenuwachtig dat een gemiddelde mister Bean-aflevering minder pijnlijke situaties bevatte dan mijn wandeltje naar het parkeerterrein voor aanvang van het examen. Daarna wel de perfecte rit, volgens mijn instructeur, maar toch…

Dus pfff, ik heb me de afgelopen weken echt uitgesloofd, zeg. Mijn naaste vrienden en familie lachen zich werkelijk een kriek en helpen me glimlachend een handje bij de spaanders die blijven liggen waar ik sta te hakken. ‘Mayday! Hoe lang moeten asperges koken??!' en ‘Pat of Mike, mijn vitrage?? Waar blijf je??' Karakteristiek voor de afgelopen weken, betekent dat dat de meewerkende voorwerpen een bak koffie krijgen, eeuwige dank en daarna hoppa, het gat van de deur. Want het schema was zò fucking strak…

En zo zag niemand het object van mijn affectie. Pril, weet je wel? Dadelijk doe ik alles goed en ziet ze vervolgens 'mijn' zooitje ongeregeld aan en is ze met een ‘vriendelijk bedankt' gevlogen. Vriend Gordon concludeerde dat ze dan dús niet bestond en quantumfysisch zat-ie dan natuurlijk juist. 't Gaat allemaal om bezien vanuit perspectief. Dat weerhield hem er niet van om wat suggesties te doen voor romantische vakantieoorden met mijn hersenschim. Grote mond, maar ondertussen, huh? Buddy Mike blijkt de behaviorist en het goed werkende oog, werkt direct ook heel goed. Vriend Marc wist al hoe laat het was, toen ik specifiek de weg in Rotterdam ging vragen. 'Zeg, vriend, je moet toch zeker niet in de OQ wezen, is het wel?' 'Nee, zegt me niets. Ik geloof het niet, hoor. Hoezo?' 'Nee, niks, vergeet je pasjes niet...' Die frase hoor ik al jaren van hem, dus ik snapte de humor pas véél later...

Maar goed, ik wil dus maar zeggen: iemand is in for the kill gegaan. Ik zou graag denken dat ik het was: best dingetjes laten liggen, maar niet wegens gebrek aan inspanning en aandacht. Na al die jaren van tai chi, waardevolle levenslessen, de emotionele ontkoppeling van een 36-jarige analyzer, zou je verwachten dat ik het zelf wel in de hand heb. Not so, echt niet...

Net als ik denk ‘Rustig ademhalen, John, dit is een combi van sociologie, psychologie, biologie en valt gewoon terug te analyseren naar te behappen brokken', dan word ik – in de overdrachtelijke zin – ‘schaak' gezet en wordt er gewoon weer een hele andere component in de toch al onvoorspelbare mix gegooid. Alsof je gezegd wordt: jongen, er valt niets te analyseren en je hoeft niet te denken.

En op het terras met de goeie vrienden van de show werden al de draak-ermee-stekend de coupling-vragen gesteld. Ik dacht dat ik ze nog even naar waarheid ontkennend kon beantwoorden. Vasthouden een strohalm: daags na de kardinale vragen loop je je douchecel in en ineens denk je dan: wazdatnou? Een bus haarlak! Hey, dit is een mannenhuis, ziet gij daar dan niet mijn X360 en PS2? Het volkomen ontbreken van bloemen, binnenhuis-architectuur en lichtplan? Ja, dat kan wel wezen, maar hier staat-ie goed. En het vrienden-commentaar ‘that's it, you're fucked, mate' heeft in mijn oren eigenlijk nooit zoeter geklonken en zo was het ook precies bedoeld.

Maar goed, waar begint de noodzaak om dingen van de daken te schreeuwen? Wel, 't brandt bij mij al langer, hoor. Immers, ook de sociale verplichtingen en omgangsvormen en in welke vorm je die wenst te gieten, doen zich na een paar maanden gelden. Je zus eist ook haar nieuwbakken schoonzus, ze heeft potdomme lang genoeg geduld geoefend met ‘alleen maar broers'. Zo, dan! Je moeder wenst ook ‘in the loop' te zitten na alles wat ze in 36 jaar toch allemaal wel niet voor je gedaan heeft. En je vrienden wimpel je echt niet meer weg met een ontwijkend praatje. En je moet allemaal niks, natuurlijk, maar iedereen is uiteindelijk alleen maar begaan met je stukje geluk.

En mijn weblog! God, dit moet een plekje hebben anders kan ik nooit mijn verdere schrijvers-aspiraties kwijt. Komt er natuurlijk wel een SMS-je binnenrollen met zoveel woorden als: let's tell the world. Maar goed, mag ik dat dat dan zomaar letterlijk nemen? Deze ga ik echt expliciet vragen. Dat ik nou mijn eigen leventje ‘I care not' bezie, is maar één ding. Gelukkig mag het...

Okay, dan…

Er is iemand die het litteken op mijn kin gezien heeft zoals ik het zie. Sommige mensen hebben al een sneak peek gekregen omdat ze in het epicentrum woonden, voor de rest van de buitenwereld is het vooralsnog concept. Ik heb een trits adembenemende foto's gekregen, maar die hou ik lekker voor mezelf. Fotootjes die gewoon uit het leven volgen, maybe.

Wat ze zouden kunnen behelzen, ik heb geen flauw idee: 't kan van alles zijn. Dit is het meisje dat nooit een rokje van dichtbij heeft gezien, maar ze daags na een strandwandeling presenteert in een modeshow alsof ze nooit anders heeft gedaan dan hips out. Dit is het meisje dat weet dat chi gaat waar de aandacht is en dat dus het beste moment om je een low-kick in de knieholten te geven, is wanneer je de uien staat te fruiten. Dit is het meisje dat dan ook weer giechelend wegholt, terwijl je op mijn 80m2 woonruimte statistisch de beste kans maakt als je blijft staan waar je staat en je daar doodvecht.

Een meisje wat het volgens mij heerlijk vind om eens een lijdend voorwerp te hebben voor haar jaren karate, aikido en tang su. En ze mept en schopt echt heel gemeen aardig, hoor, au, daar niet van, maar ik vind het dan zó aandoenlijk en grappig dat ik niet anders kan dan in lachen uitbarsten en het effe knuffelen. En dan gaat ze uit haar pan, met haar ellebogen in mijn ribben hoeken en op mijn voeten stampen. Zouden er daar meer van bestaan, dan had je een leger. Maar die bestaan niet...

Dit is het meisje dat na mijn uren en uren studeren op Classical Gas van Mason Williams zegt: “Goh, dat klinkt gezellig.” Dit is het meisje dat mijn koelkast volstouwt en mijn waterijsjes redt. En als ze een salade maakt, snijdt ze alles in haar hand, want dat scheelt afwas. Als ik dan in afgrijzen mijn ongenoegen kenbaar maak, zegt ze dat ik me echt geen zorgen hoef te maken, omdat mijn messen toch te bot voor woorden zijn. Dat nuancerende in mijn wereldje waarin alles even belangrijk is... En dan draaien mijn radertjes en denk ik: goh, wat heb je enorm gelijk.

Dit is het meisje dat zelf een kussengevecht begint, maar dan wil dat jij één hand op je rug houdt. Het meisje dat met een gefluisterd idee alles vlot trekt. Het meisje dat je X360 bekijkt en dan zegt: “Da's zeker weer typisch zo'n mannending, hè?“ I guess… Dat bij je minutieus en trots onderhouden plantjes zegt: “Zo, bij de Intratuin langsgeweest?” Dat het, op weg naar huis, uitgiert in de auto, omdat ze je bij je familie helemaal knijp zette omdat iedereen bepaalde stukken textiel nu eenmaal leuker vindt dan andere. Maar ook het hypersensitieve meisje dat voelt wat achter een poging tot objectieve woorden ligt en dat zo in je gezicht gooit. Tegenover mijn baksteen en specie van jaren zet ze haar krullend neusje en bleken het eigenlijk suikerklontjes en water.

En op zoetigheid heb ik mezelf in het verleden in mijn logjes toch echt niet al te veel kunnen betrappen. Misschien daarom juist. Maar nu moest het dus echt even. Waarom? Omdat het alles wat hier aan letters op virtueel papier staat, maakt tot wat het in de eerste instantie toch al was: arbitrair of belangrijk, maar te plaatsen in een context.

Ik snap veel dingen pas achteraf, ik ben een simpele man.

X, shortskirt…

Donderdag 12 april 2007: Ice, ice...

