Terug...

Vrijdag 29-12-2006: Live!

Vrijdag is de dag dat ik niet bij Schiphol zit, maar bij BPMi. En da's natuurlijk leuk. Dus daar heb ik wat gewerkt aan standaard documenten waarvan ik meen dat ze er moeten komen.

Halverwege de dag kwam er het SMS-je van vriend Marc of de xbox360 er al stond. Nog niet, dus, maar hij heeft me nu al 100 keer op het hart gedrukt dat ik er geen spijt van zal krijgen. En ik heb het ding aan de gang gezien: dat weet ik ook wel. Maar pfff, ik vond het gewoon een heel bedrag. Toen dacht ik aan de wijze woorden van mijn oma: 'beter duur als niet te koop'. Toen ben ik effe in de pauze naar de gameshop gewandeld, heb me laten informeren over alles wat ik al wist en een setje meegenomen.

Natuurlijk duurde de werkdag toen veeels te lang, maar we besloten toch tot een borreltje bij het café in de straat: dicht! Toen ben ik samen met mijn leidinggevende Peter opgereden naar café-restaurantje bij hem in de straat. Zijn vrouw en twee kinderen kwamen 'dra gezellig een drankje meedrinken. Heel gezellig, Helen kende ik al en de twee kinderen moesten direct met mijn telefoonnummers hun adresboekje vervolmaken. En of ik ALSJEBLIEFT wilde mee-eten. Met wat spelletjes doorfluisteren probeerde ik nog 10 ijsjes voor ze te regelen, maar ze moesten het met één elk doen.

Rond negenen naar huis, klaar om vriend Marc te gaan opzoeken en wat Gears of War-clips te legen op de baddies. Ja, jammer dan, ik was gewoon mijn huissleutels vergeten op de zaak. Niet zo handig. Gelukkig kwam Pat mijn nieuwbakken huisgenoot Jinji alweer ophalen, dus kon-ie ook zijn setje van mijn sleutels meenemen. Jammer, zeg, want hij was dus ook mijn sleutels kwijt. Damn! Gelukkig vond-ie ze tijdig.

Rond negenen kon ik aan de gang, ik had nog een UTP-kabel van 20 meter, aangehaakt op de router en god, wat werkt dat allemaal snel en netjes. Een invite friend naar vriend Marc en die heeft me vervolgens door de eerste act van Gears of War heengeloodst. Superleuk, zo live met de headset. Je kan 'biertje?' of 'sigaret?' of 'lekker gewerkt!' naar elkaar roepen, dus het kwalificeert mijn part als heel sociaal. En wat speelt dat spel waanzinnig.

Nu komt even de tijd op op mijn gemak te oefenen op het dekking zoeken en ook raken waar ik op pleeg te mikken en dan wordt mijn bijdrage hopelijk wat actiever dan alle kogels in de torso nemen. Dat er veel pret aan zit te komen, zoveel is duidelijk. Broer Pat en Wouter zullen ook wel binnen niet al te lange tijd live zijn. Dus met het groeiende groepje xboxers: dat wordt nog leuk headshotteren in menig gemoedelijke deathmatch.

Woensdag 27-12-2006: Kerstmis, maar eigenlijk raak...

Pfoeh, dat waren drukke kerstdagen. Kerstavond maar eens even het eerstje try-out-optreden van broer's nieuwe band aanschouwd, toepasselijk genaamd Sergeant Chili Pepper. Hardstikke leuk, hoor. De vraag of we misschien ruzie hadden, kon ik gelukkig ontkennend beantwoorden. Daarvan getuige ook maar weer het feit dat ik een uur lang heb staan krampen met een videocam. Hebben de dames en heren weer een memorabilium en is er wederom bewijs dat je handschoenen ook om je voet passen. Iets met phi, schijnt het...

Ik miste even wat er 'snap snap' ging, ik ben niet zo vloeiend in Engels, maar er was wel errug veel vuilbekkerij, zeg. Tissunschande! Met zeep, zeg ik je!

En oh ja, of ik maar direct even wilde helpen bij het sjouwen. Ha, dat vind ik persoonlijk zelf altijd wat sneu als ik het bij andere, nog-niet-professionele bandjes aanschouw: mensen die bij de band horen, maar niet bij de band horen. Gelukkig heb ik dezelfde kop als de gitarist en is het etiquette-technisch not-done dames te laten sjouwen als je het enigszins kunt voorkomen. Niet als je moeder ( 'Je hoeft de muziek niet mooi te vinden, het gaat erom dat je zoon speelt') erbij is althans, haha, daarbuiten is de marge wat groter. Want mijn handjes gingen gewoon automatisch wapperen van al die stacks en zooi.

Als het kriebelt, moet je effe kochen

1e kerstdag mocht ik allereerst de werkelijke spirit of Christmas aan de dag leggen: kat Paco van broer Pat was op één of andere manier geblesseerd en daardoor wat minder weerbaar dan anders. Dat liet Jinji zich nog geen tweede keer zeggen of hij zat Paco al vol op de huid. Dat is voor het helingsproces natuurlijk ook niet al te bevorderlijk en prompt was Jinji ineens exiled. Natuurlijk staat mijn deur open voor de bannelingen, maar volgens mij vind hij er werkelijk geen reet aan bij mij: als ik hem al kan signaleren dan ligt-ie ergens onder of achter een bank en verroert-ie geen vin. Maar het grootste gedeelte van de tijd heb ik geeneens flauw benul waar-ie zit. Maar heel zielig en ontheemd doen, maar stiekem wel zijn trog leegnassen, ken je dat? Ach, hij wordt al ietsjes losser, dus dat wordt best gezellig.

Jinji = DGne met hoofd buiten boord

Eerste kerstdag zou ik even een bakkie gaan doen bij vriend Marc en vriendin Anne, want alleen tweede kerstdag was bij mij besproken en dan is het natuurlijk leuker mekaar wat op te zoeken. Was beklonken tijdens een kerstborreltje enkele dagen tevoren, dus dan pleeg ik altijd nog even te bellen van tevoren of alles nog 'staat'. Dat was het geval en ik kon direct ook gezellig een hapje mee eten. De spirit of Christmas even latend voor wat-ie was, liet ik mijn nieuwbakken huisgenoot dus maar even in zijn eentje acclimatiseren. Natuurlijk was ik vergeten dat de gastvrouwe ook nog eens jarig was. Ai, daar is attentheid voor je, ik had het echt benauwd. Onvergeeflijk. Gelukkig kon ik met een aardigheidje - wat ik toch al achter de hand had - doorzichtig nog iets kleins met een pakpapiertje eromheen aanbieden.

Na een paar gezellige uurtjes babbelen met wenende Hobbits en Nazguls op de achtergrond, liet het vrouwelijk gezelschap de mannen de schone taak om de wereld te verschonen van terroristengespuis. En allemachtig, je bent 35 jaar, maar coyboys en injuns blijft gewoon veel te leuk.

2e kerstdag vervolgens op een drafje, want vriend Gordon en vriendin Vanessa hadden last-minute een borreltje ingelast, direct aansluitend op Tony en Maria, terwijl ook de familie op het program stond. Los van het heen-en-weer-gerijd omdat ik mijn huissleutels weer eens vergat (mijn portemonnee moet ik ook nog ergens ophalen), ging het allemaal vlotjes. Eenmaal in het ouderlijk huis, moest de impulsaankoop (xbox360) van broer Pat natuurlijk even aangesloten op de LCD en werd andermaal de wereld gered. Eventjes, want een 18+ game waar neef Thomas en nicht Emma (samen nog niet eens goed voor de helft) bij waren, ach, kerstmis is er niet de gelegenheid voor. Die chainsaw ontdekken we een volgend keertje wel eens goed.

Traditioneel ging de fondue-set er vervolgens aan geloven en werd het gewoon gezellig een hapje eten en een glaasje drinken. Niet al te gek laat ben ik weer naar huis vertrokken: ik werk nu een paar maandjes bij BPMi, dus nog te weinig dagen opgebouwd om decadent te profiteren van het feit dat de kerstmis na jaren eens een keer goed viel. Dan bewaar ik de spaarzame daagjes liever voor ergens nog een weekje tussenuit.

Eenmaal thuisgekomen kon ik redelijk snel de slaap vatten, maar midden in de diepe snurkslaap kwam nieuwbakken huisgenoot even op vol volume melden dat-ie toch liefst zo snel mogelijk naar huis gaat, als het effe kan. Niet in zoveel woorden, hoor ('Aaarhhooewww') maar allemachtig! Ik viel van schrik echt letterlijk bijna uit mijn mandje. Klaarwakker, en die staat heeft zich de rest van de nacht niet echt meer gewijzigd, slecht geweten. Ben ik maar even mijn DVD-tje van House of the Flying Daggers gaan kijken. En verrek, om zes uur 's ochtends heb je gewoon al ER. Aneurysms, defibs en een kopje thee met een beschuitje, hmmm...

Voordeel van deze tijd van het jaar: geen enkele file 's ochtends naar Schiphol, daar kan een mens echt aan wennen.

Vrijdag 22-12-2006: There is no gun!

Ha, ik had dus nog een oud Ibiza'tje, wat ik weer gekocht had toen mijn Corsa'tje het af liet weten. Ik heb het de laatste jaren gewoon met kleine autootjes gedaan, want het gros van het jaar ging ik gewoon lekker motorrijden. Alleen voor de paar maanden dat het echt rotweer en koud was, kroop ik dan in een koekblik. Maar man, van 9 maanden stilstaan, wordt geen enkele auto beter, dus ik krijg ze dan meestal - relatief gezien - heel snel naar restwaarde nul.

Maar een auto wegdoen vind ik altijd zo'n gedoe. De sloop moet langskomen enzo en je moet er vrij voor nemen, vrijwaringsbewijzen enzo. 't Is gewoon mijn ding niet. En in mijn optiek had, eenmaal een auto van de zaak, de Ibiza zijn waarde verloren: uitlaat lek, temperatuur deed raar, achterklep sloot niet goed meer, er moest nog een nieuw bandje onder en een groot beurtje moest-ie ook hebben.

De 500 euro die ze gekost had, heeft me net de maanden doorgeholpen tot die auto van de zaak. En daar ben ik heel blij om, was goeie besteding. Maar iedere euro die het kost om haar nu nog verder op te knappen, da's gewoon zondegeld. Maar haar in de huidige staat te koop aanbieden, da's ook weer zoiets. Dan moet je thuis zijn als mensen willen komen kijken, toch een beetje schoonschrobben enzo, accu opladen. Pfff.

En dan zit ik gewoon eens te rekenen op zo'n werkweek en de uren in de file, het sporten wat ik nog een beetje probeer te doen, misschien dat ene liedje wat ik kan instuderen en dan gaat gewoon alle tijd die ik erin zou moeten steken ten koste van iets beters of leukers dat ik kan doen. Voor die habbekrats vind ik dat gewoon eigenlijk gewoon zonde: ik hecht erg aan de dingen die ik leuker vind.

Dus mijn Engelse maatje pleegt dan altijd te zeggen dat ik 'more money than brains' heb en dat het gewoon nog een hele goeie auto is die de sloop nog niet verdient. Dus ik had het al vaker gezegd: doe jij dat dan, je mag hem zo van me meenemen. Graag, zelfs...

En nu kent zijn vrouw via haar werk een jonge gozer, net zijn rijbewijs en geen cent te makken. En die wilde hem maar wat graag hebben. Dus Mike kwam dat effe allemaal regelen: accu opladen, effe weer een stukje rijden, wat lucht in de banden. Yup, alles werkte nog wel, ondanks de genoemde gebreken. En vies dat-ie was! Dus ik somde nog even alles op en vroeg me hardop af of die jongen er wel blij mee zou zijn.

Mijn more money than brains-geweten dwong me even terug te denken aan de tijd dat ik net mijn rijbewijs had en geen geld en of ik dan - in ruil voor wat knutseltijd - ook niet blij geweest zou zijn met zo'n kansje om toch lekker te kunnen rijden? Tsja, dat is natuurlijk wel zo. Ik heb Mike de - eigenlijk splinternieuwe - autoradio geschonken, want daar had ik ook geen nut meer voor en hij des te meer. We schieten zo wel vaker dingen heen en weer. Zo gaat hij mijn schouw weer stuccen en mijn wasmachine definitief aan het stroomnet hangen ipv verlengsnoeren.

Lang verhaal, waar gaat het om: donderdag liep ik mijn huisje binnen en tussen de zooi op mijn tafel stond een kerststukje en toen dacht ik: dat kunnen in dit geval twee van mijn mi casa es su casa-mensen geweest zijn. Mike of mijn moeder en ik gokte op de laatste. Dus ik belde op en kreeg de voicemail. Geen absolute zekerheid daarover dus...

A lark aspree

De vrijdag erop belt Mike, met de gebruikelijke vraag waar ik was. Op mijn werk natuurlijk en ik zou nog kort een borreltje blijven drinken. 'Okay, I need to break into your house, then.' Waarom dan? 'Oh, you'll see, I know you're going to like it'. Hmm, okay. Nou, ga je gang. Maar dan heb jij dus niet het kerststukje neergezet? 'I would never, you know that.'

En eenmaal naar huis rijdend had ik toch een honger. En ik had niks in huis! Shit, wat zou ik gaan doen dan? En ik kom thuis en wat blijkt: er ligt gewoon een pond paling op me te wachten!! Als dankje. Man, je hebt geeuwende honger en er ligt gewoon paling! Dat voelt dan net alsof je een tovenaarsleerling bent: je knipt in je vingers en je kunt aanvallen. Good lad, helemaal de goeie keus! Had niet gehoeven, maar ik weet er een goeie plek voor!

Supercalifragilisticexpialidocious!

Maar wacht, het wordt nog beter! Je moet weten: ik vind smeerkaas met sambal heel lekker, maar bij mij in de Hoogvliet verkopen ze alleen die Slankie en ik wil gewoon die volvette Eru. Principieel. Dus tegen iedereen die het horen wil, verkondig ik al maanden dat ik het een schreeuwende schande vind dat je kan kiezen uit 20.000 van die slank-smeerkaas-producten en alleen de naturelvariant van de volvette. Da's toch de omgekeerde wereld? Mogen de slanke mensen niet meer lekker eten ofzo? Zo worden ze natuurlijk nooit dik!

Dus nou, ik zit natuurlijk net met vette klauwen aan de paling, gaat de telefoon: mijn moeder die effe terugbelt op mijn voicemailtje. Het was inderdaad haar kerststukje, maar die had ik al gededuceerd. 'Maar heb je dan het briefje gezien?', vraagt ze? Briefje? Waar dan? Dus ik tuur tussen mijn paperassen en op een Xs4all-factuurtje staat gekrabbeld in de gebiedende wijs: 'kijk in koelkast!'

Hm, okay, doen we dat toch... Melk, eieren, kaas, bier, frisdrank, paprika's, creme fraiche ver over datum. En GOUDKUIPJE MET SAMBAL! Hahaha!! Ik ben helemaal geen tovenaarsleerling, ik heb de rooie pil genomen en ik ben in Wonderland. Ik ben goddomme Neo!

 

We need spoons, lots of spoons

Dinsdag 12-12-2006: Effe snel

SInds eind november en medio december is er natuurlijk zat gebeurt, alleen de tijd ontbrak een beetje om het neer te pennen: waar ik er niet eens zo gek lang geleden geen enkel probleem van maakte om rond 02:00 uur nog wakker te zijn, moet het tegenwoordig zo rond 23:00 uur al een beetje over zijn. Anders zwaai ik met geen mogelijkheid 's ochtends om zes uur de luiken open.

Da's toch 3 uur verschil en in die uren zitten normaal gesproken de logjes. Jammer, maar het is niet anders. Maar de dinsdag is er normaal gesproken goed voor omdat dan toch de dames-series op TV zijn.

Natuurlijk hebben we het sinterklaasfeest gehad bij zwager Rob en zus Peg en dat was leuk, ook lekker gegeten. Sinterklaas was er zelfs in persoon bij (eventjes dan, hij was erg druk). Ik stond natuurlijk ik zijn grote boek, no escaping. De goeie man kon niet helemaal goedkeuren dat ik af en toe mijn neefje van 5 even mijn zwaarden liet vasthouden. Sowieso zijn ze bot. 'Wel, Sint, alleen als ik erbij ben', zei het pedagogisch verantwoord, maar ik kwam er maar half mee weg, op het randje.

'Pfff, ouwe zemelaar,' denk ik dan, 'heb je dan liever dat-ie achter de xbox of de dvd-speler kruipt?' Bovendien is het oma der schuld: het knaapje vind plastic zwaarden al geweldig, dus als zij dan vertelt dat ome John echte zwaarden heeft thuis, is er natuurlijk geen houden aan. En van Brother Bear of Nemo zie ik zijn ogen niet zo gaan glinsteren. Tegengesteld zelfs. Ze kunnen maar wat meekrijgen, toch?

Ook alweer een aantal avonden in de tai chi school kunnen meepikken. Wel hollen en vliegen met de reistijden, maar allemachtig, wat leuk. Nieuwe dingen natuurlijk, die zat lastig zijn, even door de nodige spierpijn heenzitten en weer balans terugkrijgen: God weet dat-ie nou ook alweer niet zo heel goed was om mee te beginnen.

Het handje gaat steeds beter tot het punt dat ik er nog maar op bepaalde momenten opmerkzaam op ben. Dus da's heel goed, erg blij mee. Wanneer mogelijk kruip ik dus ook weer lekker op de motor, al komt het met dit weer op heel wat bibberen en snotneuzen te staan.

Ook weer lekker een beetje meer aan het gitaarspelen als ik een uurtje vind. Allemaal acoustisch, fingerpicking-dingetjes instuderen, want dat is gewoon superleuk in je eentje. Supermoeilijk, vind ik het ook wel: omdat er heel veel vingers tegelijk bewegen, moet je heel erg op routine - wat mij betreft - om alles een beetje netjes te houden. Dus heel langzaam beginnen, veel herhalen, totdat het een beetje klikt.

Afgelopen zaterdag naar Düsseldorf met het bedrijf en dat was erg leuk. Nou zal iedereen die me kent, kunnen beamen dat ik niet zo heel erg op de bedrijfsuitjes ben. Voor relatief ongeorganiseerde dingen ben ik altijd in, borrels, voetbalwedstrijden van oranje (en ik hou niet van voetbal), gezellig poolen, hapjes eten, stappen, zelfs uitvoeringen van het kerkkoor, ik ben er altijd wel bij. Maar een uitje met je bedrijf, ik weet het niet, ik heb gewoon beslist mindere meegemaakt. Net alsof er toch gewerkt moet worden. Om het leuk te maken.

Maar dat was hier gelukkig allemaal niet het geval. Op zich was de kerstmarkt wel erg druk (allemaal Hollanders, je gelooft het niet) en daar moet je van houden. Maar we hebben ook wat van de stad kunnen zien, bratwurst kunnen eten en dat soort dingen. En wel leuk, effe in een andere setting met je collega's babbelen. In een kroeg, natuurlijk. Dus, ja hoor...

Wel, voor de rest nodige gezelligheid, leuk werk en wat opmerkelijkheden. Maar die krijg ik nu niet meer virtueel, het warme flanel roept...

Woensdag 29-11-2006: En daar is het dan!

Woohoo, na het werk ben ik vanuit Schiphol zo hard mogelijk naar Den Haag gekart voor weer eerste Tai Chi-les sinds maanden. Zo hard mogelijk betekent over de A4 in de spits zo'n beetje voorzichtig doorrollen in plaats van stilstaan en dan mag je eigenlijk al blij zijn.

Rond 19:00 kwam ik binnenzetten, veel sneller zal het waarschijnlijk niet lukken. Misschien nog een kwartiertje eraf schaven ofzo. Dus hopla, opwarmen met pushing hands, blij iedereen weer te zien die ik gisteren nog niet gezien had. Broer Pat nam de les waar en dat was heel leuk. Hey, het voelde niet eens te raar, wel zware schouders dus er moet wel weer één en ander in vorm.

Na de pushing hands les hebben David, Pat en ik even met de zwaarden gespeeld. Eerst de vorm die ik al een beetje tot de helft kende en daar hebben beide heren wat stapjes aangeplakt met de nodige tips en truuks. Superleuk, natuurlijk. Daarna werden de zwaarden echt gekruist met twee-persoons-stappen die ik nog niet eerder gezien had.

En dat was eigenlijk driedubbel lastig. Kende de stappen niet, was weer bewust bezig de bewegingsprincipes erin te herkennen en natuurlijk ga je automatisch weer kijken naar de punt van het zwaard van de andere persoon. En daar heb je niet gek veel aan of het moet zijn dat je denkt: 'Oh, God, daar ga ik'.

Wat ook vreemd was, nummer vier realiseer ik me, in de nieuwe studio staan we net aan de andere kant van de ruimte dan in de vorige. Maar goed, alles was gewoon effe vreemd.

Aan de andere kant: het voelt weer 'zoals het hoort'. Lekker om even op deze manier te acclimatiseren, het tandvlees komt ongetwijfeld nog aan bod. Na afloop gewoon lekker even in de straat rondhangen en wat bijbabbelen. Tijdens napraatje met Pat trok ik weg en was het huiswaarts.

En ik moet wel de 'time managen'. Ben erachter dat elf uur 's avonds echt de max is als ik 's ochtends om zessen een beetje fruity wil opstaan...

Dinsdag 28-11-2006: 't zat eraan te komen...

Seau, ik ben een tijdje een fluimer geweest met trainen. Nadat het een aantal jaren zo in het systeem heeft gezeten, vrienden al blindelings om het schema heenplanden, ik soms de uurtjes veel liever daarin stopte dan wat andere mensen als kardinale dingen zagen, was de koek even op. Het moest anders, dingen moesten veranderd en blik moest even scherp een ander kantje op.

Nu is dat gelukkig ook weer gelukt en ik prijs me gelukkig met alle veranderingen van de afgelopen maanden. En het was ook leerzaam. Ik herinner me nog de woorden van de gewezen, maar sympathieke eerste bassist van Backbone toen we het zo jaren geleden eens over een love interest van mij hadden. Je kent dat wel... En ik had hem zelden serieus gehoord, maar hij was het gedrentel blijkbaar zat en zei: 'John, heeft iemand je wel eens verteld dat het niet fout is om gewoon te pakken wat je wil hebben?'

Pff, 't was natuurlijk rethorisch, maar nee: dat had eigenlijk niemand. Brrr... God, niet te zeggen dat ik mijn nieuwgevonden wijsheid ook direct aan het praktizeren geslagen ben, hoor. En nog steeds moeten mensen er van tijd tot tijd op hameren in andere bewoordingen. Maarreh, zelfs een halfslachtige poging had toentertijd in ieder geval meetbaar resultaat. Dus god, nu werd er eens gehamerd met drie muntjes en een kladblok. En alles ging even aan de kant.

Maar goed, een hoop veranderd en dan komt daarna toch echt weer de tijd dat het stof weer neerdwarrelt en je je realiseert dat andere dingen die je heel belangrijk vond, nog steeds heel belangrijk zijn.

Spierpijn is me al een tijdje vreemd, terwijl het second nature was. Zes-hoog bij Schiphol is eigenlijk al inspannend en thuis met een acoustic op schoot synoniem voor kettingroken en bitterballetjes of vlammetjes frituren. De acoustic mag natuurlijk altijd blijven, maar het is verder niet mijn ambitie om een bankaardappel te zijn.

Dus ik ben in het leer geschoten en op de Honda gesprongen naar de studio waar altijd het licht brandt als ik er naar kijk: kijken of mijn oefenbroeders nog mijn oefenbroeders willen zijn. God, het zal aanpoten en weer opbouwen worden naar die zes keer per week. Was pas mijn tweede keer in de nieuwe oefenruimte, maar ik zie heel veel hoekjes die voorlopig iedereen me gaat laten zien. Ik ga weer trots uitzien naar de eerste blauwe plekken.

