<<terug

Tai Chi

Van kinds af aan werd een goeie lichamelijke opvoeding (wat dan ook) als zijnde belangrijk meegegeven. Van voetbal, via judo tot badminton, nam dat op een gegeven moment een stapje terug wegens de bovenstaande aspiraties (opleiding en muziek).

In '01 vond ik ik weer eens tijd om wat te gaan doen. Teamsporten leek me niet zo practisch vanwege een redelijk volle agenda en het feit dat je toch altijd op moet draven. En vrijwel iedere sport is uiteindelijk een teamsport, wil je het serieus oppakken met competities enzo. Dus wat dan? Iets, in ieder geval. Zonder roomser dan de paus te willen zijn; ik vind mijn sigaret nog steeds lekkerder met een biertje erbij.

De man van collega Willemijn, Roel, gaf Tai Chi-lessen en introductie was op een bedrijfsuitje gauw gedaan. Afgesproken dat ik eens lesje kon meedoen. Samen met toenmalige vriendin de flyer erop nageslagen en besloten te kiezen voor een paar lesjes partner-Tai Chi (dat klonk logisch).

Ik dacht in de eerste instantie ook aan de traditionele dansjes van Chinese bejaarden in het park. Maar met mijn judo-verleden kon ik ongeveer wel inschatten waar dat ongeveer over ging als je de bewegingen een factor x zo snel dacht. Kung fu! De introductielessen waren leuk en inspirerend, dus lidmaatschap was zo beklonken en al snel was ik bezig met 108-vorm en toepassingen.

Na enkele maanden ben ik daarna ben ik uitgenodigd om bij de harde kern /studiegenootschap te komen, waar de facetten van vechtkunst in theorie en praktijk bestudeerd worden. Yang-stijl, Chen-stijl, Shaolin, Qi Gong, pushing hands, Tit Khun, meridianen, principes. Teveel om op te noemen, hours and hours.

Hoe weinig ik wist en eigenlijk blijk te weten. Hoe meer ik getraind, hoe meer er blijkt dat ik nog een enorm lange weg te gaan heb. De overpeinzingen en leermomenten tijdens die weg, zal ik hier ook van tijd tot tijd behandelen.

Test

<<terug