Tweede paasdag na een motorweekendje is typisch zo'n dag dat ik zou uitslapen. Not this time, 't viel zo dat ik die nieuwe ijstentoonstelling in Madurodam zou gaan bezoeken. En als het dan toch pasen moest wezen, moest het ook maar even op zijn paasbest. Ik kreeg ook nog allemaal klussen opgelegd van mensen naar wie ik gewoon ben te luisteren, dus de wekker moest vroeg en zelfs dan zou het heel kort worden. Te kort zelfs, naar later bleek, dus voor één klusje heb ik hulptroepen ingeroepen van één van mijn mi-casa-es-su-casa-mensen. Eeuwig dank.

IJstentoonstelling was weer heel leuk, niet in de laatste plaats vanwege het gezelschap. De min tien graden celsius vond ik voor eventjes prima te doen in een zomertruitje met zo'n muffe bodywarmer. En dan ben ik een onwijze koukleum. Tijdens een verregend motorritje enkele jaren terug nu, had men - ik stond te rillen tegen onderkoeling aan - het idee opgevat om me een ouderwetse koe-bel om te hangen: in de winter zouden ze me dan altijd horen aankomen. Maar goed, ik blijk de enige niet te zijn: ik ging me bijna wat schuldig voelen over de locatiekeuze. Maar ik kon het immers niet weten en had nog zo een 'dikke trui'-alert afgegeven.

Dinsdag weer aan de slag was natuurlijk vervelend, na zo'n leuk weekend. Gelukkig viel er zat op te pakken. Interessante materie die de diepte inging en weer andere dingen die zich op hoog niveau afspelen. Er is echt een echelonnetje waar het om hele andere dingen gaat dan waar ik me gewoon ben in te bewegen. Heel erg leuk om dat eens van dichtbij mee te maken en een rolletje in te kunnen spelen. Niet voor niets, natuurlijk, maar evengoed. Pfff, en ik heb altijd meer in operationele gegevens gezeten, omdat de situatie daar altijd om vroeg. Maar daarnaast zit een hele financiële schaduwwereld, waar ik nu geduldig een beetje in geïntroduceerd word. Leuk, hoor, kom maar op.

Maar zo is het wel al snel weer vrijdag. Een afspraak in Steenbergen is verzet, dus dat geeft me net de ruimte om even wat puntjes op de i te zetten en vervolgens de beloofde dagen met 23 graden celsius te gaan innen. Die koe-bel zal niet rinkelen, helaas geen sprake van koude handen...

Maandag 9 april 2007: Keichoed...

Afgelopen zaterdag gebeurde het dan: het eerste, echte motorritje dit jaar. We zouden in de ochtend gaan vertrekken, om tien uur. Had het allemaal losjes geregeld: een hotelletje boeken, wat routes zoeken op internet en dat was allemaal per vrijdag allemaal zo goed als geregeld. Beetje vroeg op, dan kon ik de laatste dingetjes nog doen, zoals even tanken, wat lucht in de banden, ketting goed in het vet. Dus om negen uur stond ik al wat buiten te pruttelen en mijn alleraardigste buurvrouw hangt altijd vanaf drie hoog van het balkon als ze mijn motor hoort. Ze is al een krasse zeventiger, hoor Omdat haar dochter ook motor rijdt, ziet ze me niet als een nozem, maar iemand die dus wel moét deugen. Dus dan wil ze altijd even babbelen.

'Zo John, ga je het weer eens proberen?' 'Ja , 't wordt mooi weer, dus ik ga een weekendje buiten spelen in Limburg.' 'Aha, mijn dochter zit nu in Noord-Brabant, 't is de start van het motorseizoen.' 'Zo, dan! Zal ik dan maar omrijden? Want die gaat zich natuurlijk vreselijk misdragen?' 'Haha, ik kan je niet vertellen wat ze uitspookt als ik niet kijk!' 'En zo hoort het ook, met jullie malle moeders! Nou, zo meteen komen nog 3 maten van me bij de garage aanrijden, dus het kan misschien wat herrie zijn, zo op de vroege ochtend.' 'Ben je gek, jongen, leuk toch juist? Geniet er maar van!'

Will do...

De meewerkende voorwerpen lieten niet lang op zich wachten en kwamen opgetogen de koffie halen. Bepakt en bezakt, ongeschoren en uit volle borst mijn portiek wakker zingend, stampte het op de zware motorlaarzen naar de derde. Hoe oud je ook wordt, zoiets leuks waar iedereen vrouw en kind, sores en beslommeringen of nitty gritty even achter zich kan laten, dat blijft voelen als de laatste schooldag voordat de grote vakantie begint.

Meteen voor de deur hadden we al een foei-vingertje te pakken van een motoragent, die vond dat mijnheer Geertsema zijn Kawa wel erg pontificaal op de stoep had neergezet, maar met wat gezellig gebabbel liet-ie hem met een bon voyage ook snel weer gaan (dat zou niet de laatste keer zijn). Ga maar lekker pret maken. Hm, dat hoefde geen tweede keer gezegd, want in no-time zaten we in Alphen waar we Herman oppikten en toen ineens in Limburg, waar we ras incheckten in ons viersterren hotel voor een douche.

Purple900rr

Vervolgens ging het leder weer aan en besloten we tot lekker wat rondrijden in de omgeving. Geen tanktassen meer die in de weg zaten, dus dan kan je vrijelijk sturen. Uiteindelijk zijn we afgezakt naar Spa, waarna in één klap de bewolking van de hele dag spoorslags verdween en een prachtige volgende dag in het vooruitzicht stelde.

Ja, het was lekker warm!

Eenmaal terug uit Spa gingen de jeans aan voor een avondje eten en drinken in Maastricht. Nou, da's wel gelukt. Alleraardigste mensen daarzo. Nou, 't ging verder best hard met de biertjes, dus ook weer taxi terug naar het hotel. Er zullen niet eens al te veel mensen in hun snurkslaap door ons gestoord zijn. Responsible now.

doghouse

De volgende dag - na een prima ontbijtje - lekker touren door Limburg. De zo keurig voorbereide route ging al gauw overboord. Niet te doen, irritant, dus overboord en op naar het drielanden-punt. Van daaruit hebben we een stuk van de Mergelland-route gevolgd en best hele leuke paadjes bereden. In Valkenburg neergestreken en meer van die plaatsjes. Hardstikke leuk, het landschap is daar wonderschoon en sommige wegen zijn echt gemaakt voor de motor. Deed zelfs wat Frans aan, al zaten de dorpjes hier wat dichter op elkaar.

Na een uur of 5 rondtuffen, moesten we toen toch ook alweer een beetje terug naar het westen. Het leukste en lekkerste is dat nog met daglicht te doen. Het gezelschap splitste zich onderweg voor de meest optimale route voor iedereen en helaas bleek ergens onderweg de trouwe Suzuki van Herman het leven te hebben gelaten. Damn, zo'n leuk weekend en dan in het zicht van de haven je motor zo te moeten terugzien.

Maar, het was geslaagd, een leuk gezelschap wat lekker klikte en gelukkig maar dat pasen en pinksteren niet op één dag vallen. Kunnen we gewoon lekker nog een keer!

Donderdag 5 april 2007: Pffeeww...

Ze zeggen wel eens dat je moet oppassen met wat je vraagt, want je krijgt het misschien. Of: je krijgt wat je verdient. I don't know, maar het was gekkenhuis, de afgelopen week. Maandag en dinsdag ben ik op Schiphol druk bezig geweest met het opleveren van een documentje betreffende de te varen koers in rapportages voor een Six Sigma-traject. De vraag is doorgaans altijd simpel: 'we willen rapportages, namelijk over dit en dat'. De oplossing leek ook simpel, want ik las de handleiding van het betreffende computerpakketje eens door en toen bleek dat het gewenste gewoon al ingebakken zat. 'Alsteblieft, RYFM, ken ik effe vangen?', zeg je dan doorgaans.

Maar op de achtergrond had men inmiddels hele andere, extra wensen over KPI-rapportages, maar men wist nog niet hoe dat te realiseren. Okay, ik kijk wel effe. En met stukjes informatie die je dan bij elkaar sprokkelt kom je dan een heel eind met aannames. Applicatie wordt alleen onderhouden door IBM en als je dan oplossingen wilt, moet je direct een bruikbare oplossingsrichting op tafel gooien. Je kan immers zeggen dat je bepaalde dingen niet weet en anderen om de oplossing vragen, maar de ervaring leert dat iemand dan heel lang eens de binnenkant van zijn ogen gaat bekijken. Als je iets neerlegd, desnoods fout of onmogelijk, komen ze veel eerder met een betere oplossing. Actie is altijd reactie.