En het voelt dus echt goed als er ergens een plekje voor je is...

Zaterdag 25-11-2006: Drinks will flow and blood will spill...

Ik heb twee goeie vrienden overgehouden aan de HEAO. Dat klinkt niet als veel, ik vind het een hele hoop. Eén heeft zijn eigen bedrijf, de ander woont inmiddels in het land van Flipje en we hebben genoeg herinneringen samen om van iedere avond eeen succes te maken. We zijn elkaar ook nooit echt uit het oog verloren, en maken er een punt van om mekaar toch zeker eens per jaar te zien. Dat is dan altijd met een etentje en Chileense wijnen met een ziel in de fles. Cabernet Sauvignon is natuurlijk een 'knijter van een druif', bang for buck en tot nu toe is ieder avondje boys are back in town-memorabel geweest.

I've been spending my money in the ol' town ...

Eens was ik zo dronken dat ik dacht dat ik weer nuchter was. Dat nooit meer! Een andere keer was ik vergeten dat ik al 35 jaar een man ben en geen hondje. Weer een andere keer was het bijna een straatgevecht. En weer een andere keer werd ik de volgende dag vriendelijk gebeld of ik mijn credit cards niet miste. En weer een andere keer, god, dat meld ik maar niet...

Wel, ik koester aan alle bacchanaaltjes een warme herinnering en moet nog steeds lachen om de keer dat mijn broer me vroeg: 'En, was het gezellig gisteren?' Eh, wacht even, hoe weet jij dat? Zoals altijd kan je je dan alleen schamen om wat je dan hoort.

Vandaag was het weer zover. Ik heb me weer ziekgelachen. We konden ons Spaans weer oppoetsen met wat Spaanse dametjes. Izquierda, derecha, su ojos son como rivieras de la luz, tienes que parlar un poco lentamiento, soy extranjero, tu es cassado, mucho muchissimo. Wel, het kwam ons op een spontane klapzoen te staan. Nooit verkeerd. Vervolgens kwamen we eracher dat de naam Fronny een samentrekking is van Froukje en Vonny (makes sense) en dat Limburg iets anders is dan Frankrijk en dat blonde Anita Dendermonde's van 23 bestaan.

The bottom line: met vrienden is het altijd lachen, synergie bestaat met zekerheid. Maar na een toch niet geringe hoeveelheid wijn, was ik nog zo fris als een hoentje, terwijl mijn drinkebroeders de Irish Coffee al in de schoot aan het gieten waren. Zuids comfort hebben we niet eens meegemaakt, meestal het tijdstip dat ik het spoor bijster ga raken.

It's not the same, honey, when you're not around...

Dus langzaamaan wordt alles wat verantwoordelijker. En er is veel voor te zeggen als je de dag erna om 10:00 uur tenminste lekker fris en fruitig ben. Heb je nog wat aan je weekend.

En geen kokende broers aan de lijn...

Dinsdag 24-10-2006: Aquariumspeciaalzaak, restaurant, één pot nat...

Oef, langzaamaan komt het lek een beetje boven bij het project op Schiphol. Ik heb een beetje op het netvlies wat er moet gebeuren op de gebieden waar ik nog wat kan betekenen en weet wie ik kan inschakelen voor werkzaamheden of advies. En da's een heel prettig idee. Er zullen altijd dingen tegenzitten, maar dan kan je tenminste ook gaan oplossen. Hoef je niet eens alles (of misschien zelfs weinig) zelf te kunnen, soms is het voldoende als je een klein beetje kunt dominoën. Of rummikubben. Of patiencen. Een klein beetje vooruit denken en zorgen dat de juiste kaarten of stenen op elkaar komen te liggen. Uiteindelijk om 'uit' te spelen.

En aangezien het in een project handig is om altijd open kaart te spelen, komt het ook wel eens voor dat mensen vragen waarom niet zus-of-zo? En soms denk je 'hey, verdomd!' en soms denk je 'Omdat ik uit wil spelen. Have a bit of faith.' En da's op zich hardstikke leuk en leerzaam. Dus ondanks dat er een uitdagende streefdatum ligt en er ook zat nitty-gritty is, zorgt dat ook weer voor een leuke, enthousiaste sfeer. Zo werkt het...

Desalniettemin zit ik wel heel wat uurtjes gedetacheerd op Schiphol en dus weer niet bij BPMi. Ik heb immers maar twee oksels. En die organisatie is ook behoorlijk in beweging en dat vereist gewoon ook veel dominoën en rummikubben. Maar zul je altijd zien: ben jij op de zaak dan hebben je gesprekspartners iets urgents. En een andere keer ben je zelf genoodzaakt om een schemaatje om te gooien. En af en toe is het dan gewoon prettig om een setting op te zoeken waar even geen telefoons rinkelen en je vrijuit kan praten over hoe je dingen ziet. Zakelijke aangelegenheden, ideeën, gadgets, gewoon bijpraten.

Dus vanavond even met mijn directeur een hapje wezen eten bij een heerlijk Italiaans restaurantje in de Haagse binnenstad. Italiaanse keuken vind ik sowieso altijd wel bijzonder. Niet zozeer de pizza's, hoor, al kan ik dat van tijd tot tijd heel erg waarderen. Even when it's bad, it's still pretty good. Ik bedoel meer het feit dat bijvoorbeeld Franse keuken heel verfijnd en genuanceerd kan zijn. Daar moet je echt een beetje 'bewust' eten.

En Italiaanse keuken heeft dat eigenlijk weer helemaal niet: daar doen ze weer hun uiterste best om van alles een smaakexplosie te maken waar je niet omheen kunt. Als je zegt spinazie denk je als Hollander direct à la crême. Pfff, en dat krijg ik best weg, echt gelukkig word ik er ook weer niet van. En een goed Italiaans restaurant trekt er beslist meer uit dan dat. Dit was er zo eentje. En nou ben ik echt geen fijnproever, maar ik weet wel wanneer ik iets lekker vindt.

En weet je: ik vind het ook gewoon tof als ik in een geënthousiasmeerd dialoog al vijf minuten half met een sigaret aan het frummelen ben en de eigenaar komt aan met zijn aansteker. Er hoeft echt niet stante pede de fik in, 't is sowieso een nare gewoonte, maar het geeft gewoon blijk van een beetje aandacht. Laatst ook bij aquariumspeciaalzaak Romberg. Dan hangt-ie alleen nog maar in de lippen, ik ga er vanuit dat je in winkels niet rookt. En ineens brandt-ie, weet je wel? En jij was het niet. 'Zo, hèhè, eindelijk een gezellige klant...'

Maar goed, ruim drie uur bijgekletst over hele nuttige zaken, verder ook erg leerzaam, maar bovenal fun.

Vrijdag 20-10-2006: Wie heeft mijn kaas gepikt?

Donderdag bij BPMi gewerkt. Normaal gesproken is het maandag tot en met donderdag dat ik daar werk en de vrijdag op de zaak ben, maar ik moest wisselen. Heb namelijk een programma van eisen geschreven voor de selectie van een roosterpakket en vrijdag waren de demosessies ervan. Dan is het erg handig als je erbij bent. Zowieso leuk.

De donderdag bij BPMi was wel bijzonder. Ten eerste bleek er een nieuw bedrijfje opgegaan te zijn in BPMi en de nieuwe collega's zaten inmiddels ook al in het pand. Al te veel heb ik niet met ze kunnen babbelen, want er was enorme bedrijvigheid: hele bureau's werden volgezet met 21-inch CRT's, de man zeker drie. Tsjees, dan is je bureau gauw vol, denk ik dan, het leken de operators uit de Matrix wel. De gesproken taal was in ieder geval geen Nederlands: ik pikte flarden op als open source, SOAP en what not, dus het was wel duidelijk in welke hoekje de mannen zaten.

Nou ja, de kennismaking met die hoekjes verloopt doorgaans wat anders, langzamer. Wel kwam de ledinggevende van het nieuw geacquireerde bedrijf zich tegelijkertijd even voorstellen als de nieuwe leidinggevende van de BPMi-afdeling Business Systems. En aangezien ik die afdeling val theoretisch mijn nieuwe leidinggevende. Wel, laat ik zo zeggen: ik was verbaasd, maar tegelijkertijd kijk ik ook nergens meer van op. Bij SNT heb ik dit al zo vaak meegemaakt.

Maar formele communicatie over dit soort zaken verloopt volgens mij doorgaans anders, alvorens ik het ook als feitjes ga accepteren. Dus tsja, dat bepaalt ook een beetje de voorlopige wijze waarop ik mensen dan in de ogen kijk. Eigenaardig misschien, maar hey: ik maak de kringen op het water niet, of en hoe ik meedrijf is een andere vraag. En dus sta ik er nog even neutraal in.

Maar goed, met alle liefde wil ik even kennismaken, want vooral is het een nieuwe collega. Dus even een babbeltje gehad over voorgeschiedenis enzo. Alvorens in de ICT-hoek te zijn aangeland kwam hij uit de fysiotherapie- en psychologie-hoek. Dat laatste, wel, ik heb voldoende basisbeginselen meegekregen en dingen meegemaakt om dat n'importe wie initieel als een fair warning op te vatten. Niet meer dan dat, hoor, ik heb het niet over goed of fout. Begrijpen en voorspellen van menselijk gedrag, dat willen we natuurlijk allemaal. Maar of het op instituten te leren valt? En waarom dan zo specifiek daarvoor kiezen?

Ik heb ook wel eens aan moeten schuiven bij een therapeutische sessie. Niet als lijdend- maar als meewerkend voorwerp, voordat iemand een sticker 'mad as a hatter' op mijn hoofd plakt. Nee hoor, het glas is halfvol, de spinnen in mijn garage hebben allemaal acht poten, ik praat tegen mijn yucca's en ook mijn innerlijke kind staat al jarenlang netjes met een ezelsmuts op in de hoek.

Dat terzijde, maar als het in zo'n sessie dan toch op helpen van mensen die je na staan aankomt: ik ga natuurlijk 100% meewerken, het is niet belangrijk wat ik vind. God, ik heb nog nooit zo vaak stiekem op mijn horloge gekeken. Psycho-babble, indirecte, suggestieve vraagstelling en doorzichtige, omtrekkende bewegingen. Ik vond het eigenlijk een beetje denigrerend. En ongetwijfeld superintegere man, maar integriteit en diploma's zijn wat anders dan een kwalificatie.

Nee, goeie vrienden, familie en koppen koffie, zeg ik. Voor dat uurtarief kun je er heel wat wegspoelen (helaas niet declareren) en als je moet huilen kun je ook nog eens je hoofd op een schouder leggen zonder dat er tuchtcommissies aan te pas komen. Als andere mensen wel de baten zien, juich ik ze dat oprecht toe: ieder het zijne.

Maar ik dwaal af, de nieuwe collega/leidinggevende had ook fysiotherapie gestudeerd en dat vond ik natuurlijk veel toetsbaarder! Ik heb direct eventjes geïnformeerd naar mijn opspelende zenuw in mijn rechterhandje, wat het kon zijn en wat ik kon doen. Want het gaat steeds beter en ik voel niet de noodzaak een dokter te bezoeken. Maar gut, ik weet er verder te weinig van en dat de pijn weggaat kan natuurlijk ook zo maar zijn omdat het zenuwtje het leven laat. En hoewel het pijnprobleem zich daarmee vanzelf zou oplossen, vind ik dat nu ook weer niet optimaal.

En dan moet ik zeggen, de tijd die er even voor zoiets werd vrijgemaakt, stel ik dan weer hogelijk op prijs en zegt me een hoop. Het duurde even om te pinpointen waar het nu exact zat. Ik had de pijnlijke plekken natuurlijk direct aangewezen, maar heb er dan des te meer begrip en waardering voor als iemand toch het hele plaatje even checkt en ook uitlegt waarom-ie dat doet.

Nou, de Latijnse naam is me ontschoten, maar het was inderdaad de zenuw die ik in mijn weblogje van 24 september al had gelokaliseerd. Geen reden tot zorg: 't is geen dwarslaesie en feit dat ik pijn heb, maar wel volledige beheersing over alle normale functies van mijn hand, betekent dat rust voldoende zou moeten zijn. Zenuw is weliswaar beschadigd door exces aan prikkeling van dagen op de motor, maar groeit gewoon weer aan. Indicatie is ongeveer een milimeter per maand, dus kan gerust maanden duren voordat het hersteld is. Klopt een beetje met de ontwikkeling die ik zie.

En hoewel muis-gebruik niet de oorzaak was wel het advies om dat voorlopig even links te doen om het toch de rust te gunnen. Dus dat doe ik nu en links schrijven kon ik al. Gewoontedieren als we zijn, gaat mijn rechterhand nu nog wel van tijd tot tijd vergeefs op zoek naar zijn interface-maatje. En dan denk je: verrek, niemand de deur uit!

Dus wie in metaforentaal mijn kaas heeft gepikt? Boeit me helemaal niet, zou ik zeggen, wie heeft goddomme mijn muis gejat?

Woensdag 18-10-2006: Doormidden

De week is doormidden: bij Schiphol waar ik gedetacheerd ben, was de nitty-gritty erg leuk. Gisteren kon ik mijn zogenaamde Schiphol-pas ophalen, waarmee ik achter de douane kan. Inmiddels werk ik er alweer bijna een maand, dus het werd eens tijd. Maar ach, je moet allereerst honderd handtekeningen verzamelen voordat je überhaupt de aanvraag kan starten. Dan moeten je gegevens nog eens gescand worden door de Koninklijke Marechaussee (ook wel: Konmar).

Vervolgens krijg je een brief dat de Konmar er geen bezwaar in ziet dat je je functie uitoefent. Nou, denk je dan, ik ga 'effe' die pas ophalen. Bij de receptie beginnen ze dan al om je paspoort te vragen, lijkt me logisch. Vervolgens krijg je loket 1. Daar moet je je paspoort laten zien en wordt je geregistreerd, alleen maar om naar loket 2 door te kunnen. Bij loket twee moet je natuurlijk weer je paspoort laten zien, om vervolgens achter een PC gezet te worden voor een anti-terroristen-quiz (echt waar, niet gelogen). En je moet alle 10 vragen goed hebben, dus gelukkig is het multiple choice: ja of nee en niet meer dan dat. En geen zorgen, heb je een vraagje fout, dan krijg je voor die vragen een herkansing (???). Niet dat ik ze nodig had, want het was letterlijk van het kaliber: 'Beveiligingsbeambten ontruimen met spoed de vertrekhal. Gaat u in discussie met ze?'

Alle 10 goed, ik kon door. Ja, naar loket 3, natuurlijk. 'Paspoort, alstublieft. In orde, u kunt daar plaatsnemen tot uw nummer wordt omgeroepen'. Het laatste loket (paspoort, asltublieft), daar werd dan de feitelijke pas klaargemaakt. Allereerst wordt je gewicht gemeten: op je kruk zit een meetmechanisme. Beetje smiechterig eigenlijk, maar goed. Vervolgens wordt je iris gescand. Narigheid, zeg, die fratsen, ik vroeg nog waar mijn minority report was, maar die kwam niet aan.

En als laatste ga je op de foto. Ik heb voor de leut mijn beste terroristen-kop opgezet. Aardig gelukt. Maar met die wachttijden stond niemand er echt fruitig op. En ik vind dat zo zonde van de tijd. Niet eens zozeer de mijne, maar gut, er hangt ook een uurtariefje aan je vast. Ik wil graag werken daarvoor.

Maandag is vriend Mike mijn Fireblade komen ophalen om hem een grote beurt te laten geven. En dinsdag 's avonds een hapje eten met ex-SNT-collega's Mireille en vriend Mischa, Mariska, Mieke, Mike, Tamara en dochter Soraya. Leuk, hoor, heel gezellig. Vergat gewoon te eten zo rap werd er gekletst. Ik heb erg gelachen.

En vandaag met vriendin Diana samen het gebit weer even up-to-par laten brengen. De motor was inmiddels klaar (de schade viel méé) dus vriend Mike had die weer opgepikt en kwam hem 's avonds even langsbrengen. Natuurlijk met vermelding dat-ie blij was dat-ie weer van de ball buster afkon naar zijn kanarie-gele, Britse Triumph, maar stiekem heeft-ie zich best vermaakt, volgens mij, want als er 45 op de teller stond en je krijgt hem terug met 150, terwijl Zoetermeer heen en terug - give or take - 16 kilometer is, dan heeft er iemand een omritje gemaakt.

Wegens nog wat zeuren van de zenuwen in de rechterhand eigenlijk geen goed plan, maar kon het dus niet laten om me even in het leer te hijsen. Lekker, hoor, woohoo! Even mee naar Mike en van daarui bakkie bij moeders. Ik hoop dat van het weekend het weer het toelaat om een langer stukje te rijden.

Zondag 15 oktober: Wat patat gemeen heeft met personeelswerving..?

Lekker relaxed weekendje, hoor. Vrijdag voor het eerst in mijn leven in de Kangaroos geweest voor een klein biertje met Mike en drie leden van het bandje The New Veras. Die willen wat nummers opnemen in de studio. Wel, zodra er weer een mengtafel in zit, kan dat wel, hoor. Broer Pat heeft hem inmiddels gesignaleerd voor een redelijk bedrag, dus dat wordt leuk. Aardige gasten allemaal...

Zaterdag kort even verder gewerkt aan een wervingsplannetje voor BPMi. Met de huidige marktsituatie is dat eigenlijk voor elk bedrijf zo, dat werven. Maar wat voor mensen zou je willen is altijd de vraag? En wat zou je met ze willen doen? 't Is toch altijd duur, dat werven, dus hoe minder het uit de heup is en hoe meer meer met scherp, wel, des te beter.

Dus ik heb even mijn nieuw gevonden kennis omtrent programma's van eisen toegepast, want ik had het lumineuze idee waarom je niet feitelijk dezelfde gedachte zou kunnen volgen voor de keuze van medewerkers als voor een softwarepakketje. Je hebt immers behoeften, die je vervolgens uitwerkt in functionaliteiten. En volgens mij kan je weer functionaliteiten verwoorden in kerncompetenties en zo. Het heet allemaal anders, verder is het volgens mij hetzelfde. En ik kan een beetje spieken in de organisatie waar toch al wat speerpunten liggen, die goeie handvatten bieden.

Een eiersnijer is te beperkt...

Nou, ik ben al tien pagina's onderweg, met een stukje strategie wat uiteindelijk uitkristalliseert naar twee matrixjes. Eén van de meest waardevolle tips als je het effe niet meer weet: de dingen uitwerken op een x- en een y-as. Een piepersnijer, zou een Belg zeggen. Er is immers nog nooit een pieper ongesneden gebleven: we eten al decennia-lang patat.

eh-hele-emmel!

Nog even wat schaven, want ik ben gewoon voor de vuist weg gaan werken om het proces creatief te houden en niet bedacht. Daarna zou het zo'n beetje af moeten zijn om eens te spiegelen aan wat collega's en een recruiter.

Verder de MotoGP, natuurlijk. En even Pat geholpen met zijn sputterende Suzuki. Die types vinden lang stilstaan niet echt leuk. Paar keer aanduwen en weer wat spelen met de startknop was voldoende.

Zaterdag 14 oktober 2006: You're so wunnurful

Het hele leven door ben je volgens mij op zoek naar mensen met wie je iets gemeen hebt. Als het er niet is, wel, dan kan het vanzelf komen: door de dingen die je meemaakt, dingen die je misschien samen doet. Prop een aantal mensen in een hok en laat ze gezamenlijk werken aan iets en op een gegeven moment dirigeren onze sociale instincten ons vanzelf vanzelf wel naar een soort van 'groepsgevoel'. Zit in onze natuur.

En vanuit zo'n groep krijg je ook meestal weer je vrienden. Zo hangt je hele sociale kringetje toch eigenlijk een beetje van toeval aan elkaar. Wat mij betreft, in ieder geval. Het klaslokaal of de klas waarin ik zat, die werkgever die wat in me zag: ik kon niet weten wie ik daar allemaal tegen het lijf zou lopen.

Maar wat dan maakt dat je uit zo'n toevallig sociaal proces ook weer je vrienden maakt, ik weet het nog steeds niet. Zowieso een heel vreemd proces, want meestal weet ik nog wel wanneer ik iemand voor het eerst ontmoette, maar wanneer er nou echt sprake ging zijn van een vriendschip: ik durf het je bij geen van allen te vertellen. En het rare: er waren beslist sommigen bij waarbij ik geeneens zomaar van plan was ze de tijd te vertellen als ze daarom vroegen.

Zo had ik ooit de euvele moed voor het keuzevak Spaans te kiezen op de HEAO en de eerste les in het bijgebouwtje komt er een rare kwast naast me zitten. 2 meter lang, type houthakker, enorme bos pijpekrullen op zijn kop, luidruchtig tot en met. Ik kon niet eens meer normaal zitten. Dus ik denk: 'Shite, dat heb ik weer.'

En ik weet niet wat er gebeurd is, maar er staat me bij dat ik twee uur later ineens in een kever zat te luisteren naar tapes van de Rolling Stones. En nou hou ik niet echt van de Stones en opgepropt in een kleine kever met een luidruchtige houthakker, wel, ik heb andere ideeën van gezelligheid. Dusseh, ik wou wel weg, hoor.

Maar 'God,' dacht ik, 'laat ik maar beleefd en aardig blijven. Het is een hele vreemde en nutters moet je niet tegenspreken. Zeker niet als ze je nek met één hand kunnen omvatten.' Dat beleefd ging me goed af: nog diezelfde avond zat-ie in het ouderlijk huis bier mee te drinken! Wel, da's dus één van mijn beste vrienden geworden. Ontelbare lachsalvo's, elkaar oprapen uit de goot, ongelukken, stukgelopen relaties, mensen die wegvielen, geboortes, verhuizingen, alles is wel eens gebeurd.

En wegens afstand en andere levensinvulling zien we elkaar niet zo heel vaak, maar als de telefoon weer eens gaat en er is een onderzoek van de 'Immigratie en Naturalisatie Dienst naar blauwe illegalen', ik hoor een hele slechte Willy DeVille-imitatie of er wordt met 120db iets onverstaanbaars in mijn oor getoeterd, wel, dan vraag ik beleefd met wie ik het genoegen heb, terwijl ik al weet dat er weer een avond gaat komen die ik me slechts beperkt ga herinneren.

Wat het punt is: ik zoek het niet, ik hoef niet noodzakelijk vriendjes te maken. Maar de lijst breidt zich op één of andere manier nog immer uit. En met hele-hele goeie mensen, bijna allemaal van kaliber als bovenstaande gent. Allemaal donders anders dan ik, vrijwel niks gemeenschappelijks en ik zat niet op ze te wachten. Ik weet het niet, ik denk dat de 'deur op kier staat' en de goeien stilletjes naar binnen glippen, ofzo. En ik prijs me er erg gelukkig mee, hoor.

Waarom ik het schrijf? Ben erachter dat het voor mij heel vreemd is als er iemand bij de deur 'aanbonst'. Net alsof die deur daardoor juist in het slot klikt. Het hello-you're-so-wunnurful-be-my-friend, ik weet niet echt wat ik ermee aanmoet. En dan heb ik het helemaal niet over niet aardig, want het is echt alleraardigst! Maar op één of andere manier, zit ik dan ineens met een bewuste keuze die ik dan moet maken: moet die deur nu - inmiddels weer - van het slot of niet?

Vreemd, huh?

Donderdag 05-10-2006: Je geld of je leven...