Dus het vuur uit de vingers getypt, belt op de middag vriend Gordon met een korte vraag. Meestal is dat dan of ik een hapje kom eten ofzo, deze ging over skills en leads en morgenochtend moest het af. Damn, vijf uur aftaaien bij Schiphol, half zeven op zijn vroegst bij BPMi: it's going to be a long night. Baas Peter opgebeld met de boodschap en een simpele vraag: heb je wat te doen vanavond? Heeft hij collega Maarten nog even opgetrommeld en die schoof ook aan voor de avond.

Aanbod van pizza heb ik afgeslagen (dom!), daarna even flink van gedachten gewisseld en toen het sein om taken te verdelen en aan de slag te gaan. Overigens niet voordat directeur en leidinggevende er even een reisje Denver, Colorado voor me tussendoor propten. Goh, ik moet nu nog effe aan het idee wennen, door de adrenaline kwam het er toen effe niet van. Als je dan na tweeën het licht uitdoet met wat resultaat, is het goed slapen.

De woensdag mocht ik van de weeromstuit hard aan de slag met wederom een nieuwe, complexe klus en het was werkelijk de hele dag vergadering in, vergadering uit tot de sirene ging. Daarna als een speer naar huis want ik moest aantreden voor een bakje koffie met een werkelijk hele leuke dame. De weerwoorden van buddy Mike op talloze excuses en uitvluchten van mijn kant in talloze gelijksoortige zaken hielden de luiken open: 'this is bigger, John'. Natuurlijk was mijn strijk de avond ervoor in de soep gelopen, dus mijn exclamatie 'ik heb niks om aan te trekken' kwam vanuit de praktische mannelijke kant, niet mijn vrouwelijke. En natuurlijk kwam er tussen twee pijpen van een 32/36 Lucky Brand weer wat tussendoor!

Spelen met vuur, maar ik geloof dat ik het desondanks binnen de grace ten minutes heb kunnen houden. Geloof ik, ik durfde niet de tijd te nemen om de tred te vertragen en mijn mobieltje uit mijn zak te vissen om op het klokje te kijken. En het was hardstikke leuk, nog meer tijd die omvloog.

Donderdag was het woensdag revisited. Helemaal tjokvol afspraken. En da's best goed, maar de tijd die je aan een ronde tafel zit, betekent evenzoveel tijd om alles uit te werken. Maar dat zal voor dinsdag zijn. Want waarschijnlijk had ik een voorspellende geest, ik had er eindelijk eens aan gedacht om ook eens zo'n vrij dagje te offeren voor een extreem lang weekend. Komend weekend gaan we met wat motormuizen Limburg onveilig maken, dus dan kan ik nog op mijn gemak wat voorbereiden. Bovendien, ik ga eigenlijk al zo'n beetje twee jaar onafgebroken door, vakantie is er eigenlijk niet geweest.

Niet dat ik geloof dat vakantie nu per sé noodzakelijk is voor lichamelijk welzijn, soms wil je gewoon effe helemaal 'weg' zijn. En gewoon even met maten weg uit het gebruikelijke omgevinkje, je baard kunnen laten staan en het terras van jou noemen, simpelweg omdat je er zit, dat lijkt me een heel goed recept. Lachen om een scheet, weet je wel, gasten bij elkaar zijn zo simpel. En in de tussentijd asfalt wat ligt te blakeren in de zon.

En daarna, zat leuks om alvast naar uit te kijken...

Zaterdag 24 februari: Once there was this kid who got into an accident and couldn't come to school...

Afgelopen donderdag kwam één van mijn kamergenoten effe zijn nieuwe prijs laten zijn: een iPod Nano. Ik zei, in alle eerlijkheid, dat ik er heel hebberig van werd. 't Was een mooi dingetje, lekker klein en plat, mooi design. En nou wil ik eigenlijk wat hebben om de Sony Minidisc, die ik heb, te gaan vervangen. Het ding is verder prima, hoor, maar werken met MP3 is geen pretje. Als je dat al werkend krijgt.

Vervolgens had de fabrikant flink tegen mijn haren ingestreken door alle opnames die je ermee maakt met een microfoontje (flarden van liedjes) te betitelen als copyrighted. M.a.w. je kon het niet terugkopiëren naar je PC in bruikbaar formaat (anders dan Sony's). Je eigen shit, attenooie! Uiteindelijk hebben ze de software aangepast zodat je daar precies één kansje voor kreeg. Irritant! Zeker als je euro's door de neus hebt gebloed om een stereo-microfoontje erbij te kopen.

Daarvoor bleek het al heel moeilijk te zijn om aan de beloofde 1GB-schijfjes te komen. Hoogst irritant. Toen ze eenmaal er waren, gaf Sony te kennen dat de Minidisc-lijn beëindigd zou worden. Ik hoef niet uit te leggen wat dat doet voor de prijzen en verkrijgbaarheid van je schijfjes. En dan laatst nog dat geintje dat ze vuige software je computer opsluisden via hun voorbespeelde CD's, da's natuurlijk ook niet netjes.

Mork signing off...

No more Sony, dus, en vandaar dat de Nano me kietelde, ik ben maar een simpele man. 't Was een koopje, naar het schijnt, slechts 119 euro. Nou, dat vind ik toch best een prijsje. Dan moet het ook wel wat zijn, qua geluidskwaliteit. Ik vertelde mijn collega dat-ie ook wel tegen een stootje moet kunnen. Buiten de regenmaanden is het in-en-uit het motorjack en een klein beetje tegen wat vocht moet-ie dus ook wel kunnen. Blijken hele handige siliconen-cases voor te zijn, dus dat lijkt ook afgetikt. Maar is het ding stevig? Design en duurzaamheid gaat immers lang niet altijd samen...

Bald wieder zusammenstoßen! Schnell, Schnell!

Kom ik vrijdags op de zaak, vind ik een mailtje in mijn postbus met de begeleidende regel: als dit je niet over de streep trekt.....:-) Ik heb me werkelijk een spasme zitten lachen. Wat een Volkswagen Passat allemaal niet vermag, het zal, maar dit kan door de leute beim Volkswagen toch alleen maar als een zware bend-over worden ervaren.

Dus vandaag ben ik eens wezen kijken. 't Is inderdaad een heel leuk dingetje, maar ik vind het nog steeds veel geld. Ongeveer twee keer zo duur als vergelijkbare alternatieven en da's dus net te duur om voor impulsaankoop in aanmerking te komen. Al was de minidisk zeker het dubbele, dat weer om het in perspectief te plaatsen. Nou ja, hij zit in ieder geval goed in elkaar en da's al een hele grote plus. Maar toch wil ik hem eerst nog even horen...

En daarna nodig ik broer Pat, zijn Passat en mijn Sony Minidisc bij mij thuis uit voor een ritueel feestje...

Donderdag 22 februari: Where's the fun in this...?

Hm, raar, hoor. Er zijn gewoon tijden dat het soepeler loopt dan anders. Zo had ik vorige week lekker veel werk aan de hand en was-ie voorbij voor ik het wist. Deze week sleept echter maar voort: ik zit op meerdere dingetjes te wachten die moeten vallen en dat gebeurt dan maar net niet. Op een gegeven moment heb je al je extra research over die dingen dan ook wel gedaan: okay, beeld gevormd, kom nu maar op. Sucks als je dan moet gaan zitten wachten.

De Xbox was ook niet van plan veel mee te werken: waar ik toch al een beetje lekker mee kon knallen met Rainbow Six, kan ik nu echt niet mijn kop optillen of ik kop wel een granaat weg. En gewoon keer op keer, gaat erg vervelen als je niet respawnt en alleen kan observeren hoe je maten zich moeizaam maar zeker naar de overwinning knokken. Wat maakt het ook uit, zul je zeggen, 't is een spelletje. Dat is het dus niet

Gitaarspelen dan maar, dat kan ik immers een beetje, toch? Forget it, een extra stukje eraan plakken met Classical Gas, wel, dat wil ook nog maar niet loskomen en ik oefen dan toch echt straf door. Daardoor zit ik dan weer niet al te druk op mijn barré-akkoorden waardoor het net lijkt of ik godbeterehet niet eens meer een normaal akkoordje kan spelen. En da's erg frustrerend. 't Is zo makkelijk om te gaan van: f*ck this, 't is zowat jaren geleden dat ik een podium onveilig maakte, who cares? Belangrijke dingen, dat weet je, en toch denk je: what's the point?

En dan weet ik wel dat je dan juist effe erbij moet blijven. 't Gaat vanzelf vallen. Nooit denken 'waarom kan ik niet..?' maar altijd 'hoe kan ik..?'. Positief, positief, ik weet het. Maar grrr, dan moet natuurlijk niet tegelijkertijd alles onder je huid gaan zitten. En zo zijn er wel meer dingetjes en dat is beetje bummer. Een leuke motorrit met leuke mensen door de Lake-district in Engeland, waar ik me erg op zat te verheugen, gaat er dit jaar ook al niet inzitten. Damn, damn, damn!

En dan loop ik zo wat fronzend alles te overdenken, waar in godesnaam precies het beloofde stukje leut gaat zitten, houdt een charmantje even de aandacht vast en zegt out-of-the-blue: 'Je ziet er erg leuk uit, zomaar een complimentje.'

Pff, net op tijd, die kleine dingetjes, huh...?

Woensdag 14 februari 2007: Whoah...!

Van de week liep mijn leidinggevende bij Schiphol een paar seconden de kamer binnen met een korte boodschap: 'Reserveer woensdagochtend in je agenda voor een presentatie bij het NLR. Iets over een simulatie, het beloofd erg spectaculair te worden, details volgen.' Oh, okay...

Had eigenlijk geen flauw idee waarover het ging. NLR bleek het Nederlands Laboratorium voor Lucht en Ruimtevaart te zijn. Op de site las ik iets over virtual reality flight sims en allerlei onderzoeken die zij zouden doen. Leuk, dacht ik, we gaan zeker iets van een flight sim in. Wel, dat was het dus niet. Wat er gebeurd was: niemand in Nederland kan ontkennen dat het weer in Nederland in de laatste decennia spectaculair veranderd is en dan met name de winters. Sneeuw komt eigenlijk nauwelijks meer en als het dan voorkomt, is de verstoring des groter vanwege de uitzonderlijkheid.

En dus moet het natuurgetrouw geoefend worden door een vluchtleiding: hoe ga je om met start- en landingsbanen die uitvallen terwijl er vluchten klaar staan om op te stijgen of binnenkomende vluchten met beperkte brandstofvoorraad rondcirkelen? Wat doe je als het zicht vanuit de verkeerstoren door bijkomende mist of sneeuwval geminimaliseerd wordt?

Het NLR had daar dus een simulatie voor gemaakt en ik vond het werkelijk ongelooflijk: een projectie van 270 graden rondom (in de zomer zitten ze op 360, woohoo!). Een beetje het idee van het Omniversum, maar kleiner van schaal. Helemaal zelf gebouwd, honderd bewegende objecten, 3D gemodelleerd met verdwijningspunten tegen de horizon. Het resultaat laat zich eigenlijk moeilijk omschrijven, het beste nog door te zeggen dat het net lijkt of je 'in de verkeerstoren staat'. Zo fantastich natuurgetrouw, dat het dus eigenlijk weer saai wordt. Natuurlijk konden ze een sneeuwbuitje simuleren, dat vond ik nog het minst spannend. Gewoon wat vlokjes en langzaam de grond wit inkleuren.

Het principe, maar NLR was op fronten beter uitgewerkt...

De graphics waren, naar bijvoorbeeld huidige game console-maatstaven, niet eens echt spectaculair en heel basic. Maar zo goed uitgevoerd, de bewegingen en verhoudingen en alles, het was bizar. Effe off-topic nam je ook nog even 'virtueel' plaats in de cockpit van een landend vliegtuig en geloof me: het was net echt. Je hoofd maakt gewoon de sensatie van snelheid en bochten en alles, je krijgt de neiging jezelf te knijpen. The mind makes it real.

Dat maakte de ervaring heel anders dan bijvoorbeeld in het Omniversum of sommige Disneyland-attracties. Ook heel mooi, maar blijven in essentie 'gewone' films die op een heel groot doek rondom geprojecteerd worden. Nog steeds gewoon 2D in het platte vlak, filmpjes waar je 'buiten' staat. De simulatie, daar werd je gewoon ingezogen. Ik weet het wel, 't is nog steeds 2D, maar voor je hoofd werd het gewoon de 'primaire' realiteit. De zintuigen werden gewoon zwaar gefucked omdat ze dingen kant-en-klaar voorgeschoteld kregen, die ze normaal gesproken zelf zouden moeten 'produceren'. Over The Matrix gesproken, zeg. In essentie zijn we niet ver van het concept verwijderd. Zou je zeggen...maarrrr....

Eén ding wat daarin - los van kosten en praktische invulling - zwaar zal gaan tegenzitten, zijn juist de zintuigen die men aan het bedotten is. Die blijven namelijk wel wèrken, terwijl ze toch al de verwachte input aan de hersenen aan het doorgeven zijn. Normaal gesproken creëert je brein 3D-beelden en perspectief doordat je beide ogen beelden vanuit een marginaal ander gezichtspunt doorzenden naar ergens in de grijze massa (ik heb er niet voor gestudeerd). Het marginale verschil tussen beide afbeeldingen creëert dan de diepte. Heb je maar één oog, dan kan dat nog steeds door je hoofd constant te bewegen om die verschillende gezichtspunten te krijgen.

Well, I'm the only one here.

Da's ook de reden waarom vogels van die rare hoofdbewegingen maken: hun ogen zitten op een andere manier in hun schedel, ze kunnen niet focussen of 'vooruit' kijken met twee ogen. Maar toch moeten ze aan diepteinformatie komen, anders kunnen ze nooit afstanden tot die huiskat inschatten of een graankorreltje oppikken. En hey, duiven vliegen met honderveertig per uur en ooit wel eens een kip zien eten? Of een reiger een visje zien prikken? Dat gaat nogal heel best, hoor. Door die coole headshakes, dus. Kippen zijn eigenlijk heel goed ontworpen, als je er over nadenkt. 't Is bijna lullig voor ze dat ze met ketjap-marinade zo lekker zijn, denk ik dan.

Want de headshakes zijn het eerste wat gaat...

Dus: je hebt uit de simulatie alle normale visuele input, maar zodra je gaat bewegen met je hoofd, treedt plan B voor 3D in werking. En dan gaat je hoofd dus eigenlijk 3D creëren van een beeld wat al 3D was. Nou, dan gaat je brein toch wel protesteren: something's not right, here! En dat gaat gepaard met een licht gevoel van desoriëntatie, dat je echt niet al te lang trekt. Kan me zelfs voorstellen dat je gewoon je koekjes op de grond gooit als je middenin high-speed actie zit.

Dus zonder een manier om zintuigen intact te laten, maar ze op één of andere manier passief te maken, zit het concept op dood spoor. Simple as that. Het is bruikbaar, zoveel wil ik toegeven. Op het rudimentaire af, juist omdat ons eigen systeem zo uitgelezen in elkaar zit. De grote brokken heb je zo voor elkaar, de details - waar het hem in zit - nagenoeg onbereikbaar achterlatend. Behalve beeldkwaliteit en pixels zal er - voor het visuele - weinig verbetering inzitten. Voor 'echte' virtuele realiteit zullen ze toch je hersenschors op een andere manier moeten gaan prikkelen dan indirect via je ogen en oren. Misschien kunnen ze een constructie verzinnen waarbij ze een lange interface via je nek in je cortex proppen ofzo.

Doet overigens niets af aan het feit dat ik het werkelijk-werkelijk bizar indrukwekkend vond. Ik heb geen kiekjes gemaakt, dom! Maar aan de andere kant, op een cameraatje komt het effect toch niet over. Die heeft zelfs maar één oog. En die moet je nog eens stilhouden ook.

Zondag 4 februari 2007: Knipper je met je ogen...

...Is het gewoon alweer maandag!

De vrijdag heb ik definitief de Honda weer van stal gehaald: het weer laat het inmiddels toe om gewoon weer lekker op de motor naar het werk toe te gaan. Er zullen nog zat dagen komen voorlopig dat ik - vanwege het weer - nog zal moeten kiezen tussen vier of twee wielen, maar de voorkeur is weer helder. Had nog wel een paar keer in de stad getuft, maar het was lekker om weer eens de snelweg op te gaan.

Het werk bij Schiphol ging lekker en aangezien ik al over mijn ingeplande uurtjes heenzat en ook nog eens al mijn aan mijzelf gestelde oplevermomenten had gehaald met wat programma's van eisen, ben ik naar Den Haag gesjeesd naar BPMi. Nu ik toch fors wat meer uren bij Schiphol zit, risico is dat je je meer Schipholler dan BPMi-er gaat voelen. En bovendien is bij laatstgenoemde ook nog zat wat moet gebeuren en besproken.