Gisteren de administratie gedaan, dat had ik al te lang uitgesteld. En goh, dat geeft toch weer een lekker gevoel als het klaar is. 't Is heel onnozel, maar ik heb nog een klein beetje angst voor bepaalde enveloppen. Enerzijds komt dat doordat ik - nog niet eens al te lang geleden - simpelweg wat minder te verspijkeren had dan nu. Zeker met alle kosten van een nieuw huisje, was het eind van de maand soms best wel eens schipperen, terwijl ik niks buitensporigs deed. En natuurlijk ging dan je auto kapot, haha. En dan zit je gewoon niet op rekeningen te wachten. Anderzijds vind ik altijd wel een betere tijdsbesteding. Ik ben gewoon niet zo'n 'administratief dier'...

Sterker nog, de moeder van een goeie vriendin van me doet administratie voor personen die daar - maatschappelijk gezien - echt hulp bij nodig hebben. Maar ook gewoon voor mensen die niet in schuldsanering zitten, vet bovenmodaal tweeverdiener zijn en het gewoon goed gedaan willen hebben en daar wat voor over hebben. Ik vond het idee echt zo slecht nog niet, maar dan denk ik ook weer: shit, mafketel, je hebt 4 jaar gestudeerd. Kan je toch zelf ook?

Maar nu raakt alles aardig uitgekristalliseerd, en heb ik me vast voorgenomen om ook in dit soort dingen wat meer de fun te zoeken. Toevallig zit ik nu net in een project waar ik geconfronteerd wordt met de noodzaak om rekeningen ook daadwerkelijk financieel te maken en ik kom er achter dan boekhouden in essentie geen wetenschap is: het verklaart niets, onderzoekt niets en is ook niet gericht op verdere kennis. Het enige criterium dat gedeeld wordt met wetenschap, is dat een systematisch geordend geheel wordt nagestreeft.

Maar zo zat ik te denken dat boekhouden dan eigenlijk gewoon een ambacht is, een truukje zo je wilt, wat je kan leren. Tijdje terug heb ik heb van de NIBUD de Geldmanager gekocht voor een paar euro, zodat alle uitgaven geboekt kunnen. 't Is gewoon in essentie een boekhoudpakketje, dus ik ga eens lekker zitten spelen. Want dingen uitpluizen vind ik dan wel weer geinig.

Woensdag 04-10-2006: What's that voor een verb...?

Na de nine-to-five nitty-gritty was ik gisteren weer eens in de huishoudelijke modus geschoten. Wassen draaien, keuken schoonboenen en het afwasje. Zweet op mijn rug, goddomme, en dan schiet ik alleen nog maar verder door. Terwijl ik zo de wastrommel voor de tweede keer die week stond vol te laden, dit keer met mijn 'mooie' overhemden, sta ik zo met twee van die flessen wasmiddel in mijn hand: één voor 'witte en kleurechte was' en één voor 'bonte en gekleurde was'...

'Shite, 't zijn allemaal lichte, pasteltint-overhemden: is dat nu bont of kleurecht? What the hell is eigenlijk 'kleurecht'? Wat voor wasmiddel moet er nu in?' Ik ben alleen maar gewend aan één wasmiddel in huis hebben, waar je het allemaal mee doet, simpelweg omdat dat het enige is wat er is. Met dit soort keuzes ben ik dus niet zo behept, te veel grijs gebied. Dus ik denk: ik bel mijn moeder. Die heeft ook die flessen meegenomen, zal ze het weten ook. Natuurlijk krijg je dan voicemail. Als ik het dilemma dan moet oplossen, kan ik ook best kiezen: pastel ligt nu eenmaal - in mijn optiek - dichter bij wit dan bij bont. Hoppa, dus, draaien!

Wassuh-wassuh-spoeluh-spoeluh-hanguh-hanguh...

Ondertussen kan ik dan mooi het rek leegstrijken om plaats te maken voor de tot kleurecht gebombardeerde overhemden. Gaat natuurlijk de telefoon weer, buddy Mike:

'Hello, where are you?' 'Ehm, gewoon in Rijswijk. Whatsup?' 'Oh, well, I'm in the Fiddler and I'm supposed to join in the bar quiz. And it's like this: I'm here with Mags, Norma's here, Stephanie, some friends over from Ireland. I'm all alone with five women! Can you help me out?' 'Wel, ik weet het niet, 't is al negen uur, ik moet een beetje rekening houden met...eh...nee, helemaal niks eigenlijk! Geef me een kwartiertje tot mijn wasje klaar is, anders kreukt het zo.' 'Okay, thanks, mate! Please hurry!'

Hm, niks gepland en je dan nog moeten haasten, ken je dat? Awel, mijn mooie Mexx- jeans en overhempie eerst maar strijken, effe aftershave opklatsen en vingers door de haardos, terwijl de Indesit zijn laatste meters door de douchecel hobbelt... Dingdong!!! 'Hallo, wie is daar?' 'Moeders! Had je me nodig?' 'Eh nee, eh nou, ja, maar ik heb het al opgelost. Kom boven.'

Inmiddels opgeloste probleem uitgelegd. 'Nee, in die groene zit bleek, je kan beter die voor bonte gebruiken. En op welk programma zet je hem dan?' 'Eh, op vier?' 'Oh, wacht, effe mijn brilletje op. Nee, je moet zes pakken en dan even handmatig centrifugeren anders kreukt je was zo.' (Argh, I don't care! Ik wil alleen maar schone was met zo min mogelijk handmatige slagen! Daar hebben ze immers wasprogramma's voor uitgevonden? Ik moet naar vijf vrouwen!) 'Jajaja, volgende keer, moeders, hij draait nou immers al. Wil je koppie thee?'

The song remains...

Na een halfuurtje babbelen en de rest van de klusjes on-the-fly piepend en route naar de kroeg. Aldaar aangekomen spotte ik al gauw het gezelschap: 'Hello, John, how the hell are you!?' En ik had het helemaal verkeerd begrepen: ik dacht dat ik die bar quiz ging aanschouwen, maar ik moest gewoon hard meedoen! Eerst gebouwen herkennen. Ehm, da's de Brandenburger Tor in Berlijn, gelook 'k. En da's toch het Kremlin in Moskou. Vervolgens allemaal vragen waar ik alleen maar schaapachtig bij kon grinniken. 'When did Juliana abdacate the throne?' Hey! Die weet ik! 1969, toch? Wat, 1980?? Hoe ken dat nou!? Mike, what's that voor een verb dan, abdacate? 'Give up the throne, you twat, give up!' 'Jeesss, weet ik veel, we're in Hollund, heur! En ik haal tenminste Led Zeppelin niet door de war met Chris de Burgh...'

(Utterly NOT)...the same...

En blijkbaar is mijn manier van diep nadenken ook nog eens vermakelijk: ik ga dan altijd dingen met mijn handen doen. Trommelen, ofzo. Hey, het levert aanspraak! Ik ga vaker diep nadenken in de kroeg....

Alles ten spijt, helaas, al kon het slechter: we zijn een-na-laatste geworden, waarna ik me echt naar huis moest spoeden. Zes uur op en na twaalven naar bed, dat ging ik toch echt effe voorkomen. Responsible, now...

Wel een hoop geleerd: Denemarken heeft meer varkens dan inwoners, Nederland produceert meer dan drie miljoen paar klompen per jaar, ik haal cyaan en magenta door elkaar, idem tinto en rioja, en Duits is in Europa de meest gesproken taal...

In dat licht: gisteravond was ganz toll, ich scheiss dich nicht.

Zondag 01-10-2006: Dat zal je leren..!

Lekker weekje achter de rug, hoor. Zo zit de eerste week voor mijn eerste, echt externe opdracht erop. Ik val nogal met mijn neus in de boter, het is een project voor Schiphol. Niet de minste organisatie, lekker bekend, dus staat gewoon leuk op de rap sheet. Het rijdt nogal heel redelijk aan, moet ik zeggen, en één en ander hangt zeker samen met mijn goeie voornemen mijn bedtijd een beetje aan te passen aan de ETA. Zo sta ik toch wat kwieker op, heb ik nog tijd om een broodje te smeren en zelfs met een redelijke marge de file-tijd in te calculeren. Heerlijk, ik ga gewoon vroeg in de auto zitten, muziekje erbij en staat het even stil: so be it.

Terug naar de reden waarom ik met mijn neus in de boter val: 't is natuurlijk niet alleen de organisatie, dat zou wel heel saai zijn. Nee, ik moet ook nog wel eens 'backstage' op de luchthaven en man, in die bedrijfskantines wil je zijn! Stewardesjes for miles, in alle kleuren die je maar zou willen. Plichtmatig blauw, natuurlijk, maar de groene zijn ook heel leuk (ik heb ze maar Kawasaki-stewardessen gedoopt). Eigenlijk zijn ze allemaal leuk, haha...

Dat alles natuurlijk met het risico om oppervlakkig over te komen. Maar laten we wel wezen: ik heb de selectiecriteria niet opgesteld, ik kan het er alleen maar hartgrondig mee eens wezen.

Ik werk er vier dagen, maandag tot en met donderdag, voorlopig nog wel een tijdje. Vrijdag heeft de ICT projectcoördinator een vrij dagje in verband met zijn kinderen, dus dan hoeft deze jongen er ook niet te zijn. Voorlopig althans, ik schat zo in datmijn activiteiten niet noodzakelijk gelijk hoeven te lopen met zijn agenda: er is ruimte om wat te schuiven, net hoe het nodig is. Zo heb ik nu de vrijdag al een andere meeting bijgewoond die heel nuttig was en de rest van de dag heb ik bij BPMi gezeten.

Mijn studiemateriaal was daar ook gearriveerd, dus ik heb de vrijdagmiddag-jolijt wat geblokt en ben in de materie gedoken. Man, dat is weer leuk dat leren en zo heb ik ook het weekend een klein beetje doorgebracht: Analysis Services. Helemaal leuk en daarbij zal ik wel moeten, want binnenkort een eerste testcase voor een klant. Op hoofdlijnen weet ik wel wat het doet en kan ik al snel een prototype neerzetten. Maar uiteindelijk wil je hoed-rand weten, natuurlijk. Tutorials zijn leuk, maar schuwen de diepte.

En nou moet ik zeggen, dit is één van de meer ingewikkelde - ook conceptueel - functionaliteiten van SQL Server 2005, dus eigenlijk is de volgorde verkeerd. Maar ja, noodzaak, hè? Maar als deze pil doorgewerkt is, liggen de volgende boeken ook al klaar. Een kleine 1500 pagina's aan kennis.

Dan ben ik pas halverwege met wat er wat mij betreft nog ingestampt moet worden om een klein beetje up-to-par te zijn, dus ik moet nog even keihard doorwerken. Maar daarna kan vwb de theorie een klein beetje de druk van de ketel totdat de certificering trained professional ook daadwerkelijk gehaald kan worden (begin 2007). Geeft weer wat lucht om te kijken hoe het gepraktizeerd kan en verwerkt in de strategie van BPMi. Al zullen de ideeën ongetwijfeld tijdens het studeren al een beetje kristalliseren....

Zaterdag even met broer Pat bij Gordon en Vanes langsgeweest om voor deze heer het wireless netwerk up and running te krijgen. Voor de helderheid: ik ben daar al snel helemaal het spoor in bijster als het het plug-and-play-principe ontstijgt. Dat deed het natuurlijk en daarom was Pat het meewerkend voorwerp. Superprofessioneel hoe-ie dat aanpakte, compleet met documentatie achteraf. Eer van je werk is er in alle soorten en maten. Wel voelde ik me een beetje schuldig dat ik een heel dagdeel van hem aan gort heb geknald: ik had gedacht dat zo klaar zou zijn. Maar wanneer is ook alweer de laatste keer geweest dat dat zich voordeed...? Zo hebben we wel de kleine Lotte even kunnen aanschouwen, maar ze had weinig aandacht voor ons. Fabian des te meer.

Verder geeft het handje deze week nog steeds een beetje last en ben ik desondanks vandaag toch weer even op de Fireblade gekropen: ik kon het gewoon niet laten. De poging om te stoppen met roken was dapper, maar is evengoed lafhartig gestrand: ook dit kon ik niet laten. 't Zal vast een fixatie zijn, die zijn hardnekkig. Onder de mensen ging het eigenlijk heel makkelijk, 's avonds in het uppie gaf het een wat 'eenzaam' gevoel en da's gewoon heel vervelend. Oh well...

Nu lekker pitten: morgen zijn er vast weer files...

Zondag 24-09-2006: Hands-on

Lullig, één van mijn handjes doet het niet helemaal goed meer. Ik denk dat het van het motorrijden komt en dan wel van mijn nieuwe modelletje, want het is mijn rechterhand die problemen geeft.

Motoren zijn wat directer in het contact met de ondergrond. Natuurlijk zijn ze wel geveerd enzo en ook wordt het motorblok - afhankelijk weer van het type - zo in het frame gehangen dat trillingen tegengegaan worden. Maar tegengaan is één ding, ze zullen nooit helemaal afwezig zijn. Die trillingen komen tijdens het rijden je body binnen waar je direct contact hebt met de motorfiets, met name je polsen en voeten. En als dat een tijdje voortduurt, krijg je wel eens last van slapende handen of voeten.

Op de Suzuki had ik het meestal aan mijn linkerhand, de Honda lijkt rechts dus wat meer te belasten. En eigenlijk ook wel logisch: de gashendel gaat stroever, zwaarder dan op de Suzuki. Een zwaardere veer, denk ik. Nu krijg je hem wel open, maar als je lange stukken rijdt, moet-ie ook open blijven en dan moet je er toch in blijven knijpen. Dus dan is het feest: je krijgt die trillingen wel, maar loslaten gaat niet. Ik denk dat de lange rit heen en terug naar Frankrijk de zenuwen nu wat parten speelt. En het komt altijd veel sneller dan dat het weggaat.

Het belemmert verder niks ofzo, ik kan gewoon alles strekken, buigen. Ook gitaarspelen levert geen problemen en muizen met de computer is absoluut niet vervelend. Maar er zitten nu hele gevoelige plekjes op mijn duim. Flink knippen met een schaar doet absoluut zeer, iemand een hand geven ook en het voelt ook alsof het duimgedeelte wat minder actief meedoet. Tintelen doet het ook van tijd tot tijd, dus het neigt een klein beetje naar RSI.

Zo lees ik dat door een continue, lichte spierspanning van die gashendel de spieren slecht doorbloeden. De aanvoer van vers bloed (met voedingstoffen) en afvoer van afvalstoffen kan hierdoor tot maar liefst 25% worden teruggebracht. Door verhoogde druk in de spier wordt de bloedcirculatie belemmerd en daarmee de afvoer van afvalstoffen. Dit activeert de pijnsensoren in een spier, waardoor pijn ontstaat en de spierspanning weer verder stijgt. Het gevolg is spiervermoeidheid en op den duur weefselschade.

En door langdurige, hoogfrequent repeterende bewegingen ontstaat er wrijving van pezen in peesschedes en over botstructuren, en druk op spier-, pees-, en zenuwstructuren. Dit kan weer resulteren in beschadiging en ontsteking van spieren, pezen en zenuwen. Dusseh, ja, als je lang op de motor zit, kan het parten gaan spelen.

Maar goed, met dat hele concept van RSI kan ik eigenlijk niet zoveel. En dan heb ik echt mensen gezien die oprecht veel pijn hadden en niks meer konden en in mitella's liepen enzo, maar dan denk ik: het zijn uiteindelijk alleen maar seintjes, toch? Kijken naar de oorzaak, die wegnemen en je spieren goed aan het werk te zetten? Vooral blijven gebruiken?

Ik ben maar in stressballetjes aan het knijpen en weer met muntjes jongleren voor het slapengaan en het voelt na een paar dagen al een stuk beter. En even een nieuw gashandeltje op de Fireblade waar ook het polsje op kan steunen. Blijkbaar is het probleem al zo bekend dat er al ergonomische oplossingen zijn, dus beter die maar even te gebruiken.

Hoewel ik met dat jasje-dasje en auto van de zaak toch vrijwel niet meer rijdt, dus dan kan het zaakje toch gewoon lekker uitrusten.

Donderdag 21-09-2006: 1e klus

Woensdag voor het eerst SQL Server 2005 toegepast in een real life situatie. Tutorials zijn leuk, maar ook altijd gebaseerd op een goeie dataset, zonder scherpe randjes. Dan snap ik dat het goed werkt... Maar de resultaten stelden zeker niet teleur. Ten opzichte van de bestaande situatie: magistraal. En dat voor een paar uurtjes werk. Om 3 uur een intakegesprek bij Schiphol voor een klus. En net na vijven de boodschap dat dat gesprek goed was bevallen. En vandaag heb ik daar zelfs al de eerste uurtjes gemaakt. Hééél leerzaam.

Woensdagavond even bij vriend Gordon en vriendin Vanessa langs. Leuk, hoor. Het leek een beetje de zoete inval, er kwamen nog veel meer mernsen aanwaaien. Hardstikke gezellig. Uiteindelijk kwamen Gordon en ik weer te spreken over besturingsmodellen en uitwerking daarvan en god, dan is het al gauw laat. Het is soms gewoon enorm leuk om over iets te kletsen met iemand waarvan je weet dat-ie het begrijpt en waardeert. Gordon en ik hebben dat over en weer, al zitten we echt op heel verschillende disciplines en zijn we compleet andere types. Middernacht rolde ik het bedje in. En - ik had het ook al ingecalculeerd - deze avond zou er ongetwijfeld gezondigd worden met het niet-roken.

En hey, dat was gewoon zwaar, wil je dat geloven? Vandaag ook gewoon weer lekker clean. Buddy Mike (inderdaad ook zoete inval) 'betrapte' me en was bang dat het me op een terugval zou komen te staan, omdat de nicotinebehoefte zich na pas een dag of vijf zonder roken direct weer zou wreken wegens niet volledig ontwend. Mwah, dat valt erg mee. Dit is dus dag 5 zonder, wat mij betreft.

Van 18:00 uur tot 22:00 een leuke training over SharePoint 2007. Een hele lange dag dus, maar de training was heel erg enthousiasmerend, dus dan is het goed te doen. Het belooft heel wat, maar je moet toch een beetje de architectuur doorgesproken krijgen om te voordelen en toepassingen wat concreter te maken voor jezelf. Had een introducé-plekje geregeld voor vriendin Mariska. Voor haar is die materie inmiddels redelijk dichtbij huis, dus leuke gelegenheid het nuttige weer eens met het aangename te verenigen.

En zo is het - op 3 minuten na - alweer middernacht. Hoogste tijd!

Dinsdag 19-09-2006: Prinsjesdag

Vandaag het centrum ingegaan met mijn algemeen directeur om een laptopje op te pikken en wat bij te babbelen. Argh, daar hebben we wel het goeie moment voor uitgekozen zeg: Prinsjesdag. De Parkstraat zit vlakbij Paleis Noordeinde en waar je ook wilde insteken, alles was afgezet door mannen met geweren en zwaarden, die hun taak heel serieus namen.

Wel heel leuk om het spektakel eens te aanschouwen, ik had nog nooit een gouden koets gezien en nu was het eigenlijk eerste rang: we moesten toch wachten eer het hele gebeuren voorbij was. En druk dat het was! Er was een hoop publiek op afgekomen en in combinatie met het goeie weer was dat eigenlijk wel zo leuk.

Dag vier zonder roken ging eigenlijk wel prima. Langzaam ontwent het lichaampje een beetje. Al ben ik nog niet helemaal at ease, het gaat me al makkelijker af. Nog steeds zin in een sigaret, maar nu meer als concept. Zo van: 'goh, een sigaret zou nu erg lekker zijn' in plaats van 'ik moet nu een sigaret opsteken'.

En daarmee was het vandaag eigenlijk redelijk eenvoudig de aandrang te weerstaan. Maar hij is er nog wel degelijk. Ben benieuwd of je dat ooit helemaal kwijtraakt...

Maandag 18-09-2006: Niet roken

Dag drie zonder roken. En oh, dat zuigt verschrikkelijk! De hele dag zit ongemerkt vol met momenten waarop je - normaal gesproken - een sigaret opsteekt. En als je dat dus niet doet, breek je je ritueeltjes. Daar reageert geen enkel persoon prettig op, ik dus ook niet.

Maar wie ik ook spreek, het klinkt eensgezind dat de eerste drie dagen de moeilijkste zijn: erna moet het steeds makkelijker worden. Nou, dat hoop ik dan maar, want er waren tijdstippen dat ik zeker een sigaret had opgestoken, zou ik er één gehad hebben. Gewoon erge trek erin, bijna in staat om een pakje te halen. En nog steeds ben ik hees en heb ik een kriebel in mijn keel, waarvan ik zeker weet dat een sigaret de oplossing zou zijn.

En als ik dat zo hardop uitspreek, klink ik dermate als een junk, dat ik het gewoon nog even ga volhouden. Morgen is het namelijk ongemerkt alweer de vierde dag. De nicotine-verslaving zou dan voorbij moeten zijn. Ofwel: er zouden dan geen fysieke ontwenningsverschijnselen of ongemakken meer moeten zijn. Houden we alleen de mentale over, haha. Ach, stukje bij beetje, ik vind het prima.

Zolang het maar opschiet...

Zondag 17-09-2006: Roken...

Argh, het hele weekend al geen sigaret aangeraakt. Ik was niet van plan te stoppen, ofzo. Maar vrijdagavond kwam ik thuis met nog maar een paar sigaretten en toen die op waren, heb ik gewoon niet meer gehaald. Want sinds ik de halfzware shag heb ingeruild voor Gauloises, was dat echt te stupide voor woorden. Elke keer zit je weer van: ik moet nog even sigaretten halen, hoe laat is het? Want met sigaretten is op ook echt op.

Sigaretten gaan qua aantallen al superhard. Speel een toonladdertje op je gitaar, of schrijf een alinea'tje in je logje en hij is al opgebrand. Daar zitten echt wel iets van brandversnellers of zo in. Dus met 1 één pakje ben je nooit safe: afhankelijk hoe actief je op een avond bent, ga je minder roken, maar branden er meer sigaretten weg. Dus dan altijd maar twee pakjes kopen.

En dat hele proces van iedere dag maar weer die sigaretten halen, was ik vrijdag gewoon effe zat. En aangezien de eerste dagen toch altijd het moeilijkst zijn, hou ik het dus aardig al vol. Ik heb wel een klein beetje last van ontwenning, althans dat beeld ik me in. Wat vlekjes voor mijn ogen en wat moeite om te focussen. En ik erger me wat sneller, ben iets eerder geïrriteerd.

Stoppen met roken is sowieso een bitch, want in beginsel voel je je helemaal niet zoveel beter (ik althans niet). Je krijgt keelpijn, hese stem en je smaak verandert erg. Daardoor gaan alle snoepjes (je moet toch wat) echt soms intens chemisch smaken. Fruit toffees bijvoorbeeld: bah! En cola: ranzig! Bier is op zich wel weer erg lekker, maar kan je weer beter mijden, omdat het het siamese broertje van roken is.

Ik ga ervan uit dat morgen de negatieve effecten wat voorbij zouden moeten zijn, dan kan ik tenminste wat gaan focussen op de positieve. Want die zijn er natuurlijk wel, alleen je waardeert ze anders en op andere momenten. Hoger kunnen zingen? Tof, hoor, maar wanneer nu precies? Langer hard kunnen hollen? Hey, ik hoef geen tram te halen. Dus dat betekent dat het zich waarschijnlijk wat genuanceerder zal aandienen. Frisser wakker worden, enzo.