Beetje gedoe met de mtoorkledij natuurlijk, maar daar komen we ook wel overheen. Ben ooit begonnen met een niet zo heel duur motorpak. Het was destijds echt alle geld wat ik er toen aan kon uitgeven, maar evengoed was het een budget-dingetje. Leuk om mee te beginnen. Inmiddels heeft-ie al een schuivertje meegemaakt en daardoor was het toch wat gehavend allemaal. En allang niet meer waterdicht. Dus toen het weer kon, heb ik een nieuw pak gekocht. Leer zoals het hoort en echt alle bescherming die een mens zich maar kan wensen. In elke andere gelegenheid dan op een motor, is het geen fashion statement. Maar klets maar lekker, denk ik dan: ik weet dat je na een valpartijtje echt iedere zoom een zoen geeft als je ongehavend opstaat.

Stand down, soldier!

Ver in de avond even snel door naar vriend Marc en Anne voor een pizzaatje met een drankje. Natuurlijk moest de wereld weer even gered. Lost Planet was crap, Crackdown erg leuk en Call of Duty, ach, duty calls. dus dat wordt de volgende aankoop. Was het al dit weekend van plan, maar het weer was te mooi om te laten schieten en de giromaat op Schiphol had de pas ingeslikt wegens een storing. Komt allemaal wel, Rainbow Six Vegas is nog niet helemaal uit.

Zaterdag werd ik wakker gebeld door de TNT-post. Had niks besteld dat ik wist, vreemd. Met nog waterige oogjes pakte ik een kartonnen pakketje aan met heel veel 39 eurocent plakkertjes. Effe rammelen voor alle zekerheid. Haha, verlate kerstkaart van vriendin Mariska die zich wat in de uitgeverswereld beweegt: motorblaadjes en ander testosteron-werk, geen soja hier! Okay, de Flair voor het stripje, nice touch. Good girl, zeg. Inderdaad leesplezier, er is niks relaxters dan 's weekends met een geroosterd broodje op schoot heerlijk wat uurtjes te duimelen totdat de wereld je komt halen.

Ik was al trots op mijn litteken...

Het was echt lekker weer en ik ben voorzichtig weer even gaan kijken hoe het ook alweer precies werkte op de motor. Lekker via Schipluiden en de Maasland-route terug naar Den Haag en van daaruit weer over de A4 naar Rijswijk. Superlekker! Het gevoel voor bochtjes komt alweer een klein beetje. Toen het beestje eenmaal warm was heb ik eens even gekeken hoe ver-ie nu kwam in zijn één. Nou, je zou het niet gek doen op de snelweg en dan heb je dus nog vijf versnellingen over. En hoe saai in vergelijking een auto is, zeg. Was weer vergeten hoe een pret het is en hoe actief je met het verkeer bezig bent, er zelfs lol mee kunt hebben.

In de avond het Chinees Nationaal Circus in het World Forum gezien. Leuk gezelschap: vriend Mike en vriendin Mags, broer Pat, Moeders en dochter (van Mags) Liv en haar vriendje Lucas. Met dank aan Mags eerst een heerlijk hapje eten bij Berlage, daarna een erg, erg leuke show. Compleet anders dan een traditioneel circus: hier geen dansende beren, jonglerende zeehonden, olijke olifanten of chagrijnige clowns. Alleen maar acrobatiek en sterke staaltjes mensenwerk, superleuk. Ik wist niet dat mensen zo lenig konden zijn en dat er ook gewrichten in je ruggegraat zitten, waardoor je dubbel kunt klappen. Met een inmiddels wat selecter groepje nog even aftoppen in de kroeg en zo kwam een leuk avondje ten einde. Heel erg bedankt, Mags!

'Ze Germans' waren er ook..!

De zondag was het alweer prachtig zonnig en direct weer op de motor. Eventjes een bakkie doen bij Moeders en van daaruit wel verder zien. Verder geen animo om een gezamenlijk tochtje te ondernemen, dus ik dacht even naar Noordwijk te rijden voor een drankje op het terrasje. Maar hey, ik had vriend Maurice al een tijd niet gezien, dus heb de afslag Rotterdam gepakt en ben vanaf daar via Dordrecht en Gorinchem afgezakt naar het land van Flipje. Onaangekondigd, want anders wordt het een onderneming, dus men was erg verbaasd wie er nu weer zijn hoofd over de schutting stak in de Nonnenstraat, Zaltbommel.

Lekker een biertje met een knabbeltje en even gezellig bijgepraat en gezien hoe snel die kinderen groeien. Na een uurtje of twee begon het alweer te schemeren en ervaring leert dat het dan met een reistijd van een uur op de snelweg toch heel fris kan zijn. Ervandoor dus, deed me deugd dat Mo toch even niet kon laten om in zijn één de straat door te tuffen op de Blade. Inderdaad, het rempedaaltje is wat meer op de vierkante centimeter dan een Honda Shadow 1100. Maar met 3 km/u kun je hem gerust laten, hoor. Ha, vriendin Karianne keek het met lede ogen aan: 'Maurice, pas nou op dat je niet valt!' Ze moest eens weten: ik heb die jongen de Shadow zien houden in slip, man..! Volle bepakking, greppel ernaast èn ik zat zelf nog achterop ook. Die laat níks vallen...

Gelukkig had Maurice nog een thermo-legging waar-ie niet meer inpaste, dus tezamen met het thermo-jack en trui die ik al aanhad, heb ik het heel redelijk gered in een zomerpakje. Def Leppard op de minidisc, kont tegen de buddy seat, hoofd in de kuip en I will not deviate in het blazoen. Ik was er zo en de centrale verwarming had de kleum er zo weer uit. En 's avonds ook nog een belletje of ik heelhuids was thuisgekomen. 'Jazeker! Tot in de kroeg eind van de maand!'

En zo was het weekend alweer voorbij, zeg.

Donderdag 18 januari 2007: Weertje mijnheertje

Ha, bij Schiphol hebben ze alle rookcabines weggehaald dus de rokers zijn verbannen tot voor het gebouw. Dan hangt nog een hele vleugel op pilaren boven je, dus je staat weliswaar droog, in de winter is lekker anders. En eigenlijk vind ik dat ook wel prettig, want je rookt op een dag weinig tot niets. Maar goed, ik stond zo effe buiten en moest allemaal marechaussee voorbij en er waren linten gespannen rond de pilaren. Vreemd, effe het mijne van weten.

Wat blijkt, op het dak bestond de kans dat er wat platen los zouden komen in verband met een de harde wind die er stond. Windkracht 10 wilde het verhaal. Nu ja, je kunt maar voorzichtig zijn. En zo stond ik daar een beetje in de luwte van het gebouw, maar de mensen die aan kwamen lopen hingen echt helemaal scheef tegen de wind in. De hele prullebak zat ook vol met paraplu's die hun langste tijd gehad hadden. Toch vreemd, een plu biedt absoluut geen bescherming als de regen gepaard gaat met windkracht 10. Stuk gaat-ie zeker, tenzij je Mary Poppins heet. Toch steken mensen hem driftig op.

Vind het toch een 'beladen' plu...

Nou ja, gisterenavond na Tai Chi, tijdens het loopje naar mijn auto ben ik ook tot op mijn onderbroek natgeregend en toegegeven: als ik een natte krant had gehad, had ik hem ook boven mijn hoofd gehouden.

Maar goed, eind van de dag mocht ik niet eens meer door de entree van de marechaussee. Ik moest via de dienstingang helemaal omlopen rond de bouwput van het nieuwe Microsoft-gebouw om vervolgens bij de parkeerplaats aan te komen. Da's een aardig loopje. En ik snap het vanwege de veiligheid helemaal. Alleen kan ik me dan nooit aan de onrust onttrekken dat ik het gevaar van vallende dakplaten weliswaar vermijd, maar vervolgens word platgereden door een Sternet-bus. Ken je dat? Zo van, als het je tijd is, is het je tijd.

En Bob Ross zette zijn happy trees met speels gemak op het canvas...

Gelukkig, het was blijkbaar mijn tijd nog niet en ik kon mijn weg vervolgen. Ik draaide de weg op en zag de bomen werkelijk ombuigen in het geweld, relaxed aan het stuur draaien was er ook niet bij. De radio meldde 3 keer zoveel files als gewoonlijk.

De ochtend zelf had ik al twee noodstoppen moeten maken en ik hou me echt netjes aan snelheid en afstand. De tweede noodstop dacht ik nog: goh, die voor me remt wel heel bruusk, maar mijn ABS redde me. Vervolgens zie ik de vier, vijf auto's voor me toch echt vol kop-staart op elkaar staan. Hè, lullig je dag zo te moeten beginnen, maar ikzelf telde mijn gelukkige sterretjes.