't Zou wel prachtig zijn om voorlopig even niet in de verleiding gebracht te kunnen worden. Zelf erom vragen kan ik al weerstaan, maar als iemand het onder mijn neus gaat houden? Wat dat betreft helpt de nieuwe werkomgeving ook mee. Geen echte rookruimte, ook nog geen rookmaatjes van jaren.

Donderdag 14-09-2006: Feed me, Seymour!

Druk geweest de laatste tijd. Etentje + verjaardag van een ex-collega, geleende spullen + afleveren bij vriend Marc en vriendin Anne (de geleende spullen natuurlijk vergeten!), etentje met Mike, Mags, Pat, Wouter, Nanou en Moeders (ter ere van 65e), Mike helpen bij het bevolken van zijn aquarium en hoe je het water geschikt maakt, afscheidsborrel van Marjolijn bij SNT. Allemaal leuke dingen, maar wel veel op elkaar.

Etentje met de collega's met aansluitend de verjaardag was leuk. Geheel ontypisch was ik er netjes om half acht. De mobiel had ik thuisgelaten, zo'n MDA wil je gewoon niet in je zak op een stapavondje. Nou, om acht uur was er nog niemand, dus weer naar huis gegaan: zou wel ergens een kink in de kabel gekomen zijn. Maar het gezelschap was 20:05 gearriveerd en had me al 20 keer vergeefs gebeld. Wel, ik was op tijd, maar het mislopen lag dus ook een beetje aan deze kant. Gelukkig was het personeel van Babbelen super. Mijn vrienden gaven wat karakteristieken en eigenaardigheden van me door, zodat ze een mooi maaltje konden klaarmaken, terwijl ik me weer naar het centrum spoedigde.

De verjaardag van Jaap daarna was leuk. Nou is hij onderdeel van de ex-schoonfamilie. Die waren er ook allemaal, haha, dat was vreemd! Ik ben op de één of andere manier nooit echt een persoon geweest van of voor de schoonfamilie. Geen kwaaie wil en zonder teveel op de details te hangen: ik ben niet de meest favoriete aantrouw gebleken en dit waarschijnlijk terecht. Maar gek veel andere opties waren er ook nu weer niet...

Nu, ik zal het dus niet opzoeken, maar ik ga het ook niet uit de weg: Jaap nodigt me immers uit, ik crash geen party ofzo. Gelukkig zou mijn maatje Marc me wel effe uit de wind houden, mocht het nodig zijn, haha. Was niet het geval: goeiemorgen en goeiemiddag weegt geen ons, zei mijn oma altijd.

Om 2:30 uur 's nachts heb ik het doorfeestende gezelschap goeienacht gewenst. De zaterdagmiddag mijn aquarium-kennis weer opgefrist met Mike's nieuwe bakkie. Mooi, hoor, al die kardinalen, bijlzalmpjes, maanvissen, vuurstaarten en vuurneons. Ik zou bijna zelf ook weer...

De zaterdagavond was vriend Marc nog brak van de avond ervoor en eigenlijk niet in the mood voor heel veel sociale actie. Dat moet ook kunnen en heb de avond daarom lekker kletsend met vriendin Anne aan de keukentafel doorgebracht. Want die had ik ook een tijd niet meer gezien. Na-tafelen met een sterke kop koffie kan zo gezellig zijn.

Zondag etentje in Berlage was leuk. 't Was alleen buiten op het terras en op één of andere manier was dat niet zo relaxed als daarbinnen. Had ik liever gehad, dan was het karakter van 'tafelen' ook wat sterker geweest. Terras vind ikzelf persoonlijk weer wat meer voor bier en pub-food in plaats van witte wijn en cuisine. Over een paar weekjes doen we het wel weer dunnetjes over.

De rest van de week tot heden is opgegaan aan het leren van Microsoft SQL Server 2005. Damn, wat een mooie-mooie tool, ik vrees dat Microsoft het hem langzaam toch weer gaat flikken. Vergeleken met wat broeders in de markt is de propositie nu heel erg goed. Relatief heel weinig geld en als je maar het topje van de ijsberg gebruikt, is het toch nog steeds heel veel. Begin 2007 staat de eerste certficering/opleiding op de agenda: vast van plan om heel snel MSTP te zijn. De boeken zijn al besteld...

Maar daarmee zijn de dagen ook wel redelijk intensief. 8 uur studeren en ploeteren in het onbekende en 's avonds vakliteratuur over het consultancy-vak opslurpen. Alles krijgt langzaam een plekje. Bij SNT was mijn dingetje redelijk afgebakend en had ik veel technische companen en dan ontwikkel je je toch op een bepaalde manier. Nu heb ik breedte èn kan ik ook de diepte opzoeken, zogezegd. Dat laatste vraagt niemand echt van me, je hebt nu eenmaal techneuten en conceptuelen met ieder weer zo zijn voordelen.

Pfff, ik wil het gewoon allebei, denk dat het kan. Gewoon proberen: hooi hoort op vorken en je moet bijten voordat je kunt kauwen. Lukt het niet: can't blame a man for trying. Lukt het wel: ideale wereld.

Donderdag 07-09-2006: Bel me snel!

De eerste werkweek bij BPMi zit er bijna op. Ik was bijna vergeten hoe het was om bij een nieuw bedrijf binnen te komen. Hele basale dingen als: waar zijn de blocnotes? Heb je misschien ook een pen voor me? Hoe verbind je hier door? Draai ik een 0 voor een buitenlijn? Hoe drink jij je koffie? Dat soort dingen...

Ook is het natuurlijk erachter komen hoe de mensen aldaar in elkaar zitten en hoe de organisatie als geheel in elkaar zit en wie welke rollen vervult. Aangezien BPMi in consultancy doet, zijn de meeste hired guns natuurlijk niet op kantoor, dus in essentie is de organisatie die daarvoor zorgt en aanstuurt redelijk klein. Beduidend kleiner dan bijvoorbeeld de club indirect personeel bij SNT. Is ook logisch. En dan bemerk je al heel snel dat dat dan heel anders werkt dan bij SNT.

Daar waren taken en rollen bijvoorbeeld veel meer afgebakend en fungeerde de organisatie eigenlijk redelijk zoals het uit het organigram ook naar voren kwam. Wordt het bedrijf kleiner, dan is de afwijking daarop noodzakelijk wat groter: de rollen zijn veel vrijer. Dat is natuurlijk ook hardstikke leuk.

In ieder geval: eerste afspraak gehad en ook al een draft opgeleverd wat het midden houdt tussen een visiedocument en een projectplan op hoofdlijnen. Laatste vind ik zelf altijd wel belangrijk, visie is leuk en heel belangrijk, maar de vraag wat dat dan concreet betekent en hoe je die visie dan gaat toepassen, die kan je verwachten. Aangezien BPMi al wat werkzaamheden en presentaties voor dat bedrijf heeft gedaan, ga ik er stilletjes vanuit dat de visie voorzichtig heus al wat uit de doeken gedaan is, dus is het zaak het wat concreter te maken. Dus hey, dat heb ik maar zo goed mogelijk geprobeerd.

En vandaag besloten om mijn pakken niet meer bij de AH Gemakshop te laten stomen. 't Is namelijk altijd wel wat, maar zelden een gemak. Dan kom je op de afgesproken dag en zijn 'ze' niet geweest, dan zijn er weer knopen naar God. Vandaag moest ik twee kostuums ophalen en krijg ik er maar eentje terug. Probeer dan maar eens uit te leggen dat twee artikelen niet op een broek en een jacketje slaat. Dan gaan ze aan jou vragen welk pak het is. Eén: je kan dus graaien wat je wilt. En twee: ik ben een man, godbeterehet! Ze zijn toch allemaal donkerblauw met een krijtstreepje, ik weet dat echt niet! Nu ligt er wat thuis en merk enzo klopt allemaal wel. Maar dat zoompje is me nooit zo opgevallen. Totdat ik hem aan mijn kont trek, weet ik het nog steeds niet zeker.

En gisteren zijn mijn buren in slaap gevallen met de TV in de slaapkamer (vreemd fenomeen blijf ik dat vinden) op windkracht 10. Dus weinig shut-eye voor mij. Normaal gesproken zou ik het heus wel leuk vinden als er in mijn oor gefluisterd werd 'bel me snel!' Maar na de 500 miljoenste keer gaat het toch een melktandje vervelen. En ik had niet genoeg tegenwoordigheid van geest om te realiseren dat ik een paar prima, comfortabele oordoppen heb. Al zijn die gefilterd om hoge volumes af te toppen en alles daaronder blijf je gewoon horen. Dus of ze hiervoor werken? Misschien moet ik dan wel gaan vragen of ze hem 's nachts harder willen zetten? Welke reactie dan ook, ik win altijd...

Maar midden in de nacht aanbellen, ach nee. Als je een appartement hebt, moet je accepteren dat dit soort dingen wel eens voor kan komen. En het zijn prima mensen, beslist heel sociaal en vriendelijk. De blaf van hun mini-pincher is bijvoorbeeld nauwelijks harder dan die van een goudvis. Dus aardige buren, daar kan je tegenwoordig best maar blij mee zijn. Maar ik hoop wel dat die sfeerverpester vannacht eerder uitgaat dan 04:30 uur, anders trek ik het niet. Voor alle zekerheid liggen de doppen klaar voor de stresstest.

Met als enige nadeel dat ik dan de wekker weer niet hoor, shit... Misschien kan ik daarop dan weer mijn 'shocking liar' zo configureren dat-ie om half zeven op 'aan' schiet? Want dat ik rond die tijd lieg, dat is compulsief, zoveel is zeker.

'Nog vijf minuutjes, echt...!'

U kunt even een klein prikje voelen...

Vrijdag 01-09-2006: All set to go

Woensdag even shoppen met buddy Mike in de Makro. Het nieuwe krantje had dermate veel winstpakkers die op mijn persoontje van toepassing bleken, dat het er maar eens van moest komen. Altijd allemachtig leuk, met je pinpas wapperen, met zo'n wasmachine zeulen is beduidend minder. Toch komt het altijd weer goed, op één of andere manier en het steekwagentje was een welkome hulp. De friteuse blijkt het inmiddels al prima te doen, de gietijzeren poffertjespan moet zich nog bewijzen. Maar hey, speciaal voor poffertjes hebben ze het gietijzer uitgevonden, ik heb alle vertrouwen.

Afgelopen donderdag was het dan zover, mijn laatste dagje bij SNT. Wel, laptop en mobiel inleveren, wat doosjes leeg, laatste mailtjes sturen aan klanten waar ik goed contact mee had, een mooi getuigschrift meekrijgen. Einde van de dag nog even leuk borreltje met de collega's. Niet iedereen gezien die ik nog wilde zien, maar dat krijg je met al die verschillende vestigingen in den lande. Ik kan wel besluiten dat het een hele leuke tijd is geweest, ondanks dat het op sommige tijden wel wat tumultueus geweest is. Vandaar dat het waarschijnlijk niet als 7,5 jaar voelt.

Ik probeer me even in te denken hoe dat zou zijn voor Pya en Gerard, die allebei op de 31e de 40 dienstjaren hebben volgemaakt. Weliswaar het grootste deel bij KPN, maar de laatste jaren bij SNT. Veertig jaar, zeg! Zoveel lentes heb ik niet eens gezien.

Wat weer een bruggetje is naar goeie vrienden Gordon en Vanessa, die op donderdag voor de tweede keer vader en moeder zijn geworden. Niet helemaal zonder slag of stoot, maar inmiddels heeft de trotse vader wat foto's en filmpjes van part deux van het koningskoppeltje kunnen laten zien.

En vrijdag aantreden bij BPMi! Dat was wel effe vreemd, hoor. Eerst zit je de hele week nog in je vertrouwde omgeving en dan is de vrijdag ineens compleet anders. Ik had niks, geen telefoon, geen laptop, alleen een tramkaartje om me aan vast te houden naar het Buitenhof. Maar het moet gezegd: het welkom bij het nieuwe honk was zeer goed en hartelijk. Zowieso is leuk om eerst wat first-person shooters te bespreken en mee te krijgen dat het op de agenda staat om eens een LAN-party te organiseren.

Daarna een hele nuttige presentatie over het bedrijf en hoe ze plegen te werken. Met drie sheets waren we al drie uur gespreksstof en ervaringen uitwisselen verder. De gebruikte tools en methodieken, wel, daar werd ik heel vrolijk van. Ik kan niet wachten om me daarin vast te bijten, dus aan de thuis-PC heb ik ook maar even 320 Gb extra gehangen, zodat ik er lekker mee kan gaan studeren.

De rest van de middag is eigenlijk opgegaan aan het battle-ready krijgen van fonkelnieuwe, breedbeeld HP Pavilion dv5000-laptop. Nou was ik met veel minder al heel tevreden geweest, ik ben er erg mee in mijn sas. Voor de weg naar huis mocht ik het tramkaartje loslaten en werd me de cardkey (?) overhandigd van de voorloop-auto.

Het vreemde: van de week reed ik mee naar de kapper met mijn zus. Nu rijdt zij een Renault Scenic en ik zat me hardop te verwonderen hoe ze in godesnaam met zo'n bakbeest kan rijden. Vanuit familieperspectief begrijp ik het wel, lekker hoog, veel ruimte, overal opbergvakjes, ruime stoelen. Maar dat kan toch niet lekker rijden? Zie je wel iets? En ik rijdt zelf motor, dus als mijn spiegels erdoor passen, dan is het goed. Dus mijn belevingswereld in het verkeer is, eh, inmiddels niet echt 'scenic'...

Maarrrr, dat is nu wel mijn voorloopauto, haha, dus ik zal nu wel moeten. Heb tevergeefs een hele tijd gezocht naar een handrem en er zitten dermate veel knopjes op met onbekende symbolen dat ik nog maar even niks heb aangeraakt: dadelijk gaat de eject-seat af en hang ik aan een parachute. De eerste rit ermee was in ieder geval - uhm - enerverend. Het zal snel genoeg wennen, want het rijdt comfortabel zat.

Het vreemde is dat je echt nergens een sensatie van snelheid van krijgt. Geen windgeruis, je hoort de motor haast niet en vanuit de cockpit lijkt het alsof je als een naaktslak rijdt, als de teller toch echt op grens justitieel incasso bureau staat. Dat wordt erg opletten en is - denk ik - toch een 'hoed af' voor de ontwerpers. Wat ook helpt is een CD-installatie die tot 30 (?) gaat. "Where can you go from there? Where?"

En hoera! Ik ga natuurlijk binnenkort - dankzij mijn SNT-collega's - een circuitdag Assen doen, mijn bestelde Playstation2-game MotoGp4 was ook nog eens binnen. Met het hele, vernieuwde circuit van Assen! Kan ik dat alvast een beetje uit mijn hoofd leren. Ook nog een trainingsmode over de ideale lijnen, chicanes, S-curves, out-in-out sturen. Leuk, hoor. Als je lest, leer je eigenlijk altijd je positie op de weg vast te houden, iets links van het midden en ik ben o zo plichtsgetrouw. Maar dit is al over the place...

Dus wat zou er mis zijn met een beetje voorbereiding, zij het virtueel? Ik ben niet trots. On-the-fly leren is leuk, maar een beetje routine maakt immers dat je een beetje kunt genieten van wat er gebeurt. Beter dan ineens verrast worden door een blinde bocht.

Zaterdag 26-08-2006: Terug van vakantie

Het weer zat tegen, maar ik moest en zou even weg. Buddy Mike en vrouw Mags zaten in Frankrijk, op zoek naar huizen te koop. Er stond al een extra tent klaar, de pastis was koud, ik hoefde alleen naar de camping in Autun te rijden. De idee was eerst met broer Pat en vriend Wouter. Het weer zat alleen tegen en dan is het niet verwonderlijk dat de animo wat afneemt: 1600 kilometer in totaal heen en weer rijden om op een modderig campingveldje te staan, gut, je kan je afvragen waar er een breekpuntje zit.

Maar na enkele dagen weerberichten bekijken en uitstel, besloot ik dat het maar niet van afstel moest komen: zaterdag ben ik gewoon op de motor geklommen. God zegene de greep en we zien wel waar het schip strand. Wel, nergens dus en ik heb maar een paar buitjes gezien en voor de rest eigenlijk alleen maar stralend weer. Aangezien zowel Mike als Mags ook de motoren hadden meegenomen op een trailer, hebben we best nog wat 'buiten kunnen spelen'. Heel veel leut en ondanks de nieuwe, brute motor, was ik gewoon weer de langzaamste op de wiggly roads. Die Engelsen zijn grootgebracht op bochtige weggetjes, wij Nederlanders op rechte. De boodschap was: 'You need to practice, mate.' Kan ik niet op in discussie, dus ik heb er verder ook niet bij stilgestaan.

Donderdag ben ik middels een hellerit door donderend en hozend Luxemburg en België weer teruggesjeesd, want vrijdagmiddag was er een afscheidsetentje gepland vanuit SNT. Voor vriend Tim en mijn persoontje, als ik zou willen. 't Leek toch wat matig om niet op mijn eigen afscheid te zijn, dus heb organiserend talent en vriendin Tamara ingeseind dat ik er gewoon bij zou zijn. 't Werd een BBQ bij Gonzales te Zoetermeer.

Hardstikke gezellig, natuurlijk, nog één keer eten met het hele clubje. Natuurlijk wat kleine speechjes en goh, het doet je best wat, zo na acht jaar en dan weggaan. En dat was ook direct wel het hele rare gevoel bij die avond. Zo'n 'vanzelfsprekend' clubje en eigenlijk zit je er als middelpunt toch ook voorzichtig al een klein beetje vanaf de zijlijn naar te kijken. De setting is eigenlijk al niet meer hetzelfde du moment dat je ergens anders je krabbel hebt gezet. Ik had daar wel wat moeite mee.

Natuurlijk mochten Tim en ik niet weg zonder cadeautje. Tim mag lekker een paar rondjes in een Ferrari rondscheuren. Da's nooit verkeerd, lijkt me. En wat ik gekregen heb? Tsja, men had inside information van de man die mij enkele dagen geleden nog vertelde: you need to practice, mate. Nu begrijp ik de teehee en chuckle.

Afhankelijk van wie je het zou vragen, staat ter discussie of mijn collega's me nu werkelijk het allerbeste toewensen...

Voor de duidelijkheid: 't is wel mijn merk (al heb ik een Honda), maar dat ben ik niet, daar op het achterwiel. Da's Rossi.

Pfff, de knee sliders had ik al van mijn pak afgesjord, ik ben geen racer. Sterker nog, met de PK's op de nieuwe machine - die werkelijk geen vergelijk zijn met de Soes - ben ik nu alleen nog maar voorzichtiger, ondanks dat het wel harder gaat. Want op elke draai aan het gas, ieder bochtje op hoge toeren, iedere 'bank' naar links of rechts, reageert die Fireblade als een hongerige wolf. En ik weet wel, als-ie ergens in gaat happen, dan zijn het zonder twijfel mijn ledematen. En die zijn me nu eenmaal dierbaar, ik ben er als enige verantwoordelijk voor en niemand zal mij gek maken.

Maar al die theorie- en praktijklessen van ervaren (ex-)coureurs, wel, wie weet wat dat nog gaat losmaken? De knee sliders gaan er in ieder geval weer op. Als ik een voetsteun aan de grond krijg, moet een knietje toch ook lukken? En waar beter proberen dan op een circuit onder professioneel toezicht? Dit gaat helemaal leuk worden!

Gelukkig heeft Moeders geen internet, want alles te weten, maakt niet gelukkig. Als ik twee gebroken benen wil, hoef ik namelijk eigenlijk niet helemaal naar Assen. Gewoon in de Heiloostraat even met dit papiertje wapperen...

Vrijdag 18-08-2006: Vakantie

De afgelopen week is opgegaan aan wat overdrachtjes en een paar afrondende klusjes bij SNT. Planning was om al maandag de 14e de laatste werkdag te laten zijn voor de vakantie en donderdag te vertrekken naar Frankrijk. Het weer speelt alleen niet mee, dus die vertrekdatum is wat gaan schuiven tot op het punt dat we van dag tot dag even beoordelen of we de gok wagen.

De dinsdagavond om half acht naar surprise party voor vriendin Martine. Heel leuk, heel gezellig, de volgende ochtend heel hoofdpijn. Woensdagochtend dus rustig één en ander in orde gemaakt voor de vakantie. Dat ging dus wel schuiven...

Maar hey, dat geeft ook wat meer tijd en dan kan ik het ook maar moeilijk laten: ik heb nog wat meer doorgewerkt bij SNT. Dan kan je je het best de tijd nog nuttig maken, toch? Zelfs tot op het punt dat ik zelfs dreigvoicemailtjes van een maat kreeg: 'Wat doe je hier?? Ik dacht dat je op vakantie ging vandaag!? Nou staat die motor weer hierzo, dus je huppelt weer ergens rond. Dusseh, of je bent binnen vijf minuten weg, of ik ga eventjes zorgen dat je binnen vijf minuten weg bent. Later!' Waarvan akte, ik heb mezelf maar schaars gemaakt: met deze wil ik geen ruzie.

Nou zat ik de donderdag natuurlijk heerlijk nog in het werkritme, dus ik stond een alleraardigst christelijk tijdstip naast het mandje. Pfff, het is me de laatste jaren zelden overkomen dat ik er om 11:00 uur 's ochtends al 3 uur gitaarspelen op had zitten. In de middag weer hot en her voor allerlei vakantiebenodigdheden, maar gelukkig had ik daarna wat voicemailtjes en acties van BPMi om op te pakken.

Bijvoorbeeld of ik al nagedacht had wat voor lease-auto ik zou willen. Eh, ja, nou, nee, eigenlijk niet. Sinds ik motor rijd, heb ik grofweg alle interesse in auto's en al verloren en begint het hartje slechts een beetje te kloppen bij de exemplaren aan de rechterkant bij Top Gear's Cool Factor. Maar dat heeft ook te maken met de aandachtsspanne: zodra ik - zoals vorige week - tot op het laatste draadje natgeregend ben, wel, dan ga ik 180 graden om en vind ik wer-ke-lijk iedere auto mooi. Droog, vooral. Dus heb ik de avond even met broer Pat zitten puzzelen, want als je dan toch moet kiezen... Je zit er namelijk wel 3 of 4 jaar aan vast.

Vandaag was een beetje ziel onder de arm, vrijwel iedereen die ik ken is noest aan de arbeid. Of op vakantie, natuurlijk. Gelukkig daagde het me nog dat een collega een weekje kamperen ging in Zeeland. En als het in Nederland of contreien blijft, het weer is goed en het zijn de leuke mensen, gebeurt het wel eens dat ik opgooi: oh, dan komen we effe een bakkie doen. Met goed weer moet je immers toch de gelegenheid waarnemen en op je motor springen. Met een doel voor ogen is altijd leuker.

Zelfs bij collegaatje en vriend die kampeerden nabij Nice. Het - in dit geval - biertje werden toen bijna twee nachten. Als het gewoon een biertje of bakkie koffie is, is het namelijk al leuk zat. Gewoon het idee en het feit dat je ook plezier haalt uit de rit erheen en terug. Maar het kan ook maar net heel gezellig zijn. Net zo dreigend als bijvoorbeeld maat in zijn voicemail was, net zomin wilde hij en zijn vriendin ervan horen dat ik eerder deze maand alleen voor een bakkie koffie kwam in hun vakantiehuisje. 'En je gaat niet weer zeiken: je blijft gewoon eten en pitten en we gaan gewoon bier drinken.' 'Eh, okay...'

Dus het bollefooi-gehalte moet wel vooral heel hoog blijven. Dan hoeft niemand uit zijn weg of ergens rekening mee te houden. Vind je mekaar dan vind je mekaar en anders geen man overboord. Ik mag dat wel. Dit keer was er overigens dan eens een keer sprake van geen man overboord. Ik wist alleen de plaatsnaam en dat het een camping was en dan ben je toch heel erg op de mobiele communicatie aangewezen. En met die zakelijke telefoons, tsja, die zet men tijdens vakantie vaak op de voicemail, die men vervolgens te sporadisch afluistert om nog te kunnen acteren.

Zat er dik in, maar dan heb ik dus alleen een bakkie koffie gemist en dat hadden ze gelukkig op het terrasje ook. Geen biertje, ze hadden alleen alcoholvrij, is dat raar? Nu, het was ook een lunchroom, ik had stilaan honger om 15:45 uur.

'Vriendelijk bedankt', zeg je daarop en vervolgens ga je Zeeland verder verkennen. Mooi, hoor! Blöf was er niet, dus het was er eigenlijk ook nog eens heerlijk rustig....

Zondag 13-08-2006: Halt!

Ik had vandaag weer eens een keertje een encountertje met de pliesie. 't Was een redelijke zondag en dus werd er besloten om een zondags bakje koffie te verplaatsen naar het terras in de Haagse binnenstad. De vraag is altijd: waar parkeer je je motor? Het wetboek en de theorie dicteert dat je gewoon een motorvoertuig bent en je dus in de aanwezige vakken parkeert. Maar waar laat je je bonnetje?

Daarbij is er een tijd geweest dat het voor motoren zelfs verboden was om te parkeren in betaalde vakken. In mijn bleue periode heb ik hem wel eens een parkeergarage ingereden omdat ik het niet wist: wel op de stoep, niet op de stoep? Dat was ook geen succes. 't Kaartje wordt afgegeven, maar een motor bevat te weinig metaal en wordt daardoor soms niet opgemerkt door die meetsensoren in het wegdek. Dus als je geluk hebt gaat de slagboom al helemaal niet open. Heb je pech dan gaat-ie wel open, maar kom je er nooit meer uit.

Dus ik zet hem meestal gewoon op de stoep. Natuurlijk zet ik hem niet a-sociaal in de weg voor de voetgangers, gewoon ergens waar mensen er geen last van zouden moeten hebben. Nu hebben sommige mensen al gauw ergens last van: regelmatig staat er weer een spiegel dubbelgeklapt of dat soort zaken.

Vandaag dus ook weer. Traditiegetrouw negeer ik het 'verboden in te rijden'-bord bij de Grote Kerk, op naar een biertje. En ik tuf zo met een vaartje van 10km per uur naar een plekje om de Honda neer te planten en ik zie ze alweer aankomen: twee van die politieagenten op mountainbikes, hand omhoog om het stopteken te geven, met van die rare 'oortjes' in.

Dus de oudste van het stel begint direct al van dat grimmige. Je kent het wel, net alsof je halsmisdaad aan het begaan bent, zij het verontwaardigde geweten van de mensheid zijn en met maar één verkeerd woord de wapenstok wordt getrokken. 'Je mag hier helemaal niet rijden!' ' Eh, hoe-bedoellu, officer? Ik kom hier alleen even netjes mijn motor neerzetten. Hoe moet ik er dan komen?' 'Gewoon netjes ernaast lopen met je motor aan de hand!' En dat kan natuurlijk theoretisch wel, maar het is geen pretje. 'Ach zo, jaja...'

Gelukkig schoot de jongere agent me relaxed wat te hulp, zeer waarschijnlijk net van school en nog niet besmet met het 'verontwaardigde dienders'-virus: 'hey man, je maakt me niet wijs dat je dat bord daar niet gezien hebt.' Dus ik zo van: 'Tuurlijk niet, ik zie dat bord al jaren, elke keer als ik mijn motor hier neerzet. Doe ik altijd.' Ik had weinig zin om daar nu moeilijk over te doen.

Ik werd wel licht geagiteerd bij het idee om nu bij zoiets futiels en geaccepteerds ook al aangehouden te worden. Dus ik keek die ouwere politieagent al norsig aan, een prent en woordenwisseling anticiperend. Want dit vond ik wel erg kinderachtig: wat gaan we doen? 'Nou,' besloot-ie ineens, 'zet hem dan maar gauw effe neer.' Waarschijnlijk de eerlijkheid op prijs gesteld ofzo, ik weet het niet.

Vervolgens gaf-ie ineens voetengas op zijn Gazelle, mij achterlatend met een 'Daar komt er wéér één!' Dus ik kijk om en zie weerom een andere collega-motorrijder de verboden hoek omtuffen. Die werd ook staande gehouden, maar die ging toch echt omkeren.

Het jongere gastje maakte aanstalte zijn partner bij te gaan staan, maar hield even halt naast mijn motor, steekt lachend zijn duim omhoog en zegt: 'Mooie fiets, man, erg mooie fiets...' 'Eh, ja, dank je wel. Vind ik ook, ik poets me gek.'

Meer blauw op straat vind ik verder echt prima, hoor. Zolang alleen diegenen er last van heb voor wie het bedoeld is en niet de goedbedoelende goegemeente. Dat is natuurlijk nog helemaal niet het geval. Maar dankzij het complimentje van de nieuwe lichting en het uitblijven van een prent, had ik eigenlijk geen reden tot verontwaardigd zijn.

Stapvoets heb ik echt helemaal geen problemen mee, maar na jaren eindelijk een felbegeerde Fireblade en hem dan......met het handje gaan duwen, zeker? Pfff...! Of beter: brrrr....!

Maandag 07-08-2006: Nightshift

Het gebeurt me al niet vaak dat ik te wekken ben als ik eenmaal slaap, maar dat ik 's nachts uit mijn bed gebeld wordt, da's zeldzaam. Afgelopen vrijdag om 3:30 uur was het eens het geval. Een goeie vriend, die met spoed ergens heen moest en of ik misschien op zijn kleine zou kunnen passen..? Nog half in slaap ging die vraag natuurlijk heel traag de raderen door. Ik? Ik weet niks van baby's...!

't Was natuurlijk voor een goeie reden, anders zou-ie ook niet bellen. En in tijden van nood, help je mekaar natuurlijk altijd. Maar heck, maar daardoor weet ik nog geen steek meer van baby's. 'Ehm, wel, je realiseert je wel dat ik één van de minst waarschijnlijke personen hiervoor ben, hè? Dusseh, ik neem aan dat het zichzelf zal wijzen?'

Natuurlijk doelde ik er daarmee niet op of ik on-the-fly wat bij zou gaan leren. Meer of het kereltje zou blijven pitten tot het praktisch en tijdstechnisch passend zou zijn om een heel hard 'help' door al mijn contactkanalen te brullen. Want met de katten van broer heb ik al moeite, als hij eens op vakantie is. Hij rondt de instructies al af op één blikje nat voer en één schaaltje droog, da's makkelijk onthouden...

Het zal allemaal - als je het eenmaal gewend bent - natuurlijk voor zich spreken. Maar hoeveel mil drinkt een hongerige baby? En ik zie iedereen wel melk op zijn pols spetteren, maar hoe warm moet dat dan aanvoelen? Moest ik hem dan ondersteboven hangen en op zijn billen petsen om er een boertje uit te krijgen? En kan het serieus veel kwaad als ik dat dan niet voor elkaar krijg? Want hoe hard klinkt zo'n boer om ook daadwerkelijk echt als een goede boer te kwalificeren? Gaat-ie dadelijk - on my watch - zijn eerste stapjes doen en rent-ie dan misschien ineens heel hard de straat op? Mij uitlachend, die ouwe dwaas? En luiers, luiers! Oh God, wat doe je me aan..!

Dusseh, vol adrenaline kwam ik aan, voorbereid op de meest grote improvisatie van mijn leven. Van het type 'op een vleugel en een gebedje'. Het kereltje ging zijn bedje in, ik kreeg een slaapzak en een handjevol sigaretten in mijn handen geduwd. En een welgemeend 'Succes! Doe of je thuis bent..'

At your service! Plichtsgetrouw vocht ik werkelijk tegen de slaap, oren gespitst bij ieder geluidje wat ik hoorde, vrouwelijke kennissen en familieleden met meer ervaring dan ik onder de panic button. Ik heb me een cola'tje toegeëigend en de parate zak chips soldaat gemaakt en dacht dat ik wellicht wat wakker zou blijven bij een slingerend fantasy-boek. Dat ging heel lang goed.

Het volgende wat ik me herinner is dat ik wakker werd met een snurkende huiskat op mijn borst. Die had mijn aanwezigheid een lange tijd maar wat gezellig of warmpjes gevonden, want ze protesteerde behoorlijk toen ik vond dat ze even een ander plekje moest uitzoeken. Daarna kwam papa me alweer verlossen met een goeie sterke kop koffie. Ik was stiekem erg opgelucht. Job well done, maar zonder dat ik ook echt wat gedaan had. Toch ben ik wel trots. Ik heb slechts een halfzachte poging tot duiken ondernomen en al helemaal niet verzaakt.

Ik hoor mezelf nog vrijdagavond tegen een andere vriend zeggen: ik ga naar huis, ben moe en wil er vroeg induiken, lekker slapen! Dat werd natuurlijk beantwoord met 'You wanna do what!?'

Saaiheid ten top, inderdaad, en rust roest maar. Dit was wel eens goed...

Zondag 30-07-2006: Over tepanyaki, mojito's en spaghetti...

Zoals het een lekkere zondag betaamt, was het vandaag een beetje bijkomen de zaterdag. Die was nogal gevuld, want in het begin van de middag was er het Plein Open-fesitval in het centrum van Den Haag, waar een kennis uit de kroeg acte de présense geven moest met zijn band The New Veras. En dan ga ik tuurlijk graag even kijken. Omdat het een bloedhete dag was, begon vanaf 13:00 uur het bier dus al voorzichtig te stromen.

Ain't that...?

Rond 16:30 uur ben ik naar huis gesjeesd. Netjes op tijd om bij Pat in de auto te springen voor het jaarlijkse Tai Chi etentje als afsluiting van het seizoen, ware het niet dat mijn buurvrouw - een lieve, Italiaanse dame van middelbare leeftijd - haar prepaid telefoon niet opgewaardeerd kreeg. Of ik dat even kon doen. Eh, wel, da's een handschoen, natuurlijk. Zeker omdat ik zweer bij een abonnementje: ik heb mijn hele leven nog nooit opgewaardeerd.

Nou, met een paar bier in je kraag zijn die 20 cijferige codes via IVR-menu's een bitch. Na 10 minuten kon ik gelukkig het thumbs up geven: 'Je kan gerust op vakantie! Nog plantjes die ik water moet geven?' 'Welnee, jongen...!'

Rush naar Pat, iets over tijd - maar alleszins redelijk binnen de marges - zijn we naar Scheveningen gekoerst voor het etentje bij Shui Sha Ya. Gezien de tijd dat ik al verstek heb laten gaan, was ik blij bijna alle kraanvogelers weer allemaal in erg goeie doen te zien en te spreken. Natuurlijk was het eten weer erg goed, ondanks het voortsukkelende roesje ging de japanse variant van borrelnootjes vangen me nog redelijk af, je kan je gezicht maar verliezen. Of er een kwak ei op krijgen...

Mijn ogen gleden vervolgens naar goed gebruik even het etablissement af en ik ontdekte twee ex-collegaatjes. Shui Sha Ya stond op hun lijstje van restaurants om uit te proberen. Toeval is te groot, even hallo zeggen!

Na het dessert en een goed bakkie koffie ging het Tai Chi gezelschap voor de maand augustus zijns weegs en ben ik nog even het restaurant ingewandeld om heel even de SNT-dames gedag te zeggen, maar het werd een dermate gesprekje dat broer en BOB Pat maar even kwam melden dat-ie - naast mij - nog 4 andere mensen ging thuisbrengen. Dus 'meegaan of blijven' was de keuze. De dames brachten snel het vooruitzicht aan mojito's (dat scheen heel lekker te zijn) bij een cocktailbar er tegenover in stelling , dus de keus op een zomerse dag was daarmee snel gemaakt: 'Nou, zie je later, bro', ik vind de weg naar huis wel weer.'

Crush

En dat was dus heel gezellig. De zomeravond hield tot diep na twaalven aan, mojito's zijn inderdaad best te pruimen (als je niet de mintblaadjes in je mik krijgt) en de dames waren erg fun gezelschap: ik was ze eigenlijk niet eerder in zo'n setting tegengekomen. Vanuit Scheveningen was één van hen zo vriendelijk me een ritje naar Rijswijk te geven.

Na een toch lang praatje wat volgde, ben ik me gaan afvragen of ik wat te stellig ben in sommige principes. Als wat voor situatie dan ook mij niet persoonlijk treft, voel ik me niet geroepen om me er al te zeer over uit te spreken of erger: er een rol in te spelen. Want in mijn optiek gebeuren rotdingen soms met de beste bedoelingen en andersom. Wat kan je doen? Iedereen gooit het hele leven spaghetti tegen de muur om te kijken of-ie blijft plakken. Soms valt-ie eraf, soms niet.

En als-ie er voor iemand afvalt, wat kun je anders doen dan alleen luisteren als die erover wil praten? Niemand zit mi. te wachten op oordelen die ze al 100 keer zelf uitgesproken hebben en vaak verwordt ieder advies al gauw tot een cliché. Als iemand wil praten, wel, dan hoor ik ze wel en maak ik natuurlijk tijd. Al kan je dus bij een ander maar iets een beetje liften, wat dan ook, dan is het al goed.

En da's op zich wel een leuke en aardige gedachte: zelf ben ik het typje wat zelden wil en zal praten als er iets flink dwarszit. Altijd al geweest, niet iedereen vond het leuk, maar ik gun dat verder dan ook iedereen.

Maar dat je zelf na een tegenslag effe je schouders schudt en weer verder strompelt, zo werkt het niet voor iedereen. Soms moet je ook kunnen vragen: 'Hoe is nou met jou?' Want er zitten mensen tussen die er echt niet zelf mee komen, maar voor wie het goed werkt het hart eens te luchten. Mensen met hetzelfde maskertje als ik, maar dan een factor 10 meer op de schouders dan je in de eerste instantie zou hebben gedacht.

Dan niet vragen 'hoe is het nu met jou?' en verwachten dat ze er zelf wel mee zullen komen, is dus eigenlijk een rotding. Met de beste bedoelingen, dat wel. Maar nog steeds een rotding. Nu kwam ik - na anderhalf jaar, god-betere-het - toch nog in de gelegenheid een smalle schouder te tonen. Maar mijn verdienste was het niet en da's dus eigenlijk labbekakkerig en niet wat een vriend betaamt.

Dat is het enige wat een een klein zuurtje gaf aan een heerlijke zaterdag. Sommige dingen mag je jezelf aanrekenen....

Donderdag 20-07-2006: Vagabond shoes, longing to stray

Pfff..het eerste wat ik zo leuk aan mijn huisje vond toen ik het ging kopen, was dat het zo lekker licht was. Had me niet gerealiseerd dat dat gewoon betekent dat het op een goeie dag behoorlijk blakert in de zon! En ik klaag niet, ik vind dat veel te lekker, maar met een hittegolf kan het een beetje too much zijn. Zo rond half elf was de temperatuur nauwelijks noemenswaardig gedaald.

En nou zijn er bepaalde zaken die je niet doet, of beter: niet behoort te doen. Zo heb ik iets met eten en drinken op straat. Les één etiquette, doorgaans niet te doen, 't staat armoedig. Als ik bij een restaurantje kan kiezen tussen buiten eten en binnen, zal ik het ook doorgaans liever binnen doen, tenzij het terras het een beetje toelaat. Maar ik weet niet eens of dat wel met etiquette te maken heeft, ik vind het gewoon relaxter.

En etiquette gaat al helemaal op de schop, verdomd als het niet waar is: er zijn situaties waarin het juist heerlijk is om lekker buiten te eten en te drinken. Op het Franse platteland met een koel bier en niet gepasteuriseerde franse kaasjes. Met je Opinel-mes en vers fruit! Maar goed, dat heeft allemaal iets van picknicken in de natuur, waar er geen andere gelegenheden zijn. Op straat dingen nuttigen, 't is een ander kaliber. Net of je haast hebt...

Maar vanavond laat zat ik op mijn bankie en dacht: 'Ik kan hierbinnen gaar stomen, maar dit is geen weer om binnen te zitten.' Ik kon natuurlijk lamlendig mijn biertje op de bank drinken, maar één blik uit het raam leerde dat daar een betere optie lag.

Dus ik heb een paar blikjes bier in een rugtasje gegooid en ben lekker een uur gaan wandelen. Heerlijk, zo 's avonds laat! Geen kip op straat, biertje in hand, lekker langs landgoed Te Werve, naar de spoorwegovergang om wat treinen langs te zien razen. Beetje slenteren, genieten van de sterren die zich aandienen. Gewoon je ene voet voor de andere en je komt vanzelf weer thuis. Als beloning nog een koel briesje ook, als om te bevestigen dat je de juiste keuze gemaakt hebt.

Dus etiquette? Ja hoor, vast en zeker. Namelijk morgen weer...

Donderdag 13-07-2006: Wat wil je nou (2)

In vervolg op het vorige logje, wat ik nou echt wil, was natuurlijk een klein beetje om te relativeren. Natuurlijk is het leuk, tot op zekere hoogte zelfs zeer belangrijk, om materiële dingen te hebben. Soort van de driehoek van onze humanitair psycholoog Maslov, die predicte dat de mens meerdere behoefteniveau's heeft en dienovereenkomstig gedrag vertoont om aan die behoeften te voldoen. Ik quote het principe even van iemand anders...

De eerste behoefte is de primaire biologische behoeften (eten, drinken, een huis etc), Dus de overlevingsbehoeften. Deze kunnen wisselen. Als iemand bijna verhongert zal de behoefte om te eten dominant zijn ten opzichte van een dak boven het hoofd hebben.

De tweede behoefte is onze veiligheidsbehoefte. (onze bestaanszekerheid). Een baby moet niet alleen eten maar heeft ook behoefte aan liefde, koestering, rust, ritme etc. Krijgt de baby dit aangeboden dan ontstaat er zelfvertrouwen en veiligheid. Ontvangt hij deze behoefte niet dan ontstaat er een allesomvattend onveiligheidsgevoel.

De derde behoefte is onze sociale behoefte dat wil zeggen behoefte ergens bij te horen, behoefte aan begrip en liefde.

De vierde behoefte behelst behoefte aan erkenning en waardering en waardering voor jezelf is de basis voor het kunnen geven van waardering aan anderen.

De vijfde behoefte tot slot is de behoefte aan zelfverwezenlijking. Dat wil zeggen het verlangen te worden wie je in aanleg eigenlijk al bent.

Het principe gaat op dat eerst aan iedere voorgaande behoefte voldaan moet zijn voordat het volgende behoefteniveau relevant wordt. Je gaat niet even jezelf verwezenlijken als je geen plek hebt om te slapen. Net zomin kun je van de liefde alleen leven. Maar als aan een lager behoefteniveau voldaan is, wordt het volgende niveau ineens net zo belangrijk voor je als het voorgaande ooit was.

Zonder te zeggen dat het nou allemaal altijd even gladjes gaat, iedereen heeft sores, kan ik zeggen dat ik in de gelukkige positie verkeerde dat aan 1 tot en met 4 redelijk voldaan is. Mijn koelkast is vol, zolang ik maar niet vergeet hem aan te vullen, ik heb een leuk huisje (naar mijn standaarden), zat vrienden en dermate veel waardering dat anderen ook mijn mening op prijs stellen en daar waarde aan hechten.

Vraag me nou niet hoe het komt, ik heb geen draaiboek. Ineens was het er. Soms moet je natuurlijk wel eens ergens om vragen en soms komt het ook gewoon aanwaaien.

Wel, zo rond maart is het concreet geworden (en daarvoor sluimerde het natuurlijk al), ik zat echt in zo'n fase van: 'Is dit het nu?'. Heel snobistisch eigenlijk, want Maslow waarschuwde al: joh, er zijn maar heel weinig mensen die alle vijf de behoeftenievau's zullen ervaren. 1 tot en met 3 is al heel wat en zo is het maar net.

Dus de deprimerende vraag 'Is dit het nu?' was natuurlijk te beantwoorden met 'Natuurlijk niet, ga lekker jezelf verwezenlijken'. Da's letterlijk een heel wezenlijke vraag. Maar hoe dan? Ik probeer al altijd gewoon mezelf te zijn, ik beoefen kunsten en probeer ook alles - naar mijn eigen maatstaven - steeds een beetje beter te doen.

Wel, ik was er al vlot achter dat mijn uitdagingen in het werkvlak zaten. Binnen mijn huidige werksituatie was er waardering zat en dat is er ook al een hele tijd. 't Was alleen binnen een vertrouwde omgeving, dus dan is het moeilijk ijken hoe zwaar die waardering nu precies weegt.

Dus ik heb mijn CV eens online gegooid om te kijken of mijn persoontje ook buiten SNT gewaardeerd zou worden. Dat was heus het geval, er was een periode dat ik naar de avonduren moest verwijzen om al die telefoontjes en sollicitatiegesprekken nog te handelen, ik reed werkelijk van hot naar her en zat in meerdere trajecten heel snel contractbesprekingen te doen.

En alles was echt leuk, dus ik had al heel snel ergens rond kunnen zitten. Maar er zit nog een behoorlijke portie trouw naar de oude werkgever, dus heb de beslissingen voor mezelf uitgesteld tot augustus, ook omdat er nog wat hele leuke trajecten lagen (en liggen).

Echter, zo'n twee weken geleden kwam er weer zo'n belletje, of ik eens wilde praten. Ik had mezelf al beloofd: geen nieuwe variabelen meer, de leukste bedrijven heb ik heus al gehad. Maar de dame was zo vriendelijk, dat ik dacht: ach, praten kan geen kwaad. Je kan maar contacten opdoen.

Gesprek met twee MT-leden was van twee kanten zo leuk en op één lijn dat het al snel concreet werd: of de job van Managing Consultant Business Intelligence me wat leek? Consultancywerkzaamheden op mijn vakgebied, alsook beleid formuleren en andere consultants aansturen.

Tjeess, wat een vraag! Beide zouden nieuwe uitdagingen zijn (wat is anders het punt), al heb ik er natuurlijk wel zat ideeën over. De vraag is of ik er klaar voor ben en daarvoor moet je ook de gesprekspartners eerlijk in de ogen kijken, die moeten dat ook een beetje inschatten. Wat voor vlees willen jullie precies in de kuip? Als je dan heel eerlijk de antwoorden geeft op de vragen die volgen, en durft te accepteren dat je inderdaad dat vlees in de kuip bent, hou je niet de vraag over of je het gaat doen, maar eerder hoe je het gaat doen.

Daar had men ideeën bij die grofweg overeenkwamen met de mijne. Na natuurlijk nog even 'zal-ik-zal-ik?' getalmd te hebben (kijkende naar mijn 4 niveau's die ik in ieder geval al gehaald had), heb ik de knoop doorgehakt. Ik had de keus immers al gemaakt en soms moet je gewoon ergens induiken als het je wat lijkt.

BPMi is nu een Managing Consultant rijker, SNT helaas een Business Intelligence Analist armer en dat heb ik inmiddels gecommuniceerd. Als ik me in tweeën zou kunnen splitsen, deed ik het echt met liefde. Want er ligt daar ook nog zoveel dankbaar werk en ik zal iedereen in de context van werk enorm missen. In de sociale context blijf ik er natuurlijk een hoop zien, maar samen werken betekent samen plezier. Alleen maar sociaal plezier maken, betekent toch dat je een dimensie moet missen.