Het bericht op de radio dat het hevigste nog moest komen... Dat alles bij elkaar heb ik besloten dat ik dat allemaal niet ging afwachten en aanzien. Foto's zat vandaag van allerlei gevels die het begaven, bomen die auto's verpletterden en vrachtauto's die omgerold werden. En da's misschien een relatief klein risico, maar sommige dingen moet je niet opzoeken. Een boom is lekker dramatisch natuurlijk, maar het verkeerde kantje van een dakpan op je fontanel is ook al voldoende.

Gek! Hoe langer ik naar het plaatje kijk, hoe meer ik er in zie....

Tijd of geen tijd, zoiets sulligs wil ik niet meemaken. Mijn devies: blijf zitten waar je zit en verroer je niet.

Zondag 14 januari 2007: Co-op...

Leuk, dat Xbox Live, je ziet direct al je maatjes die ook 'signed in' en dus achter de xbox 360 zitten. Je kan mekaar wat berichtjes sturen, maar ook besluiten tot een spelletje spelen, natuurlijk. Zaterdagavond was vriend Marc er weer. Bij hem thuis was ik al eens aan de gang geweest met Rainbow Six: Vegas, een tactical shooter, zoals het heet. Je leidt een anti-terroristen-team en komt in Las Vegas uit, waar een terrostische cel aan het huishouden is. Gek genoeg betekent dat alleen maar meer dan minder rommel.

Dus weer even samen een campaign spelen. Lachen, hoor, als je een webcam hebt, kun je je eigen kop fotograferen en die op je karakter 'plakken'. Kan het nog gekker? Wel, het is nog niet helemaal 100%, want ik herkende Marc niet helemaal. Eh, eigenlijk helemaal niet. Kan ook komen door al die camouflage.

Nou had ik de game nog niet echt in de vingers, dus ik was wel vaak aan het respawnen. Met twee, drie hits achter elkaar leg je het loodje wel, dus je moet ook echt tactisch te werk gaan. Ofwel: heel goed oppassen en er niet gewoon maar inrossen. Jammer, ehm, dat laatste is meestal namelijk mijn taktiek. Dus je zit in dezelfde virtuele wereld met je maatje - zelf als je via de koptelefoon praat, mimiekt je avatar hetgeen je zegt - en die kan gewoon dus zien hoe je bezig bent. De rethorische vraag 'Zo, ga je lekker, Rambo?' zei voldoende, toen ik net weer geheadshottered werd. Maar verderrest heb ik best wel weer een paar baddies neergehaald.

De wereld is wederom dus wat veiliger. Mensen kunnen weer wat geruster slapen, terwijl wij verder blijven proberen Irena Morales in de krochten van de gokstad om te leggen. En nee, dat is niet zielig, het is een canaille. Ik zat niet voor niets zo vaak te respawnen. Dan moet je het zelf ook maar weten. Breach and clear! Yes, sir!

Zondag in de middag even op de motor gesprongen (het was heerlijk weer) voor een bakkie koffie bij Moeders. Buddy Mike was niet thuis anders had ik daar ook nog wel wat cafeïne gescoord. Niks aan het handje, rijd ik gewoon even door naar Ockenburgh en van daaruit the long way home.

Verder wat administratie en verzekeringszaken bijgewerkt in mijn heerlijk opgeruimde werkkamertje. Tsjees, net echt. Helemaal klaar voor de nieuwe werkweek en nog 20 minuten to spare voor het nachtelijk uur.

Oh nee, shit, mijn was nog ophangen...!

Vrijdag 12 januari 2007: De armen zijn weer hersteld van gisteren, dus...

Nadat de dag me niet helemaal gebracht had, wat ik ervan verwachtte (it happens), was het 'dra tijd voor de Tit Khun-les. Mooie stijl, erg 'uitgekleed' en functioneel, 5 stappen en 6 vormen, waar je alles mee zou moeten kunnen. Doorgaans zijn de lessen hierin fysiek zwaarder dan doordeweeks. Normaal gesproken lopen we alle stappen een tijd door, maar vandaag was het alleen maar partneroefeningen en trainen hoe de stappen dus inderdaad in meerdere situaties gebruikt konden worden.

Het was niet misselijk: duidelijke verwijzingen naar wat armklem-technieken die ik in een grijs, maar gewaardeerd judo-verleden heb opgepikt. Alleen daar gebeurde het altijd op de grond; Tit Khun is blijkbaar wat minder discriminant.

En zo waren we lekker bezig, ik had een vraag die logisch leek omdat we relatief traag en voorzichtig aan het oefenen waren. Het ging erom hoe je met je armcirkel een vuistslag uit de weg sloeg. Mentor Roel demonstreerde even hoe het zou gaan, ware het een minder vriendschappelijk gebeuren. En ik had alle tijd, wist precies wat er zou gebeuren en was voorbereid op een behoorlijke dreun rond het ellebooggewricht. Het was ook nog eens contact met feitelijk maar één hand. Maar met dermate overtuiging en met name snel, dat alles aan de ontvangende kant even niet helemaal tijdig reageerde. Ik heb nu een elleboog die iets van de leg is; als je niet weet wat er komt en hij zit goed, wel, dan zit je 6 weken in een mitella.

Haha, en toen kwam het arm-klem gedeelte pas. Nou heb ik ze dus vroeger zat geoefend, maar als je een beetje weet hoe je ze moet toepassen (al ben ik de betreffende variant nooit tegengekomen in de studiestof), kun je wel wat 'heenwandelen' om de momenten dat het bij jou gevaarlijk of gevoelig wordt. Ik was er bij wedstrijden nooit zo benauwd voor. Maar goed, ik ben zo rond mijn 17e gestopt met judo, dus echt ferme knapen (want: mijn gewichtsklasse) ben ik nooit tegengekomen en het was natuurlijk niet voor het echie. Nu gelukkig ook niet, dus ik ben aardig weggekomen.

Desalniettemin moest maar even mijn slaapje gaan doen, zodat alles op zijn gemak kan regenereren. 't Voelt alsof-ie morgen goed als nieuw zou moeten zijn.

Donderdag 11 januari 2007: Wat leuk dat we dit allebei niet leuk vinden...

De interessante vraag van deze week, want hij lijkt universeel: kan het bestaan dat verschillende partijen eigenlijk exact hetzelfde willen, maar het toch niet met elkaar eens worden Nou, feit dat ik mezelf de vraag stel betekent dat zo'n situatie dus blijkbaar wel eens voorkomt. Dan hoor je zaken als dat er geen 'win-win' zou zijn, of 'hier wordt niemand gelukkig van'. Toch, als antwoord zou ik geven dat het niet kan bestaan. Not if I can help it. Een beetje het idealisme ook, hoor...

Goldrath (een soort management-goeroe) zegt daarvan dat voor èlke situatie een win-win gevonden moet en kan worden. Is er geen win-win, dan waren de uitgangspunten fout, zegt-ie. Voor het rasoptimisme kan-ie voor mij daarom al niet stuk. En ook nog een handige tip: zit het vast, gewoon even een stapje terug zetten, niks mis mee. Een stap terug is daarmee ook een stap vooruit, zogezegd, en zo kom je nog eens ergens. Enige wat je dan wel moet is eerlijk en open zijn tegen elkaar, maar dan kom je er ook altijd.

Hey, ik heb zat win-loose situaties meegemaakt, maar ik geef grif toe dat ik ook niet altijd stapjes terug heb gemaakt (of laten maken) als de situatie er zo eens om vroeg. Sterker nog: het zal er nog zat van komen, ik maak me geen illusies, maar ik probeer te leren. Nou, dat gaf me dus even stof tot nadenken en een opdracht voor morgen.

Daarna door naar Tai Chi, waar - voor mij - de eerste vriendschappelijke tikken werden uitgedeeld. En dat is maar een raar fenomeen: het kan gewoon gemeen pijn doen en toch moet je gewoon door.

En nou is de mens van nature volledig ingesteld op escapisme. Definieer het hoe je wilt. De neiging om zich te ontrekken aan verantwoordelijkheden en verplichtingen, het ontvluchten van de dagelijkse werkelijkheid, ontsnappen aan onwenselijke situaties. Waarom hangt iedereen aan vakantie? Waarom vind ik mijn xbox zo leuk? Of muziek? Waarom hangen zoveel mensen aan volksmenners en kerkelijke leiders. Simpel escapisme, want je hoeft immers zelf niks, of het is lekker vrijblijvend...

Zo krijgt het een negatieve lading, maar dat hoeft helemaal niet. Zo is ons eerste dak echt heus uitgevonden omdat iemand zich eens wilde onttrekken aan dat constante nat zijn van de regen. En wielen zijn vast uitgevonden omdat iemand het slepen van een zware last zat was. Dus er zijn beslist ook goeie varianten.