En je kan een grote kerel zijn, je hartje blijkt heel klein als een echt godsonmogelijk (!) lieve meid - en ook nog eens een supervakvrouw in mijn boek - na werktijd schuchter je kantoor binnenschuifelt en vraagt of je even tijd hebt...

'Tuurlijk, voor jou altijd, hoef je toch niet te vragen?' 'Okay, mooi. Want je had natuurlijk verteld dat je wegging, maar ik wilde je even laten weten dat - hoe leuk ik het ook echt voor je vind - ik het echt heel, heel, heel erg jammer vind dat je weggaat. En ik geloof niet dat ik je goed duidelijk kan maken, hoe jammer ik het precies vind.'

De letters geven niet de toon weer en God, dan krijg ik die brok in mijn keel natuurlijk ook nauwelijks weggeslikt. Ik vat het op als één van de grootste, impliciete complimenten die ik ooit over mijn persoon heb gekregen. Daarmee direct mijn eigen gevoelens weergevend: er is simpelweg geen overtreffende trap van jammer. Jammerder? Jammerst?

Want na 7 jaar lief en leed, heb je het natuurlijk niet meer over collega's. Ik niet althans. 't zijn goeie vrienden geworden, alles mag gezegd en iedereen respecteert en waardeert elkaar om wat men is en doet. De hele hechte kring - wat ik de inner circle pleeg te noemen - is inmiddels een beetje mijn tweede familie. Zo erg dat je bepaalde dingen bijna als vanzelfsprekend beschouwt, omdat het zo vanzelfsprekend gaat.

En het is niet vanzelfsprekend en daarom is het des te meer waardevol. Maar ieder kuiken moet op een gegeven moment uitvliegen, 't is een simpele natuurwet. Al is het alleen maar om plaats te maken voor nieuwe kuikens.

Ik had het sympathiek gevonden als Maslov er even melding van had gemaakt dat niveau's 1 tot en met 4 the easy part waren.

Dinsdag 11-07-2006: Wat wil je nou? (1)

Drie maanden niks te melden? Ik dacht het niet, maar zo'n kwartaaltje geleden ben ik weer eens wat zaken op rij gaan zetten. Zal met de 35 levensjaren te maken hebben. Belangrijk jaar, naar het schijnt: zo zit je ongeveer op de helft, kruist in je palm de lotsbestemmingslijn de hartlijn, heeft het getal een prominente plek in de driehoek van Pascal en is het ook nog eens de minimumleeftijd om president van de US of A te worden. Of Polen, of Ierland, net wat je wilt.

Wel, liggen er dus mooie dingen te wachten, of wat..? Mozart, die maar 35 werd, zou dat ongetwijfeld ontkennend beantwoord hebben. Maar hey, wie luisterde er ooit naar die goede man?

I pay no attention whatsoever to anybody's praise or blame. I simply follow my own feelings.

Allemaal niet zo gek spannend, natuurlijk, letters op papier. En met zaken op een rij zetten, heb je ook nog niet eens zo gek veel, behalve een net geordend rijtje van meer letters op papier. Wat je hebt, wat je kunt, dat werk. De vraag komt altijd weer op hetzelfde neer: wat wil je nou? En die vraag beantwoorden, duurt gewoon altijd lang. Totdat ik het antwoord weet, blijft het doorgaans angstvallig stil.

Wel, ik wilde bijvoorbeeld graag een nieuwe motor. Ik wist ook precies welk tiepje, met voorkeur voor kleur (paars, you don't say). Ik had hem mezelf al beloofd voor mijn midlife crisis, als ik er het geld voor zou hebben. Dat had ik niet en was absoluut niet van plan die enge Leen van Frisia te bellen. Bovendien was het toch maar 'beslist een onpraktisch ding' en 'van geen enkele meerwaarde t.o.v. mijn Soes' en 'waar zit ik met mijn hoofd'. En toch...

Wel, voor mezelf kon ik het dus nogal lang tegenhouden. Maar ineens als bij toverslag was er geld (tjee, heb ik nog zoveel vakantiedagen?), liepen bepaalde onderdelen op het ouwe beestje tegen vervanging aan en brak ook nog eens onderweg de versnellingskabel! Met het 'ploing' knapte het ook direct in mijn schedel: 'Eh, als ik dan toch moet kiezen...?' Om met Dee-Oh-Double-Gee te spreken: 'doe-ba-die-ba'.

In 't Engels heb je dan de gebiedende wijs: point 'n' squirt

Maar da's heel persoonlijk. Is ze onpraktisch? Totaal, ja, godbeterehet! Nog enkele meerwaarde? Neuh, A en B en dat soort zaken, een laptop kun je er niet op kwijt (hoogstens een extra paar handschoenen, met iedere verkeersdrempel zing je, na het initiële moment dat ieder mannelijk wezen kent en het universum geluidloos implodeert, de aria uit Don Giovanni mee (maar wie luisterde er naar Mozart). Funfactor, dan? Ach, nauwelijks.

Oh, wacht, dat laatste is gelogen. Ik glim en grijns al anderhalve week dermate van oor tot oor, dat mensen al zo opmerken van 'er is iets anders aan je'.

'Maar,' hoor ik dan vragen, 'moest je er nu ruim drie maanden over cocoonen om een tweedehansie te kopen?' Wel, uhm, ja. Maar wel een hele mooie met weinig, inmiddels meer kilometers!

Natuurlijk is er meer te melden. Maar nu moet ik eerst Hypnos eer betuigen.

 

Donderdag 06-04-2006: Whoa...!

Inderdaad het beste woord...

Driewerf whoa, zelfs!!!

Maandag 03-04-2006: C'est le ton...

...qui fait la musique. Pas vrai? Mais oui! Ik heb wel eens eerder verhaald over telefonische acquisitie die ik in een vorig leven heb mogen plegen. Hoe ik daar zo kwam, dat was heel toevallig: ik deed een stage-opdracht voor een commerciële spin-off van een werkgeversorganisatie in het beroepsgoederenvervoer. Dat is verder niet zo spannend, maar er stond in die commerciële BV een hele - in mijn ogen - kiene man aan het commerciële roer.

Eén van zijn principes was om ieder jaar een nieuwe stagiair aan te stellen. Enerzijds omdat het waar voor zijn geld was (redelijk vlot inzetbare mensen voor echt relatief kleine stagevergoeding), anderszijds omdat het 'erbij' hoorde: als bedrijf heb je aandeel en verantwoordelijkheid in de opleiding van de 'nieuwe lichting'.

Wel, ik geloof dat dat oprecht gemeend was, deze man zette een hoop opzij en reserveerde alle tijd om stukje van de studie te coördineren en ook de mogelijkheden voor een afstudeerscriptie te bieden. Super insteek en ook vaktechnisch (toen nog commerciële economie) heel handig. Zo zat ik een avondje thuis bij hem om een happie te eten en de laatste scriptie-wrochtsels door te werken. Dus zo kwamen we wat te spreken over leestips. Eén leestip die hij had was van Harold Geneen, oud topman van ITT.

Wel ikke lezen, natuurlijk. Superleuk! Eén van de tips die deze krasse baas gaf, was om - zeker in het begin van je carrière - eens een tijdje te werken als telefonisch acquisiteur. Omdat je geen fysieke, non-verbale communicatie hebt (althans, je ziet hem niet), kun je je focussen op gesprekstechnieken en kleine hintjes die mensen laten vallen in hun zinsgebruik en stembuigingen.

Wel, feit dat één van mijn eerste concrete sollicitatiegesprekken met een telefonisch acquisitiebureau was en ik ook nog eens aan de slag kon (als ik wilde), dacht ik: toeval bestaat niet, we gaan het gewoon proberen. En dan moest je dus de eerste dag op proef gaan bellen, gewoon advertenties gaan proberen te verkopen. Resultaat was niet eens zo belangrijk, maar gewoon even kijken of je het 'in je had'. Eh, zweet...!!!

Gelukkig had ik in de ochtend alleen al van vier bedrijven zelfstandig een order verkregen, dus de vraag was al snel: wanneer kun je beginnen? Euh, morgen dan maar voor het echie? Want ik heb nu nog precies twee seconden en dan gaat mijn deo het begeven. Wel, in twee jaar heel veel geleerd...

Met name het type mens wat je aan de telefoon hebt. Zo telde voor sommige telefonische verkopers echt alleen het resultaat. Wilde een bepaalde respondent zijn beurs niet trekken of was hij/zij 'lastig', dan merkte je in kleine stembuigingen dat de verkoper toch nog 'zijn gram' wilde halen. Of het laatste woord wilde hebben. Vond dat persoonlijk altijd een beetje merkwaardig, maar het gebeurde.

Zo heb ik mijn collega's het woordje 'dag' wel 1000 keer horen bezigen op een onfatsoenlijke manier aan het einde van een gesprek. Tenzij onder zeer goeie vrienden, een gesprek eindig je er nooit (!) mee. Je bedankt vriendelijk voor de tijd en zegt 'tot ziens' of desnoods 'tot hoors'. Ik weet, dat laatste is een domme frase, maar je moet iets hebben waar een verwachting uit spreekt, in ieder geval gepast respect. Bij 'dag' is dat niet het geval, het is zelfs het tegenovergestelde, tenzij je erg goed en neutraal kunt intoneren. Zeg maar eens hardop... 'Daahag.' 'Nou, dag, hoor...' 'Ja, dag.' 'Doei.' 'Houdoe!'

Onder goeie vrienden, dus, en anders niet. En nee, ook niet aan de kassa van de C1000 en ook niet bij het het ophalen van je fiets bij de Biessieklette en ook niet bij het kerstfooitje voor de Haagse Courant.

Je begrijpt al: vandaag had ik een 'daahag' te pakken. Uit een hoek waar bovenstaande materie zeer zeker bekend zou moeten zijn. En aangezien het niet om een goeie vriend of vriendin van me ging...

Nou pfff, in twee jaar telefonische acquisitie heb ik hem - op mijn beurt - zat genoeg om mijn oren gekregen om hem A direct te herkennen, maar ook om er B volkomen egaal tegenover te staan. Maar als B wat heb je dan nog aan A? Simpel, je krijgt namelijk C een kleine heads up voor komende gesprekken, wegens factor hm, merkwaardig.

En da's al wat ik eruit oppik, verders niks. Misschien gaf ik er immers zelf wel aanleiding toe? Dik kans. Ah-buh buh buh-buh...

ABC easy as 123 or simple as do re mi. ABC, 123, Baby, you and me girl!

Zondag 02-04-2006: Dream another dream

Ha, ik ben 1 april zonder al te veel kleerscheuren doorgekomen. Sinds laatste log een werkelijk verrot drukke werkweek, maar met veel leuke dingen en momenten. Waar het niet leuk was, wel, gewoon ademhalen en dan komt het vanzelf allemaal goed. Prettig dat die dingen ook allemaal vrijdag op zijn plek vielen, dan is het weekend 'onbelast'. Gezien de late werktijden is de zaterdag met name opgegaan aan lekker uitrusten en lezen, heel veel lezen. Vakliteratuur, concept datamodellen en functionele ontwerpen voor onze SNT Business Module en ook fun stuff.

Een mens moet immers wat te dromen hebben...

Er was geen MotoGP, dus de zondag heeft buddy Mike zijn gereedschap in de bus gegooid en even een magnetron en drie gitaren voor me opgehangen, na ook de nodige schilderijtjes en foto's in het huis van moeders.

Tezamen met inmiddels meer planten, komt er dus langzaam wat 'vulling' in 't huuske, wat het allemaal weer wat gezelliger en praktischer maakt. Nou maak ik me om dat soort dingen nooit al te sappel, maar nu ze eenmaal hangen, ben ik met de gitaren wel in mijn sas, hoor. Is het geen sight for sore eyes? Het wordt nog eens een echt gitaarhoekje, daarzo.

Woensdag 29-03-2006: Graties logje

Eerder gemeld in een logje, er was weer een interviewtje voor ons interne personeelskrantje (Internal) over werkzaamheden en samenstelling van de nieuwe Business Intelligence afdeling. In een een vorig leven maakte ik me druk over inhoud, taalgebruik, grammatica, consistentie, de manier van samenvatten en what not. Not anymore, want tijd is een luxegoed en dus schaars. In die positie moet je dus oordelen over prio, urgentie en importantie.

Afhankelijk van de tijd die ik - op een bepaald moment - heb, in combinatie met doelgroep en bereik van een periodiek kan het 'druk maken' natuurlijk variëren. Was onderstaande een artikeltje in een branche- of vaktijdschrift, wel, dan had ik wellicht wel om een rooie pen gevraagd. Want de frase 'zegt John' is natuurlijk potentieel beschadigend, maar kan ook weer net zo goed heel opsokkelend zijn. Liefst heb ik geen van beide, dus het is ook niet gauw goed, hè?

Wel, die overweging hoef ik hier niet te maken. De Internal is intern, informerend op hoofdlijnen, moet vooral ook fun zijn voor lezers. Het is belangrijk dat enthousiaste en leuke mensen dit ding blijven maken, dus dat proces moet dan ook voor hen leuk blijven. Draak-documenten, valide rapporten, analyses en verhandelingen die uiteindelijk in de la belanden en andere sores zijn er immers ook alweer genoeg.

Dat gezegd hebbende, het is ook de reden dat ik mijn eigen weblog niet redigeer. Ik pen dingen op zoals ik ze op dat moment zie of voel. Ik overdrijf, voer drogredenen aan, chargeer schromelijk, lieg en concludeer ook niet-valide. De enige goede reden daarvoor: omdat het gewoon lekker allemaal eens mag. Is dat netjes? Nee, natuurlijk niet, yiehah..!

Hier het stukje, gemaakte fotootje zal ik nog inkopiëren.

Kompas, richting in rapportages

John Tak vertelde al eerder (in Internal april 2005) over de nieuwe vorm van Reporting. Precies een jaar geleden startte op de dienst KPN ADSL een pilot bij o.a Wanadoo en Planet Media Group. PMG maakte al eerder gebruik van de rapportage op maat. Deze maand vertellen John Tak en Yvette Olde Monnikhof over richting in rapportages en nieuwe collega’s.

De afdeling Reporting (van SNT Oud) richtte zich vóór de splitsing vooral op KPN diensten. Sinds de vliegende start van SNT Nieuw houdt de nieuwe ‘rapportageclub’ zich bezig met de SNT diensten. De pilotnaam werd Kompas: symbool voor het geven van richting en sturing. Inmiddels is deze naam uitgegroeid tot een begrip. John legt uit: “Kompas is geen systeem of module, Kompas is wel dé naam voor deze vorm van reporting. Een stukje ‘geautomatiseerd maatwerk’ waar SNT trots op mag zijn, want in onze branche zijn we zeker vooruitstrevend als het gaat om rapporteren.” Leuk voor de klant, maar is het voor elke SNT’er net zo interessant om te weten hoe lang een agent precies aan de telefoon zit met een klant? “Niet alleen klanten zijn zeer tevreden over de uitgebreide en gedetailleerde overzichten, ook intern boekt Kompas successen. De zogenaamde ‘agent activity’ rapportages ondersteunen de operatie op zo’n manier dat trainingen en scripting aangepast kunnen worden.” vertelt John.

Kompas en COPC
Hoe zit het met COPC? Er zijn toch een aantal normen waar elk proces, dus ook rapportages, aan moeten voldoen? “Inderdaad”, zegt John, “Kompas bemoeit zich ook met COPC en is er regelmatig overleg met de COPC consultants over hoe we nóg beter kunnen inspelen op processen per dienst. Het filteren van data is voor COPC erg belangrijk.”

Business Intelligence
Er is heel wat veranderd op het gebied van reporting. Niet alleen de vorm van rapportages, maar ook de vorm van de afdeling is gewijzigd. De afdeling Reporting bestaat na de splitsing niet meer. John Tak is nu werkzaam op de afdeling Business Intelligence en maakt ook analyses per klant of dienst. John: “Ik ben niet meer alleen verantwoordelijk voor de rapportage zelf maar ook voor een advies naar de klant. Dat is een uitdagend aspect van de functie omdat ik ook met meerdere disciplines te maken krijg.”

Jan Kamp, Business Intelligence specialist, en Kees van Kakerken, Reporting Specialist, zijn werkzaam bij de nieuwe club. Samen met John Tak, Frank van den Meiracker (Databasespecialist) en Timothy Toria (Databasespecialist vanuit de afd. Development) werken ze hard aan de invoering van Kompas. Zij zijn verantwoordelijk voor het op maat maken van de rapportages.
Yvette Olde Monnikhof is manager van de BI-club en vertelt: “De rapportages die de klant krijgt zijn nu ook in de SNT huisstijl gegoten en zijn uniform. Natuurlijk krijgt elke klant een eigen rapportage, maar dan wel in één overzichtelijk document per e-mail en niet meer in losse excell sheets, zoals voorheen het geval was.” Al met al valt er nog veel te verbeteren op rapportage gebied maar we hebben een flinke slag gemaakt met Kompas. In Internal zullen we je regelmatig op de hoogte houden van Kompas.

Inderdaad is Excel maar met één 'L', ja. Maar ik heb het niet gezegd...

Donderdag 23-03-2006: Onehundredandeighty!

Weer zowat een volle dag vergaderen. Eén was een goeie om wat sentimenten in de organisatie te managen. Goeie sentimenten hoor je namelijk zelden, pas als er wat te mopperen valt, gaat men eens contact zoeken. En als één ding me ooit helder geworden is, als er sentimenten spelen, helpt er maar één ding: facts en figures. Sentiment tackle je niet met sentiment. Dus je even 'in alle redelijkheid' focussen op wat er wel is en niet op wat er niet is. Veel productiever en ook het eventuele sentiment is wat prettiger.

Vervolgens een vergadering met Delta-N met hun informatie analist, technisch directeur en mijn eigen leidinggevende. Damn, ik wist van niks van een vergadering en da's altijd lastig: je bent niet voorbereid. Okay, op een vleugel en een gebedje, dan maar: 'So, waar gaan we dan wel over praten?'

Technisch directeur had een goeie reden voor hun aanwezigheid: sponzen! Met andere woorden: ze kwamen informatie opnemen, feeling krijgen voor de materie, vragen stellen. Hm, 'sponzen', die moet ik onthouden... Okay, vraag maar raak, dan gaat de kurk vanzelf wel van de fles.

Nu zit ik al 7 jaar in de materie en heb al over een hoop dingen na kunnen denken en als je dat moet ventileren, is twee uur weinig. Dus een uur voor de dagelijkse sirene schrok ik 'wakker'. Damn, ik heb ook nog mijn reguliere werk! Ik vond het in ieder geval leuk zat en hoop maar dat mijn kop dermate vertrouwd is (ze kennen mijn tweelingbroer), dat het bruuske einde me vergeven zij, misschien zelfs niet eens vreemd overkomt. Morgen in ieder geval maar een afspraakje maken over het vervolg. Dan kan ik ook één en ander illustreren en dat zegt nog veel meer dan twee uur aan woorden.

Thuisgekomen werd ik geconfronteerd met iets vreemds. Ik had wat vakboeken besteld bij Bol.com en de postbode had die geprobeerd te bezorgen. Natuurlijk was ik overdag niet thuis en dan kunnen ze blijkbaar besluiten om het niet mee terug te nemen, maar het te bezorgen bij de buren. In mijn geval bij nummer 12. Nummer 12? Mijn portiek gaat maar tot 8! Dat betekent dat onze postbode het concept buren nogal ruim opvat. Dat is een heel ander flat!

Even de idee, Barney: we leven in de big city, dit is de randstad. Hier ken je echt je buren niet (één links, rechts, boven of onder - in mijn geval zelfs alleen boven of onder). Ik heb het er niet over of dat goed of slecht is, maar een kopje suiker kan je tot diep in de nacht overal kopen en een goeiemorgen/goeiemiddag is een kansberekening, die de Europese loterij niet zou misstaan.

Nee, deze man gaat zelfs blijkbaar overdag gewoon oplopend de hele straat afbellen! Net zo lang tot-ie iemand hoort antwoorden. Vervolgens zegt-ie: 'ik heb een pakketje voor uw buurman, kunt u het effe aannemen?' Die man of vrouw denkt natuurlijk ook: ik ken mijn buren wel niet, maar laat ik het maar aanpakken: ik woon ernaast en moet nog jaren met ze door één portiek. Vervolgens krijgen ze een pakje van iemand die in een heel ander flat woont. Wie weet wat voor raar type dat wel niet is, dus zij worden er ook ingeluisd.

En dan nog iets: ik heb mijn creditcard al getrokken voor die boeken. Technische boeken zijn altijd verrot duur, maar de transactie is al voltooid. TPG heeft nu dus zomaar iemand 100 euro in de handen geduwd en zegt lekker tegen mij 'zoek het maar uit, zij hebben je 100 euro'. Dus moet ik maar zorgen dat ik ze weer krijg. Wel, vanavond waren mijn 'buren' al niet thuis en ik heb die boeken voor het weekend nodig. Verrot weinig windows nog maar. Godver, en het postkantoor is nota bene om de hoek en netjes tot 7 uur open. Briefje in de bus, effe legitimeren, pakketje aanpakken, iedereen blij...

Nou ja...morgen maar even bellen met de Klantenservice hoe ik kan inregelen dat ze dat voortaan niet meer doen. Zo zijn er namelijk ook wel eens twee bestelde zwaarden van me gaan zwerven, het is gewoon f*cking lastig.

Wat helemaal vervelend is: als er brieven zijn die wel gewoon in het postbusje passen, kwakt Barney die juist weer wèl bij mijn buren, blijkt maar al te vaak.

Ach, zie ik die ook nog eens...

Woensdag 22-03-2006: You find the fun and snap!

Zoals eerder gemeld, afgelopen zaterdag had ik wat oefenbroeders- en zusters over de vloer voor een hapje te eten, alvorens we een voorstelling van de Shaolin monniken zouden gaan bekijken. Nou vind ik dat altijd echt heel gezellig (het komt er eigenlijk veel te weinig van), dus ik zal altijd een houding hebben van: niks meenemen, ik vind het al veel te leuk dat de agenda's eens een keer matchen voor een samenzijn buiten de context.

En bovendien is het – boven een bepaalde leeftijd – soms zeer moeilijk om een leuk gebbetje te vinden: de meeste mensen hebben immers ‘alles' al. Niet dat ik het niet leuk vind om cadeautjes te krijgen, maar ik heb simpelweg liever niet dat de gasten nog om mijnentwille een paar uur vertwijfeld door de stad moeten slenteren, om toch maar iets mee te kunnen brengen.

Wie er echter een talent voor heeft om voor iedereen altijd wat leuks of bijzonders te vinden is vriend David. Ik weet niet hoe hij dat doet, het zal wel een aandachtige observeerder zijn. Welke onderwerpen spreken mensen aan, ligt er een direct linkje met een bepaald soort geschenk. Zo nee, is er misschien een indirect linkje en dan loopt hij dat af.

Haha, zo moet-ie mij vaak hebben zien klungelen met eetstokjes en hebben gedacht: dit kan zo eigenlijk niet langer, we gaan die stakker helpen. En presto: daar is weer een leuk presentje. Wel de waarschuwing dat dit eetstokjes voor gevorderden waren, want ze zijn slank, plat en glad van metaal. Als je het hiermee kunt, kun je het dus met allemaal. Eh, da's een handschoen, zeg ik dan, dus ik ben lekker bezig. Inderdaad is het moeilijk!

Het wachten is op de eerste vliegen van het jaar...

Wel, ik vond het wèrkelijk een leuke. Zo heb ik ooit mijn eerste bestekje van mijn ouders gehad en dat altijd beschouwd als ‘ultiem' van mij (wat ik me ervan herinner). Zelfde hiermee: mijn eerste set eetstokjes....

On topic, las ik het volgende stukje vandaag op Geen Stijl…

'China heeft besloten tot een reeks belastingmaatregelen om het milieu meer te ontzien. Chinezen die zweren bij het eten met stokjes zijn vanaf 1 april duurder uit. Op houten stokjes zal een belasting worden geheven van 5 procent, zo meldde het persbureau Xinhua woensdag. Het persbureau baseert zich op het Chinese ministerie van Financiën. De houten wegwerpstokjes trekken een zware wissel op het Chinese milieu. Jaarlijks gaan er in China vijftien miljard paar doorheen. Voor de productie is 1,3 miljoen kubieke meter hout per jaar nodig. Ook op andere houtproducten zoals vloerpanelen zal voortaan belasting worden geheven. De enorme groei die de Chinese economie doormaakt, belast het milieu aanzienlijk. Hmm. De 1-aprilgrappen zijn vroeg dit jaar.'

Hmpf, dat is wel een hele rare. Want, tenzij de Chinezen door de groei van de economie ook daadwerkelijk frequenter maaltijden nuttigen (i.p.v. kwalitatief beter en meer) en daardoor meer stokken wegkwakken, zie ik het niet zo. Bovendien leert de geschiedenis ons dat een groeiende economie op gastronomisch gebied met name meer MacDonalds betekent. En welke Chinees de moed heeft een Big Tasty met stokjes weg te werken, wel, eer en eeuwige glorie.

Wat wel lachen is, is dat de Chinese overheid ook de vloerpanelen zwaarder gaat belasten. Net alsof ze het voor willen zijn dat snuggere landgenoten van de weeromstuit maar een vloerpaneel kopen en daar dan zelf eetstokjes uit figuurzagen. Zo van: jullie slim, ikke slimmer. Chop-chop!

Nou ja, natuurlijk is de realisatie dat de voorraad hout eindig is, op zich niet verkeerd. Hadden wij Europeanen aan moeten denken voordat we Afrika en Azië leegkapten voor onze woningbouw. Zo wil de overlevering dat het verhaal Tarzan zo'n beetje begon in Angola, aan de kust. Als je bij dat land denkt aan savannes en grasland, dat klopt nu. Nog geen 100 jaar geleden was het regenwoud en jungle. Onvoorstelbaar!

Kreegah!

Als het hout letterlijk geconsumeerd wordt, helemaal slim om daar iets aan te doen. Maar 5%? Hoe komt men dan aan zo'n percentage. En hoe duur is zo'n wegwerp chopstick dan wel helemaal niet? En als de economie (dus nationaal inkomen) daar zo enorm groeit (meer dan 5%?), zal het vast geen ontmoedigingsbeleid zijn, maar geld scheppen. Het zou wel fair zijn als ze dat dan in aanplant van vers waaibomenhout stoppen. Of de tax op metalen chopsticks dan omlaag gooien. Als er ergens gevorderde stoketers wonen, is het in China.

Ik kan me overigens ook niet voorstellen dat het – zoals voorgesteld - een 1-april grap zou zijn. Stel je voor dat 1,3 miljard Chinezen tegelijk in lachen uitbarst! Dat trekken de tectonische aardplaten niet en gaan we met zijn allen naar de goden.

De oplossing? Die zat ingesloten bij mijn presentje…

A lark! Aspree! It's very clear to me...

Maandag 20-03-2006: Wie goed eet, moet ook goed drinken

Sociaal weekendje. Zaterdag waren de Shaolin monniken in Rijswijkse Schouwburg voor eenshowtje. Natuurlijk wij met een leuk groepje Kraanvogelers erheen. Gewoon om te kijken, maar ook voor de gezelligheid. Ik had de deur opengezet voor een hapje en een drankje, want de schouwburg is zowat twee keer vallen bij het huisje vandaan, dus waarom niet bij mij wat eten?

Besloten tot burrito's en fajita's, da's altijd gezellig. Beetje fröbelen, lekker knoeien, soort van interactief eten... vriend Marc was zo vriendelijk me wat tips in het oor te fluisteren over hoe dat aan te vliegen, geweldig! 't Ging zowaar allemaal nog redelijk goed ook. Vooraf effe wat broodjes met tapenade en pesto, voorts eigengemaakte guacemole, lekkere vulling van de tortilla's, koud bier en fris deden de rest.

We herkenden elkaar niet in normale kleren en dan helpen visitekaartjes!

Wel de monniken hebben daarna hun stinkende best gedaan. Het was absoluut leuk en onderhoudend, al was die kabbelende, Chinese begeleidingsmuziek geen beste keus als je net je buik rond gegeten hebt. Heel je systeem zegt: relaxed, even de luiken dicht? Nee, natuurlijk! Dus de monniken moesten zich flink inspannen, voor ons kwam het ook niet vanzelf. De tweede helft werden er flink wat overstuurde gitaren en tweestemmig solowerk ingeknald. Kijk, Shaolin monks kickin' ass in the Netherlands.

Wel vreemde stunts gezien, hoor. Een pijl dwars door een glasplaat kwakken? Op de buik balanceren op een speerpunt? Groente hakken op je lichaam? Strange! Verderrest wat vormen showen, de meest voorkomende wapens, heel gechoreografeerd (?) allemaal, zeer strak! De hele show beeldde eigenlijk het standaard leventje in de tempel uit en wat die monniken zoal doen voor de kost.

Zondagmiddag even een borreltje met wat vrienden in de Fiddler, was het van de weeromstuit glad vergeten! Goddomme, het was tempo was wel straf, zeg, ik kon op 't lest bijna niet meer op mijn benen staan. Niemand eigenlijk, dus da's wel zo fair. 't Is nergens ontspoord, maar ik maak me er sterk voor dat we wel behoorlijk luidruchtig waren. Gelukkig was het jazz combo'tje niet vies van wat extra decibellen...

Vriendin Martine voelde zich na de talloze 'nog één rosé-tje dan' + 1 whiskey vrouws genoeg om de - ehm - gedistingeerde saxofonist (die types hebben maar een half woord nodig: 'deze is speciaal voor jou, schoonheid') wat 'strangers-in-the-night-met-veel-lucht'-licks in het oor te zuchten.

Zangeres annex roadie Margreet stond haar dubbelzinnige jazz-scats en 'my-baby-just-cares-for-me's' deze richting op te dirigeren. Zo erg dat de dames van het gezelschap bepaalden: ja, dit zien we wel gebeuren... Aangevuurd door buddies Mike 'n' Mags, natuurlijk: 'Ask her! Buy her a drink! Time is wearing out! Ask her, for f*cks' sake, ask her! Ehm, hoe dan, met je tong vol met 5 pints and then some, balancerend op één been? Geeft niet, volgende zondag weer een kans bij de Sinatra-songs. En de eerste motorrit van dit jaar is ook alweer gepland. Dat krijg je als zowat iedereen motor rijdt!

Spring!

Vrienden Nanou en Wouter kwamen nog aan met een verlaat verjaardagspresentje. Tezamen met een chocoladekip van Martine en een broodrooster van Mike 'n' Mags. Het verjaardagsfeestje annex housewarming moet nog komen, hoor! Direct zo morgen maar eens organiseren...

Woensdag 15-03-2006: Maybe it's just me...

Joechei! Weer een graties logje...

Af en toe kom je zo in het leven wel eens te staan voor assessments. Soms zoek je ze op, doe je ze voor de leut, of ze komen jou opzoeken. Vaak heb ik er dan wel zoiets bij van 'hè, moet dat nou?' Je hebt ontzettend veel verschillende modellen voor zo'n assessment en ik heb me er nooit dermate in verdiept dat ik er een oordeel over kan vellen.

Een IQ-test (intelligentie quotiënt) kan ik me voorstellen: er wordt van een doorsnede van de bevolking een score bijgehouden op een bepaald aantal vragen van uiteenlopend aard. Ruimtelijk inzicht, taalkennis, logica, die soort dingen. Vervolgens krijg je daarin een normaalverdeling of bell-curve, met ongeveer een bereik van 60 tot 140, met de piek zo rond de 100. Hoe hoger, hoe beter, zogezegd. Nou hoef ik absoluut qua cijfertje niet te klagen (dus ik vind het best), maar ik ben er absoluut van overtuigd dat ik sommige mensen, die op zo'n testje misschien (beneden?) gemiddeld scoren, absoluut mijn negende leven en mijn laatste tientje zou toevertrouwen. Omgekeerd spreek ik ongetwijfeld mensen die bovengemiddeld scoren, waarbij ik denk: la-maar... Wat heeft het werkelijke leven dus te maken met IQ? En het feit dat mensen boven zichzelf uit kunnen stijgen? Weinig, denk ik, en het gaat om waarachtige personen. Ik pleit voor een street smart test, maar die afkorting krijg ik, denk ik, niet over de bühne.

EQ-test (emotie quotiënt), da's weer een heel ander verhaal. Men roept dat dat wellicht nog belangrijker is dan IQ. Wel, in het licht van bovenstaande (en als ik de Cosmopolitan mag geloven): misschien wel? Maar als ik dat type vragen dan zie, ben ik altijd geneigd te vragen: wil je de waarheid, of het sociaal wenselijke antwoord? Give me a break, je ziet ze echt van mijlenver aankomen...

Een persoonlijk assessment is weer iets heel anders: geen concrete vragen, maar vakjes die je aan moet vinken, welke kernwoorden zijn op jouw van toepassing en hoe denk je dat anderen je zien. Dat werk... En dan zie ik dat allemaal en dan vraag ik: goh, mag ik ook alles aankruisen? Want dan ben ik uiteindelijk eerder ermee klaar. Mag natuurlijk weer niet, want dan gaat de computer waarschijnlijk op hol. Nou, vervolgens gaan ze alles scoren en een oordeel vellen, waar je het dan mee moet doen. Pfff, ik kijk nergens meer van op. In een vorig leven heb ik wel eens een sollicatatieprocedure meegelopen, waarbij het belangrijkste onderdeel een handschriftanalyse was. Ach, en dan denk ik weer: 'hè, moet dat nou?'

En stiekem ben ik dan toch razend benieuwd naar de resultaten. Net als bij een aura-reading op de paranormaalbeurs. 't Is mumbo-jumbo en toch smaakt het naar meer. De spanning, de sensatie, de geur van 100x teveel wierookstokjes! Misschien staat er wel een indiaan achter me met een adelaar op zijn schouder?! Brrrr...

Om na ma shiva

Wel, lees en huiver voor (weer een bepaald type) assessment. Niets hierin is geredigeerd, I care not, spelfouten courtesy van OCR.

STRONGEST BEHAVIORS

John will most strongly express the following behaviors:

• Proactivity, assertiveness, and sense of urgency in driving to reach his goals. Openly challenges the world around him.

• Independent in putting forth his own ideas, which are often innovative and, if implemented, cause change. Resourcefully works through or around anything blocking completion of what he wants to accomplish; aggressive when challenged.

• Impatient for results, he puts pressure on himself and others for rapid implementation, and is far less productive when doing routine work.

• Task-focused; he quickly notices and pushes to fix technical problems, assertively cutting through any personal/emotional issues. Has aptitude to spot trends in data or figure out how complex systems work.

• Independent, analytical, critical, and creative thinking and action; little need for external validation before action. Private.

• Authoritative and direct, he's driven to accomplish his personal goals; he pushes through roadblocks assertively. Communication is direct, to the point, and sometimes brusque.

SUMMARY

John is an intense, results-oriented, self-starter whose drive and sense of urgency are tempered and disciplined by his concern for the accuracy and quality of his work. His approach to anything he does or is responsible for will be carefully thought-out, based on thorough analysis and detailed knowledge of all pertinent facts.

Strongly technically-oriented, he has confidence in his professional knowledge and ability to get things done quickly and correctly. With experience, he will develop a high level of expertise in his work and will be very aware of mistakes made either by himself or anybody doing work under his supervision. John takes his work and responsibilities very seriously and expects others to do the same.

In social matters, John is reserved and private, with little interest in small talk. His interest and his energy will be focused primarily on his work, and in general he is more comfortable and open in the work environment than he is in purely social situations. In expressing himself in his work environment he is factual, direct, and authoritative.

Imaginative and venturesome, John is a creative person, capable of developing new ideas, systems, plans or technology, or of analyzing and improving old ones. He relies primarily on his own knowledge and thinking, with little reference to others, to get things done. He sets a high, exacting standard for himself, and generally finds that others do not meet that standard. To earn his trust, someone must consistently meet that standard and get results; if they can do that, John will do whatever he can to work with them whenever he needs to collaborate.

While he may be perceived by other people as aloof, he will earn their respect for his knowledge of his work and the soundness of his decisions.

MANAGEMENT STRATEGIES

To maximize his effectiveness, productivity, and job satisfaction, consider providing John with the following:

• Opportunities to broaden the technical knowledge of his work with learning experience in increasingly responsible positions.

• As much autonomy as possible in setting priorities, expressing his ideas, and putting them into action

• Recognition for tangible results obtained, rather than for political or selling skills

• Freedom from repetition

• Technical challenges to which he can apply innovative solutions

De hamvraag: ben ik dit? Hmmm, sommige dingen zijn op het griezelige af herkenbaar. Ik laat in het midden welke dingen dat dan zijn. De hamhamvraag: Zou ik dit willen zijn? Ja, hoor, geen probleem. En er staan ook nog strategies bij hoe ik het beste te managen ben! Graties!

Shiva om na ma

Je kan het hele verhaal in vijf woorden chargerend samenvatten: nauwelijks te managen eigenwijze betweter. Mwwwhjah, dat komt al dichter in de buurt...

Dinsdag 14-03-2006: Homo caeruleus serratus multitascalis

Sinds niet al te lang, heb ik (weer) een mobieltje van de zaak. Ik stond niet eens reuze te juichen, want het geschonkene aan beltegoed, moet je altijd afmeten aan de morele plicht om dan ook maar bereikbaar te zijn via dat ding. Maar ik merk dat ik me daar steeds comfortabeler bij ga voelen, heel raar is dat. Dingen persoonlijk bespreken, is simpelweg veel plezieriger dan via de e-mail. Die laatste gebruiken we dan wel om één en ander te bevestigen en dan kan dat tenminste ook weer korter.

Noodzakelijke consequentie is dat je ook 'toegankelijker' wordt en daardoor nemen mensen weer sneller contact met je op. Het bespoedigt simpelweg een hoop en van nuttige zaken ook direct een praatje maken, maakt ook nog eens voor een leuke werkdag. En dan hoeft het heus allemaal geen uren.

Nu nog een hangmat en dan kan ik van mijn vrijheid genieten...

Wel, ik ben dus gegaan van een insteek van 'tsjees, gaat dat ding nu alweer' tot 'wie zou dat nu zijn?' Houdt allemaal relatie met het feit dat ik in mijn werk inmiddels gegaan ben van diep-in-de-materie-operationeel, naar boven-de-materie-organiserend. Tenminste, dat mag ik graag denken...

Tel daarbij op dat het nu eenmaal zo is dat je voor sommige mensen altijd tijd moet maken. Dat kan zijn omdat ze dat ook altijd voor jou doen, omdat je ze simpelweg aardig vind, of omdat je baat hebt bij korte communicatielijnen.

Wel, deze ochtend had ik een zakelijke bespreking bij het bedrijf van broer Pat. Superleuk en nuttig. Nepotisme heeft er - objectief gezien - maar bar weinig mee te maken. Ik weet wel dat als mijn broertje ergens een okay-stempel op geeft, deze zeker van het type 'door het Duyvis partycentrum' is. En wat zou ik dan nog moeilijk doen?

Doet er niet toe, de hele ochtend was extern en ik hield de middag over en wilde persé een aantal dingen opleveren. Dat zou al behoorlijk krap worden... Vervolgens zet ik op de zaak mijn mobiel op de normaal-stand. Hmmm, acht oproepen gemist? Da's veel, waar is de brand? Het waren zonder uitzondering mensen 'waar ik tijd voor maak'...

1) Een zakelijke contactpersoon: ik moest wat voor hem opleveren, waar hij erg mee geholpen zou zijn. Natuurlijk moest ik eerst vragen: joh, hoe was het concert van Toto? Daarna nog een babbeltje over de status en verwachtingen ten aanzien van zijn traject. Ben je zo twintig minuten verder!

2) Een ex-collega, goeie vriend en inmiddels zelfstandig business consultant en interim manager. Ook zo iemand die op professioneel- en persoonlijk vlak een hoop betekent heeft en zal blijven betekenen. Rijzende ster in het call center-vak, wat mij betreft: je maakt even tijd. Weer een kwartiertje.

3) Een junior consultant over verbeterprocessen bij onze outsourcepartner: verbeterprocessen (of het uitdenken daarvan) vind ik altijd prio en urgentie hebben. Eerst dingen goed uitdenken en verbeterpunten doorvoeren. Scheelt aan de achterkant enorm veel rompslomp, natuurlijk neem ik dan alle tijd. Liever iets twee keer uitleggen en in één keer goed, dan één keer half uitleggen en twee keer fout. En 't is een charmante dame, dan ben je toch wat meer forgiving. Hier was ik weer een ruim half uur verder.

4) Spiegelen bij alle partijen over het overleg van die ochtend. Natuurlijk is het gesprek zelf van belang, het moet concrete aanknopingspunten bieden. Minstens zo belangrijk is het dat je twee uur lang aan praat even moet laten bezinken, om er een definitief oordeel over te vellen. Zowieso omdat 80 procent non-verbaal gecommuniceerd wordt en iedereen vanuit een referentiekader praat. Dat geeft je een bepaald gevoel, wat je daarna even concreet naar elkaar moet benoemen. 'Ik vond het een leuk en nuttig gesprek, ik heb er zin: jullie ook? Zijn we nog wat vergeten?' Als je dan vanuit alle kanten respectievelijk 'ja en nee' hoort, weet je tenminste dat je ergens gaat komen. Zeker omdat iedereen het leuk vind. Je moet natuurlijk samenwerken, maar leuk samenwerken, daaruit rollen succesjes. Natuurlijk hoor je mitsen en maren, maar daar kun je wat mee. Weer een half uur verder.

5) Een goed maatje en collega van me, die voor de leeuwen gegooid wordt bij een technische cursus. We weten allemaal wat het is om overvoerd te worden met informatie: het heeft niet direct een plek en dan kan het behoorlijk frustrerend zijn als het in je persoon zit om er wel direct kaas van te willen maken. Dan kan het soms een zegen zijn als iemand je helpt om alles even in perspectief te zetten. En als vriend heeft deze mijnheer al zat voor mij in perspectief gezet, dus ik probeer dat op mijn beurt terug ook. Zeker omdat ik zeker aanspraak zal gaan maken op zijn groeiende, technische expertise. Weer 20 minuten verder.

caeruleus serratus

Voor degenen die meegeteld hebben: twee uur! En mijn middag was al kort! Ik moet nog al mijn dingen opleveren!! Natuurlijk maak ik zelf de beslissing om tijd te maken, iedere minuut was welbesteed. Maar dat ontslaat je niet van andere verantwoordelijkheden. Dus zo kon het dat ik pas na achten het licht achter me uitdeed.

Ik ga maar even investeren in een handsfree bluetooth oortje. Ik weet, je loopt voor aap, als een soort Trekkie, maar beter dan een hersenopwarming. Bovendien houd je je handen vrij. De vrijpostige opmerkingen van de Groningse CSM-er hiermee even tegen delend: deze man a) maakt géén typisch vrouwelijke opmerkingen ('jij begon erover' was gewoon het vaststellen van een feit) en b) kan wel dégelijk meerdere dingen tegelijk.

Hij zal wel moeten...

Woensdag 08-03-2006: je hebt koffie en je hebt koffie

Vandaag een goed deel van de dag onderweg geweest. Allereerst naar Amersfoort waar één van onze outsource partijen gevestigd is. In principe een partij die we hebben geërfd van onze fusie met de call centers van KPN waar deze partij al een hele lange tijd voor werkte.

Ik moet eerlijk bekennen, ik was in de eerste instantie echt niet helemaal pro, mede omdat ik er vaktechnisch dingen heb aangetroffen waar ik echt niet geamuseerd van was. Maar gaandeweg kwam ik er ook een beetje achter dat dat meer ingegeven was vanuit een stukje historie dan dat er onwil in het spel was.

Eén van de eerste acties bij het opruimen was er iemand van hen bij te betrekken en daar direct eerlijk tegen geweest. Over hoe ik er tegenaan keek, waar ik op korte termijn zelf verbeteringen zag enzo. En ook - niet met zoveel woorden - gevraagd of we aub 'normaal' tegen elkaar konden doen. Dus niet zozeer opdrachtgever versus aannemer. Dan gebeurt het maar al te vaak dat er gewoon wat commando'tjes geparadeerd worden. Zo van: kijk mij eens een goed aanstuurder zijn.

Welnee, meer zo van gewoon tutoyeren. Persoonlijk boeit de rommel me eigenlijk helemaal niet, want ik heb hem namelijk niet veroorzaakt. Tijdslijnen boeien me in zoverre dat ik liever wil dat we wat goeds neerzetten dan dat we workarounds verzinnen om een milestone te halen.

Ook gevraagd naar input en goeie ideeën en dat ik dan wel voor wat ruimte en beslissingen zou zorgen. Wel, die kwamen er, allemachtig. Heus nog steeds een hoop skeletten die we zijn tegengekomen, maar goh, daar moet je dan ook niet vervelend om gaan doen. Als iemand zich geremd voelt om ze te vermelden, ben je verder van huis en als je iets niet wilt horen, moet je er ook niet naar vragen. Gewoon ermee omgaan, dus...

En zo zat ik dus vandaag op vestiging. We hadden maar een uurtje en vanuit de mailwisseling had ik al begrepen dat de twee enthousiaste lieden er avond-, zo niet nachtwerk van hadden gemaakt met allerlei verbeterideetjes. Dat uurtje was dus veel te kort. We hebben wat operationele zaken kunnen aftikken en toen moest ik met mijn compaan alweer tussen de wielen voor een volgende afspraak in De Meern.

En ik kon het gewoon zien: ze waren teleurgesteld dat het even niet aan bod kon komen. En ik kan het zo maar begrijpen. Een aantal avonden doorwerken ervoor en dan niet een boom over de bevindingen kunnen opzetten of ervoor gehonoreerd worden. Maar soms kunnen dingen even niet anders, zal me leren voortaan zelf het agendaatje op te stellen. Dan had ik op voorhand geweten dat de operationele zaken gewoon helemaal binnen SNT besproken hadden kunnen worden.

Direct terug op de zaak heb ik er nog even over opgebeld, want ik voelde me er oprecht lullig over. Gelukkig zit ik er morgen weer een hele middag voor procesverbeteringen en een brainstormsessie. Daarna ruim ik even ruim tijd in voor een vergadering met beide heren.

Want zonder te zeggen dat ik de business consultant niet echt een hele charmante dame vind om tegenaan te kijken (ben zeker benieuwd hoe haar brain stormt), voor de rest lijkt het gehele uitgenodigde gezelschap me - qua aandachtsgebieden en multidisciplinaire niveau's - wat divers en groot. Wat de één vol overtuiging roept, daar begrijpt de ander weer geen jota van, maar haakt er wel op in.

En in de situatie waarover we spreken vind ik democratie en de stelling dat 'iedereen gehoord moet worden' zeker nu een te groot goed. Brainstormen en procesverbeteringen klinken goed, maar vermoed dat het hier een voornamelijk theoretische excersitie zal blijken met een hoop geschreeuw en relatief weinig wol, die waarschijnlijk ook al ik de mand zat. Ik kan het fout hebben, zou niet de eerste keer zijn. Ik hoop het maar: omgerekend in uurtarieven, wordt er zat naar God geknald. Feit dat de agenda drie keer in gewijzigde vorm verstuurd werd, hmmmm...