Maar goed, pijn aan de armen, dus. Je hoofd zegt echt tegen je: 'afnokken, dit is niet koel. 'Weg van deze verplichting.' Nu kan het fysiek weinig kwaad, dus je 'andere' hoofd zegt tegen je 'ene' hoofd: 'niks afnokken, je wil het zelf.' En dan gaat het weer even door, maar na klap op klap wordt alles toch weer wat gevoeliger en roert die 'ene' zich weer. En zo gaat dat door. Omdat die 'andere' nergens van wil horen, is het heel logisch dat die 'ene' zich dan maar richt op de tegenstander. Zo van, waarom sla je me, kap daar eens mee? Maar die vraag is eigenlijk ook onzinnig, want jij staat hem of haar toch ook te slaan.

Je hebt dus eigenlijk geen bief met je tegenstander, maar met jezelf. En hij of zij heeft exact hetzelfde, dus eigenlijk ben je de grootste maatjes. Na afloop voelt het geweldig, alhoewel misschien niet in je armen... Ik maak me er sterk voor dat iedere sporter die dialoog met zichzelf kent. Misschien niet als gevolg van blauwe plekjes, maar verzuren van spieren, steken in de zij enzo.

Samen dingen leuk vinden is dus prachtig en wenselijk, samen dingen niet leuk vinden heeft ook zijn charme. Als persoon leer je er misschien nog wel het meeste van.

Woensdag 10 januari 2007: Wat houdt je tegen?

Zo, vandaag ging niet alles zoals gepland. Kan je zo wel eens hebben, het is niet altijd even vemakelijk. De tijd die me nog restte de avond, heb ik maar even geprobeerd nuttig te besteden. Want het is/wordt me stilaan wat langer een doorn in het oog: mijn huisje. Niet zozeer het huisje, dat zijn vier muren en een dak, maar meer het gedoe erbinnen. Want als mensen het me eens vragen, moet ik glashard bekennen dat er - sinds ik er twee jaar geleden introk - in essentie geen steek verandert is.

Ik kon destijds niet wachten om erin te trekken en heb mijn hele leven in dozen gegooid en die naar binnen geschoven. Natuurlijk komen al de spullen die je gebruikt en nodig hebt, wel ergens op een plekje terecht. Alles wat niet gebruikt wordt, wel, dat heb ik in het studeerkamertje geparkeerd. Gewoon tegen de muur. Zo van, dat komt nog wel eens. Maar heel typisch, je went aan troep. Over die ene tas kun je bijvoorbeeld heenstappen, je gaat er rekening mee houden dat je die draden eerst met je voet opzij moet vegen eer je je bureaustoel aanschuift en dat de deur van je meterkast niet dichtstaat, ach, je weet niet beter.

Maar je wordt een soort blinde die - eh - blindelings zijn weg vindt in bekend terrein. En daar kan je je natuurlijk hogelijk over verbazen en het razend knap vinden, de waarheid blijft dat zo'n arme drommel nog steeds stekeblind is en dat is toch behoorlijk armoe.

Daarnaast, waar troep staat, kan nu eenmaal geen andere troep staan, waardoor het toch al niet ruim bemeten kamertje in twee jaar nog veel kleiner werd. Legitiem allemaal, hoor, want natuurlijk bewaar je nog even de doos van dat spulletje wat je gekocht heb: stel dat je terug naar de winkel moet ofzo. Voor alle zekerheid. Maar gut, je went eraan, hè? En zo werd het langzaam een berghok.

Maar het was geen berghok, het was mijn studeerkamer. Dus als ik ergens serieus aan wilde werken, ging ik dat lekker in de woonkamer doen. Aan de salontafel, op de grond... Nou, allemaal niet optimaal, hoor. In ieder geval niet uitnodigend, het houdt je op een gegeven moment gewoon tegen. Dus ik ben aan het ruimen en aan het soppen geslagen. Alle zooi van de verhuizing ben ik nu - na twee jaar - doorheen en alles staat in zakken en dozen klaar - papier netjes apart - voor verdere verwerking. Hey, zeeën van ruimte, die kamer was helemaal niet zo krap bemeten.

Ik vraag me dan wel weer af wat ik in Godesnaam moet met drie krikken, respectievelijk Volvo, Fiat en Opel, terwijl ik Peugeot rijdt. En waarom bewaart een mens kapotte cassettedecks (iets uit de vorige eeuw), versterkers en CD-spelers? Ik heb werkelijk geen flauw idee. Voor onderdelen? Man, ik weet een transistor niet van weerstand te onderscheiden en een loopwerk niet van een transformator. Kabouters geloof ik niet in en de hoop dat de spullen het vanzelf weer zullen gaan doen, kunnen we gerust als ijdel bestempelen. Weg ermee!

Volgende stapje is een electriciën uitnodigen om een stopcontact in de meterkast te maken zodat ik een draadloos netwerkje kan aanleggen. Gaat nog meer rommel schelen en tegelijkertijd meer mogelijk maken. En dan gaan we langzaam naar de woonkamer: ouwe banken moeten eruit, stoelen voor de eettafel gekocht. Ook moet er wat aan de muur en gordijnen voor de ramen. En die kale 60-watt peertjes zijn ook wat armoedig.

Vorig jaar heb ik wat zaken aangepakt die me stoorden. Nu kan ik niks meer verzinnen, dus in 2007 moeten de dingen waar ik me niet aan stoor het maar ontgelden.

Dinsdag 9 januari 2007: Het lijkt altijd makkelijk, dat klaverjassen

Woohoo, gisteren de eerste Tai Chi les van het nieuwe seizoen! Daar is er altijd maar één. Kwam iets later binnen, met de nieuwe baan is dat eigenlijk standaard als ik het zo snel doe als maar kan. Opdracht om toepassingen bij een klein stukje van de 108-vorm te vinden. Erg pittig zo'n opdracht in een korte tijd. Je komt wel ergens met wat passen en meten en zo ongeveer zou er een idee in kunnen zitten, maar hmmm.

Maar dat komt ook een beetje omdat je voor twee denkt: als jij nou dit en dit zou doen, dan zou ik dit en dit. Maar degene met wie je dat uitwerkt denkt ook voor twee: 'hm, nee, werkt niet, misschien als jij nou dit, want dan zou ik dat. Dus gevoeglijk zitten er vier man aan tafel en dan moet je al behoorlijk kunnen seinen en troeven tellen, wil je een boompje pakken. Kan je dat nog niet, wel, dan is het simpelweg om de beurt een kaart opgooien en kijken wie dan de meeste punten heeft.

Nou, op dat niveau zitten we nu een beetje. En dat is al heel leuk en als we nou maar kaarten blijven opgooien, ga ik ervan uit dat het op een gegeven momentje wel moet klikken. Hersens zijn er nou eenmaal op gemaakt om orde in de chaos te zoeken.

Daarna nog zoiets: de vijf Tai Chi-stappen koppelen aan 5 elementen metaal, water, hout, vuur of aarde. Dus je krijgt een aanval en pareert die met een stap en roept je bijbehorende element af: metaal. De volgende bedenkt dat metaal water creëert, zoekt zijn stap en roept zijn elementje af: water en zo voorts. Zo klinkt het als een spelletje rock, paper en scisssors en dat is het eigenlijk ook een beetje. Alleen er zijn nogal wat meer combi's dan alleen uit te komen met een gok. Want elementen creëren elkaar, kunnen elkaar vernietigen en je kunt ook ook nog eens het elementje van de tegenspeler pikken. Verwarrend niet? Ik zou het denken. Duiken, overtroeven en op de roem spelen, terwijl we alleen nog maar kaarten aan het opgooien waren.

Thuis snel een hapje en weer de xbox aan: General Raam had zich gisteren niet laten kennen bij het spelletje Gears of War. Haha, nu dus wel, de lelijke apekop. En ik was er eigenlijk zo mee klaar. Vriend Marc was al online en omdat ik nou toch GoW-getraind was, besloten we tot een spelletje co-op op de hardcore mode. Ik heb me zelden zo vermaakt: zij aan zij loos met de kettingzagen, curb stomps en troika's. Het was taai, maar bloederig. En de koptelefoontjes maken de communicatie lekker soepel. 'Flank jij rechts of zal ik?', 'Ik pak die wel, ga jij dekking geven' en 'Waar blijf je nou?'. Of 'Aaaaah! KL***TZ*K! Motherf...! Hieeerrrrr!' Twee acts in een uurtje, het was als een walkthrough.

In één woord: geweldig. Nou, vandaag probeerde ik standje hardcore op me eigen en ik heb mijn ledematen in een kwartier wel tien keer op het trottoir zien spatten: ik bak er niks van. AI-maatje Dom is zoals-ie heet. Hij praat poep en doet geen moer. Wordt dus ook weer gewoon oefenen voordat ik eens aan insane kan denken. Waar vriend Marc al klaar mee is. Geen wonder dat het gisteren zo makkelijk leek: macbro kan nogal klaverjassen. Voor het vergelijk: ik heb 95 gamerpoints.

Hij 10.000-en-nog-wat...

Dinsdag 2 januari 2007: Migratie

Joechei, mijn sleutels zijn weer terecht. Ze lagen gelukkig op de zaak. Ik had er geen herinnering aan dat ik ze daar naartoe had meegenomen, dus ik heb een weekendje in spanning gezeten. Da's wel eens goed voor de tikker. Want dankzij de goeie zorgen van vrienden en bekenden ben ik werkelijk nog nooit wat kwijtgeraakt (als er iets gevonden wordt, is het meestal van mij), dus ik ben er inmiddels van overtuigd dat ik hoogstens iets een tijdje zal moeten missen. Maar nooit voorgoed. Die overtuiging is wat op de proef gesteld, maar gelukkig niet omver geholpen.

Vandaag was het zover, migratie van de Tax Free shops van KLM naar Schiphol. Migratie in de zin dat het KLM-netwerk afgekoppeld moest worden en dat van Schiphol naar binnen gerold, incluis PC's en al. Allemaal redelijk in het hardware-matige, kassa's die op locatie omgegooid en geteld moesten, werkplekken aangekoppeld, checken of de legacy- en financiële systemen op wilden komen, die dingen. Allemaal een beetje na sluitingstijd en da's lastig bij handel die doorgaans zo'n beetje 24/7 draait.

't Was niet echt mijn aandachtsgebied, maar van wat ik ervan begreep, was de materie niet eens zo heel complex, alleen de tijd was simpelweg heel kort. Dan mag er dus weinig tegenzitten en wordt er toch heel gespannen naar gekeken. Als ik zo een beetje naar de mensen keek en gesprekken luisterde, was ik er best gerust op dat het goed zou komen. Er kwamen wel wat zuchten en steunen uit een gedeelte van de mensen, die het daadwerkelijk uit moesten voeren, maar da's altijd in het begin: een soort van inleven of spanningsboog om uiteindelijk uit de startblokken te schieten.

Ik zou aanwezig zijn in Hoofddorp. Niet dat ik superveel zou kunnen doen, maar het is gewoon leuk. En wie weet waar er handjes nodig kunnen zijn, desnoods bij koffie halen. Mijn eerste wapenfeit was het alarm op de bovenverdieping af laten gaan: ik ben er nog doof van. Beetje over mezelf afgeroepen, want ik had een paar keer de vraag gesteld hoe het - op het nieuwe netwerk - met de beveiling zou gaan. Wist ik dat ook weer... Nou, ik heb toch nog een paar nuttige dingetjes kunnen doen, wat schroevedraaiers in netwerkbekabeling gezet.

Ach, op een paar kleine dingetjes na is alles heel gladjes gelopen. Het borreltje heb ik even laten schieten, met reistijd erbij zou de dag al lang genoeg zijn. Om er ook nog een promillage aan te hangen, is ook weer zo wat.

Ik heb wel nog een leuk raadseltje: Wat is dodelijker dan één ICT-projectcoordinator bij een patch-panel?

Oh, God, nee, hè...

Het antwoord laat zich raden....

Want U heeft vast wel meegeteld...

Goddank voor die mensen die zowat alles weer goed krijgen...

Twee rechterhanden zoals je ziet... Dat wil ik ook!

Goeie, leuke mensen allemaal, dit soort dingen zijn niet te missen. Morgen zullen er best nog wat trema's op de e gezet moeten worden, dat hoort erbij, maar het was goed!

Oh, voor mijn SNT-maatjes die meekijken - en dat bedoel ik in de minst-minst neerbuigende zin dan ook: als het werkt, werkt het immers - volgens mij zaten jullie allemaal nog in de kijkert toen deze werd neergezet...

Stotteren is blijkbaar van alle tijden

Maandag 1 januari 2007: Varken

2006 is gezien. De goede traditie van al drie generaties is inmiddels weer eens in ere gehouden en vele oliebollen zagen het daglicht. Niet dat ze er overigens lang van hebben kunnen genieten, zo werkt het niet. 't Was nog een karwei, mijn just-in-time planningen correspondeerden niet met de minimale voorraad van de Hoogvliet op de hoek en de Appie Hein in de Boogaart: alle oliebollenmix op, damn! De Hoogvliet bij de oude stek had gelukkig nog precies 4 pakjes, hoe kan je het zo uitmikken? Maar ik zat even in mijn rats...

1/3 water omruilen voor bier, geraspt goudreinetje erdoorheen en je doet zaken...

Maar 2007, je bent toch benieuwd, wat gaat het brengen? Astro-expert vriendin Mags had maar een korte medeling voor me wat dat betreft: 'lots of goodies.' Ik vraag dan meestal niet verder, kleine hints en tips deelt ze wel, maar spaarzaam en meestal op eigen initiatief.

Maar 18 februari gaan we ook nog eens het jaar van het varken in. Dat schijnt goed te zijn, want ik ben een varken (in de Chinese dierenriem). En nou moet ik zeggen: als iemand tegen me zegt dat het een 'zeer positieve periode' kan worden, wel, dan hang ik niet ineens mijn feesttoeter en neusfluit om. Woordkeus, waarschijnlijk. 'Mijnheer Tak, u krijgt een zeer positieve periode.' Joechei, een positieve periode. Altijd al gewild...

'Voor Varkens kan het jaar van het Varken een zeer positieve periode worden. Vooral door hun goede vermogen tot samenwerking en door de betrouwbare indruk die zij maken, zullen zij op hun werk al snel in aanmerking komen als zich promotiekansen voordoen. Ze zullen daarbij in aanzienlijke mate gesteund worden door hun collega's.

Ook in hun persoonlijk leven gaat het Varkens dit jaar voor de wind. Het jaar van het Varken biedt hen zeer goede vooruitzichten op het gebied van de liefde. Het is ook een uitstekend jaar om te gaan samenwonen of in het huwelijk te treden. Gehuwde Varkens lopen behoorlijk wat kans dat het dit jaar tot een gezinsuitbreiding komt.

Varkens die daarvoor openstaan, zullen in het jaar van het Varken merken dat veel mensen hen een goed hart toedragen en hen graag willen helpen. Ze zouden daar wat moeite mee kunnen hebben, aangezien Varkens wat eigengereid van aard zijn en de dingen graag op hun eigen manier doen. Hen wordt geadviseerd deze eigengereidheid wat te laten varen.

De positieve ontwikkelingen op zowel professioneel als sociaal gebied maken dat Varkens zich dit jaar kunnen verheugen in een verbetering in hun financiën. De meeste Varkens zullen daar, op grond van hun goed financieel inzicht, verstandig mee omspringen. Ook voor hen geldt echter de waarschuwing dat het jaar van het Varken geen goed jaar is voor risicodragende investeringen.

Ook al hebben de meeste mensen het dit jaar goed met Varkens voor, er zullen ook nu weer personen zijn die misbruik proberen te maken van de grootmoedigheid die het Varken eigen is. Varkens wordt dan ook geadviseerd om ook dit jaar goed voor zichzelf op te komen, al zullen ze daarbij vaak het gevoel hebben hun eigen aard te verloochenen.'

Mijn goede vermogen tot samenwerking, promotiekansen, liefde, verbetering in financiën, tut tut. Wee degene die misbruik maakt van de grootmoedigheid die mij eigen is. Die zal eens een eigengereid varken meemaken. Pfff, 't is een horoscoop voor alle varkens in de hele wereld, daar kan je natuurlijk weinig uithalen. Ach, ik laat me maar weer een beetje verrassen...

Wat betreft goeie voornemens, ik heb me daar nooit echt zo mee bezig gehouden. Alsof het nu werkelijk van de start van een nieuw jaar zou afhangen of je jezelf goeie dingen mag voornemen. Maar afgelopen jaar maakte mij wel duidelijk dat het geen kwaad kan om soms wat dingetjes op te sommen die je graag zou willen. Dus daar ga ik gewoon vrolijk mee voort. Hier is er één: voor wie dit leest het allerbeste, geluk en voorspoed in 2007.

>> Meer