Dik kans dat de heren, die nachtwerk met de voeten in de klei staan, gewoon alle procesverbeteringen in één keer gaan optekenen. Niet zo flashy met sleek Powerpoint-presentaties, hippe afkortingen, analogieën en klaargezette kop en schotels en thermosflessen met labeltjes 'koffie' en 'thee'. Nee, gewoon met een stift, een leeg whiteboard en plastic bekertjes met het label 'je-weet-waar-de-koffiemachine-staat'.

Eh, nee, die moet me nog even gewezen worden...

Dinsdag 07-03-2006: Fish and chips

Vandaag een interviewtje gehad voor het personeelskrantje van ons bedrijf voor ons datawarehouse-project, of beter: onze nieuwbakken Business Intelligence-afdeling. 't Is inmiddels, geloof 'k, de derde keer dat ik er met mijn kop insta. En eigenlijk hoef ik dat allemaal niet zo, in het verleden deed ik mijn best om het allemaal af te houden. Het angstbeeld dat ik 'standje-management-team-met-mijn-hand-op-mijn-kin-quasi-nonchalant-in-de-camera-blikkend' vereeuwigd zou worden met wat wijze letters ernaast, ach, dat lokte me niet zo aan.

Was een paar jaar geleden voor het bandje wel anders: dan gingen we echt achter de interviews in kranten en op radio aan. Tsja, je moet toch een beetje kringetjes in het water maken, als je wat wilt dobberen. Hele simpele theorie: een journalist heeft altijd een zwart boekje, wat-ie nooit zal weggooien. Want iedere keer moet die krant vol. Schiet er eens een plekje over, dan moet-ie aan je denken.

Dus dat deden we altijd wel leuk. Altijd netjes contact houden, uitnodigen als er weer eens iets stond te gebeuren, op de hoogte houden als er nieuws te melden was. En vaak werden we ook gewoon benaderd door lokale kranten als je weer eens ergens moest spelen. En dan ging je gewoon vooraf alvast wat gezellig contact onderhouden of je stuurde eens wat demo's op voor de heb. Kreeg je allicht weer wat meer ruimte dan een postzegel of op de radio langer dan 5 minuutjes.

En natuurlijk was dat leuk: beetje kletsen over je muziek, hoe je de business zag, waar je mee bezig was. Hoe meer, hoe beter en het is maar zelden geweest dat we niet gewoon met de hele band die interviews deden. Maakte je er ook nog een gezellig uitje van.

Maar personeelskrantjes? Daar zag ik echt de leut niet van in, hoor. 'Laat me gerust, ik heb het druk: ik ga niet zitten kletsen over mijn werk, als ik ook gewoon kan werken. Echt spectaculair is het ook allemaal niet, dus je mist niks. Wat zeg je? Ook nog een foto? Om de dooie dood niet...' En dat hield ik een aardig tijdje vol, er waren per slot van rekening zat mensen die er graag in wilden. Wel, prima, hoor. Ik vond het best...

Toppunt werd bereikt toen men mij benaderde voor een terugkerend thema in het personeelskrantje: 'de passie van...'. Dus ik wordt op een gegeven moment gebeld door reclamebureau Zus en Zo. 'Ja', was de stem van een alleraardigste dame aan de andere kant van de lijn, 'ik bel je voor de Passie.'

Dus ik meteen om me heen kijken of ik ergens verborgen camera's zag, want de enige Passie die ik lieerde aan een reclame- en communicatiebureau, was dat shabby blote billen-blaadje bij het pompstation. Ik lees zelf het personeelsblaadje nooit, dus wist ik veel van dat thema! Ik dacht nog aan een plaagbelletje, ofzo.

Ja', zegt het dametje, 'want ik heb gehoord dat je een passie hebt.' 'Oh,' zeg ik, 'jeez, ik heb zoveel passie! Kun je alsjeblieft wat specifieker zijn?' 'Nou, ik heb gehoord dat jij een gepassioneerd motorrijder bent.' En nou vind ik motorrijden inderdaad hardstikke leuk, maar gepassioneerd? Raar woord om dat met motorrijden te associëren. Alle stoerheid die er aan zat, was ineens verdwenen, terwijl ik mezelf probeerde voor te stellen als een 'gepassioneerd' motorrijder.

'Wel, sorry, ik vrees dat ik je nog steeds niet helemaal begrijp. Wat is nou je vraag?' Toen kwam het verhaaltje van 'De Passie Van..' naar boven en dat ze me wilde interviewen voor het personeelskrantje waarin dat een veelgelezen item was. Ik bleek erin geluist door een motormaatje van me, aan wie ze het eerst gevraagd hadden. Die was maar al te snel geweest ze mijn nummer te geven. Met goed fatsoen kon ik dus geen 'nee' meer zeggen.

Okay dus, dan maar. Nu vind ik die thema's altijd een beetje als spreekbeurten op de lagere school. Zo van 'ik en mijn konijn' of 'twirlen, mijn lust en mijn leven'. Dus ik kreeg al hele rare vragen als: 'Welke aspecten van het motorrijden neem je mee in je dagelijks werk?' en 'hoe voelt dat nu, motorrijden?'

?????? What the...?????

Wel, heel vaag allemaal, ik heb overal maar een punt aan geluld. En blij dat ik er ook op gestaan heb de tekst uiteindelijk nog wat te redigeren (ik merkte al dat ze wat dwaalde in haar vraagstelling), want zaken als stug leer, stoppelbaarden, motormaatjes en verre, verre tochten, werden wat al te 'geromantiseerd'. Haha, laat ik zeggen dat het eenvoudig verkeerd te interpreteren was voor de werkelijk 'gepassioneerde' motorrijders.

Dus in dat proces zat ik nog wat te kletsen met die tekstschrijfster (by the way, haar Nederlands zoog!) en dat het me zo stug leek dat iemand het ook maar zou lezen. Het punt dat ze maakte was alleen heel valide: voor een paar duizend medewerkers van SNT is het gewoon heel leuk om eens te lezen als ze in afwachting zijn van een telefoontje. Of even hun welverdiende pauze hebben.

Toen daagde het me pas: interviewtjes doe je niet voor jezelf, je hoeft het helemaal niet leuk te vinden. Het moet gewoon leuk zijn voor anderen. Sindsdien werk ik gewoon mee aan ieder stukje waar ze me voor vragen. Niet omdat ik nu zo nodig mijn mening hoef te verkondigen of met mijn kop op de foto wil, maar omdat de kans bestaat dat er een clubje mensen is, wat gewoon voor de leut wat wil lezen. Boeit niet wat...

Ik lul gewoon overal een punt aan en stort zoveel mogelijk volzinnen uit, zodat de de interviewer er makkelijk een leuk verhaaltje uit kan destilleren. Ik doe suggesties: 'zou je niet zus' en 'zou je niet zo' en 'is dit misschien leuk om te melden?' En om redigeren maak ik me ook al niet meer te druk. Laat ze maar verhaspelen wat ze willen. Al moet ik als gepassioneerd door het leven gaan, als er nou mensen smakelijk om zullen lachen, prima, toch? De dag erna ligt dat vod toch gewoon weer bij de oude kranten...

Eén nadeel: ik sta nu in het zwarte boekje...

Maandag 06-03-2006: Namen, altijd moeilijk...

Jack and Jill went up the hill,

To fetch a pail of water;

Jack fell down, and broke his crown,

And Jill came tumbling after.

When up Jack got and off did trot,

As fast as he could caper,

To old Dame Dob, who patched his nob

With vinegar and brown paper.

Ik heb nagedacht gedacht over Tommy en Gina, maar ik vrees dat ik daarmee teveel problemen met de schenkende partij zou krijgen. En staat of valt je vriendenkring nu eenmaal niet bij de mogelijkheden waarmee je behept bent om sociaal wenselijk gedrag te vertonen? Geen optie, dus.

Bonnie en Clyde? Beter, maar...nah, die zelfkant! Sid en Nancy? Pfff, ook weer zoiets. Koos en Mien was natuurlijk al eerder een gepasseerd station.

Wel, of Jack en Jill nou inderdaad Louis XVI en Marie Antoinette moeten voorstellen, of Hjuki en Bil, de tekeningen die bij volle maan op het maanoppervlak verschijnen met een stok en een emmer ertussen, ik weet het niet. Allemaal leuke verhalen, dus wie zal het zeggen. En of Moeder de Gans nu Engels is of Frans is (gezien de ganzenlink, zeg ik: Frans!) en van wanneer het dateert, da's verder eigenlijk ook niet eens zo spannend.

Wel weet ik dat ik ze - zoals gesuggereerd - echt geen George en Mildred kan gaan noemen! Heb het geprobeerd, maar ik krijg het gewoon niet uit mijn strot. En iedereen weet dat je ertegen moet praten, dus een stokkend gesprek is al gauw fnuikend.

Jack and Jill it is! Kan ik tenminste eens een (on)interessant zwetsverhaal ophangen over het hoe en waarom van de namen. Schepen mag je niet hernoemen, bad luck, weet iedereen. Ik vermoed en hoop maar dat yucca's niet zo discriminant zijn...

Wie Jack en wie Jill, zoeken ze met zijn tweeën maar uit...

Ze kijken wat zielig, maar dat krijg je met een baas die het plastic zakje er zowat een week omheen laat zitten. Ach, beter maar een stresstest in het begin, want je gaat je toch snel hechten, hè? Ik vind ze geweldig, ik vrees dat het helemaal goed gaat komen. Alleen nog even een paar leuke, warme terra cotta buitenpotjes om te contrasteren met het witte hang- en sluitwerk.

Argh, kwam dat uit mijn mond...?

Zaterdag 04-03-2006: Slaap!

Afgelopen vrijdag was ik werkelijk helemaal compleet afgeknoedeld. 't Was een week geweest met hele intensieve, externe gesprekken. 't Ging werkelijk goed, hoor, maar het vergde veel op-en-top op de qui vive zijn. Dat tezamen met al het reguliere werk, zorgde ervoor dat donderdagnacht de grijze massa weer eens op hol sloeg. Alle indrukken die je opdoet, moeten immers in neuronenbaantjes verwerkt en gerelateerd aan de baantjes die je al had. Kennis bouw je op kennis.

Normaal gesproken gebeurt dat als je slaapt, maar wat als je de slaap niet kunt vatten? Tsja, het moet wel gebeuren, desnoods wakker. De vreemdste dingen gaan dan door je kop schieten, omdat je harde schijf even gedefragmenteerd wordt en zodoende alle bestanden even aangesproken worden. Heel bevreemdend: zaken gaan door je hoofd schieten als 'oh god, hoe moet dat met mijn pensioen?' via 'nu begrijp ik dat vechtpartijtje op de kleuterschool' tot 'hoe kan het nou dat een gepureerde avocado groen blijft zolang de pit er nog in zit'.

Wel, om vijf uur vond ik het gewoel welletjes en ben ik via de PS2 maar even de Matrix ingejacked en heb ik bullet time wat agents in elkaar staan hakken, altijd leuk. De dag erna is dan nooit mijn sterkste. Erg leuk als je dan - green field - mee moet denken in een road map naar een nieuwe informatiestructuur, (wellicht) redundante uitlevermodules met 220 uur programmeertijd en database marketing.

Dan probeer je natuurlijk onderscheid te blijven maken tussen logisch, redelijk, pragmatisch, politiek, ondernemersschap, uitdaging, organisatie-sensitiviteit en ICT: je bent simpelweg niet uitgerust, scherp genoeg, het gaat niet lukken. Wel, dat was dus vrijdag allemaal 'on a wing and a prayer'. Gelukkig hoefden er van mijn kant geen zaken direct uitgesproken en als ik ergens ter plekke geen kaas van kan maken, vind ik het ook geen probleem om zulks te melden.

Ik kan het dan gewoon even op het gemak laten bezinken en een laatste babbeltje met mijn ICT-partner in crime was tot besluit al genoeg om een wat helderder beeld te vormen. Toch nog een nuttige dag, dus. Aansluitend ben ik - lang na de sirene - even langs duo oma-kleinkind in Zoetermeer gegaan, want ik moest een borrel en wel direct.

Lachen, hoor: er was geen flessenopener te vinden. Terwijl mijn moeder en ik daarnaar stonden te zoeken, heeft nichtje Emma inmiddels door dat een kruik bier ook bouwvakker-style open kan met een aansteker en kwam met het noodzakelijk gereedschap uitkomst bieden. Want ze weet ook dat waar ik mijn sleutels neerleg, doorgaans ook mijn aansteker te vinden is.

Die houdt alles zo goed in de gaten, nauwelijks te geloven dat het een taddler van twee is. Ook een beetje ingegeven door eigenbelang, hoor, want hoe eerder die fles open is, hoe eerder ze een slokje krijgt. En goed gedrag moet nu eenmaal beloond. Uit de fles drinken, kon ze al. Inderdaad geen kind van twee.

Natuurlijk is het opvoedkundig niet verantwoord om een peuter alcohol te schenken. Ik weet ook wel dat ze maar een klein levertje hebben. Dus foei, schande, waar zat ik met mijn hoofd!

Maar hey, ik heb het haar niet geleerd en bovendien vindt volgens mij ieder kind bier nu eenmaal lekker. En volgens mij is het dan beter om af en toe een heel klein laatste slokje te gunnen en te zeggen 'nu niet meer, hè' of 'het is op'. Dat begrijpt een peutertje wel en dan staat het niet eens in relatie tot de grootte van het slokje. Krampachtig doen vinden ze wat onbegrijpelijker. En anders halen ze de schade later alleen maar in en is die schade doorgaans groter.

Nee, hoor, niet te moeilijk. Op mijn 3e zat ik ook al aan de cognac (maar niet structureel) en niet gek veel later was ook 80% Stroh-rum niet te versmaden. Eh, dat laatste was stiekem. Maar los van het feit dat we daar nu nog steeds af en toe smakelijk om kunnen lachen en pseudo-verontwaardigd ons moeders eens een keer een slechte opvoeding voor de voeten kunnen gooien, is alcohol verder altijd eigenlijk nauwelijks interessant geweest. En alleen dan lekker als je er echt eens trek in hebt.

Uiteindelijk ging ik een beetje zitten knikkebollen op de luie, Zoetermeerse bank en het komt wat mager over als je nicht van twee zegt 'Sjoin zit te slapen, moet naar bed?' en jij terugkomt met iets lams als 'nee, geteisem, ik had alleen mijn ogen even dicht.'

't Was in ieder geval de opmaat naar een heeeele lange nachtrust.

Dinsdag 28-02-2006: Whenever life hurts

Vandaag natuurlijk feestelijke dag, het verjaren. De collega's hadden echt hun best gedaan: slingers en al, narcissen op mijn bureau. Leuk kookboek van Jamie Oliver cadeau gekregen. Niet van Jamie, natuurlijk, maar van mijn collega's. Maar wel van Jamie, dus. Wicked! De druk dat ik nou eindelijk eens mensen tot lijdend voorwerp maak, wordt wel stilaan groter...

Ik heb natuurlijk een paar taartjes neergezet. Volgend jaar koop ik gewoon losse gebakjes, bomb the money. Twee keer zo duur maar er zit ook niet zoveel pret in om met botte messen hazelnoottaart plat te drukken, terwijl er een rij staat te lachen en roept: ik wil ook wel de hazelnoottaart. De ècht goeie collega's schoten te hulp, haha! En ik weet ook hoeveel mensen er nu in een kamertje van vier passen. Een hele hoop...! Leuk was het! 's Avonds Chineesje met de familie die in het land was.

En zo schakel ik thuis even de kijkbuis in en kom bij Boulevard terecht. Ja sorry, ik kijk er graag naar, maar dan alleen als Daphne Bunskoek dienst heeft, want daar wordt ik gewoon heel vrolijk van. Zoiets wat je overkomt, weetjewel. Was ook altijd trouwe kijker van Goeiemorgen Nederland, boterhammetjes op schoot, koppie thee erbij. Echt helemaal niets haalde me zo goed uit mijn diepe REM-slaap zonder ochtendhumeur-bijeffecten. En dan was ik dus wel altijd een partij chagrijnig als er ineens zo'n saai KRO-hoofd de honneurs waarnam. 'Hoe halen ze het...! Godverrr....!'

Je kon het een beetje volgen, toch...?

Dat terzijde: ik realiseer me het hoge tabloid-gehalte, maar ik meende op te vangen dat Michael Baigent en Richard Leigh, de auteurs van Het Heilige Bloed en De Heilige Graal Dan Brown een proces aandoen wegens plagiaat? Ha!

Volgens mij is er toch alleen sprake van plagiaat als men andermans werk overneemt en laat doorgaan voor eigen werk? Nou, da's in het boek niet gebeurd. Er wordt inderdaad geciteerd, maar zelfs met een hele duidelijke bronvermelding (hoofdstukje 60, meen 'k) als onze hoofdrolspelers op zoek gaan naar informatie bij een professeur (van achteraf twijfelachtig allooi - ik wil niks verklappen) die het droge werk palpatable interpreteert..

En nota bene: het Britse auteursrecht beschermt alleen de werken (ik interpreteer dat als 'letterlijke teksten') en niet de ideeën. Dus juist omdat hun boek zo lekker uitgelicht wordt als één van de inspiratiebronnen van de DVC en waardoor zij dus behoorlijk meegesleurd zijn in het succes en daar dus zeker niet slechter van zijn geworden, juist daarover gaan ze zeiken? Tsjees zeg, ze moeten op hun knietjes dat hun gortdroge (maar toch leuke) boek zo onder de aandacht wordt gebracht in een supersuccesvol pulpboekje.

En net nu de film volop gedraaid wordt, zeker? Hm, strategisch momentje, zou ik zeggen: het boek is inmiddels uit 2004 en die konden ze toch niet echt gemist hebben, toch? Het gaat gewoon om de almighty dollar - effe lekker meezeilen - en dat devalueert toch een beetje, wat mij betreft.

Maarreh, ze zoeken het maar uit, met Dan Brown hoef je verder ook niet zoveel meelij te hebben. Maar als je het toch over werk overtypen hebt, mogen Michael en Richard me even uitleggen waarom ik in 'Het Elixer en de Steen' tot tweemaal toe de paginareeks 193 tot en met 224 tegenkom?

En da's allemaal natuurlijk niet zo erg. Maar waarom moet ik daarvoor pagina's 161 tot en met 192 missen? Da's natuurlijk goed prutswerk, ben dat in Dan's boeken nog niet tegengekomen. Jammer genoeg dat ik er te laat achter kwam, toen ik het kocht was ik er nog niet helemaal klaar voor (lees: het was wat te saai voor mijn nog jeugdige inborst). En om nou na vier jaar te reclameren, is ook zoiets. Evengoed waren het 50 oudhollandsche florijnen naar God.

Ik heb heus geprobeerd dan maar de draad op te pakken met de pagina's die er wel waren, maar dat schiet gewoon nìet op. Net alsof je een puzzel van 5000 stukjes bijna afhebt en dan blijkt dat er één stukje mist. Ik weet wel dat het in dit geval aan de uitgeverij ligt, maar ik wordt daar gewoon bloedje chagrijnig van! Nog steeds...!

Gelukkig had Daphne nog wat schaterlachjes voor me over. Het gaat al wel weer ietsjes beter...

Maandag 27-02-2006: Proost!

De laatste dag van het 34e, ik ga mijn 35e levensjaar in. Raar, hoor, afgelopen jaar is druk geweest en er is een hoop verandert. Nieuw huisje, nieuwe invulling aan het werk, hoop strijd en tumult naar aanleiding van de reorganisatie... Al met al is het werkelijk omgevlogen. Dusdanig dat ik er niet eens bij stilgestaan heb dat er een verjaardag gevierd moet...gelukkig had broer Pat een goeie suggestie en dat moet het maar worden! Even een datum prikken...

Vandaag even een Van Gils opgehaald van een zolder waar-ie al twee jaar geleden weg had gemoeten. Kan niet wachten tot het gestoomd is en ik mijn Massimo Dutti eronder kan knallen. Leuk om daardoor even bij te babbelen met vriendin Diana en gelijktijdig door hond Tommy al zijn speeltjes gepresenteerd te krijgen. Alles moest even uitgeprobeerd, 't lijkt nicht Emma wel: hij wordt verwend, de schooier, dat zie ik in ieder geval zo.

And so say all of us...op ieders gezondheid!

Maandag 27-02-2006: Reply to all

Jippie, ik kan voor het eerst een logje plaatsen zonder er wat voor te doen. Ik zou toch shuttletje meppen tegen wat (ex-)collega's. Wel, da's inmiddels geweest van het weekend. Auw, ik weet weer waarom ik ooit gestopt ben... Wel vreemd, natuurlijk is het fijne gevoel niet in één keertje terug, maar het ging echt heel behoorlijk. Net alsof je nooit 10 jaar gestopt bent, met wat trainen zou het zo weer ouwe peil zijn. Herstel: het 10 jaar oudere peil.

Maar goddomme, er is goed gestreden. Door allemaal, beslist geen zwakke spelers. Je hebt ook wel eens dat je heel erg moet inhouden. 'Voor de gezelligheid', weet je wel. Maar dit was gewoon zwaar aan de bak. En ja, ook klop gekregen, want we hebben bijna alle thema's doorlopen: blanda's tegen de indo's, de blauwe Asics tegen de overig, KPN tegen SNT. Mooi tegen lelijk, haha...

Maar goed: vrienden Remko en Jan-Willem hebben hun eigen epistels tegenover de mijne gesteld, deze gasten laten zich niet zo heel makkelijk in een hoekje drukken. Ik heb me in ieder geval kostelijk ermee vermaakt en op deze manier blijven ze voor het nageslacht bewaard en heeft een eenzame lezer er wellicht ook wat leut van. All in good fun!

Vriend Albert heeft zich overigens softcopy verdacht stil gehouden. Ik vreesde even dat het machismo-gen bij hem uitgeschakeld zou zijn (op latere leeftijd kan dat prostaat-problemen geven), maar na die batterij smashes op mijn zonnevlecht weet ik wel beter: dit was geen slouch en goeie wijn behoeft dus inderdaad geen krans. Vrees de stille typetjes, want ze kunnen zomaar ergens een Bill Gates in blijken...

Vriend Remko's reply to all:

Tering...

Allereerst mijn hulde en blijk van waardering voor John's prachtige, maar daarom niet minder onbegrijpelijke epistel. Toch knap hoe deze op het eerste oog zo bedachtzame en rationele jongen, zo ongeloveloos uit zijn nek kan zwetsen.

Als reactie op de ongetwijfeld goedbedoelde geestelijke bagage die de oude Takken aan Sjonnie hebben meegegeven kan ik slechts nederig de levenswijsheden van mijn ouders plaatsen. Mij is altijd geleerd dat wedstrijden op het slagveld gestreden worden en niet in de kleedkamer voorafgaand of de kantine achteraf.

Dat sommige menen hun kansen te kunnen/moeten vergroten door bij de Perry met de pinpas te zwaaien, maakt de te behalen overwinning alleen maar zoeter. 'Je kan een aap een pak aantrekken maar het blijft een aap' - pleegde mijn vader zaliger altijd te prediken.

Overigens zou ik er ook niet vies van zijn om dat hele badminton maar te vergeten en de was van John te gaan doen. Ik ga er vanuit dat deze wens onder ons blijft en niet via een omweg bij mijn alter ega terecht komt, aangezien ik erg veel energie heb gestoken in het haar doen geloven dat ik geen oog heb voor andere vrouwen.

De aan deze 70 maagden toegeschreven deugd baart me eerlijk gezegd wel wat zorgen, maar het zal niet de eerste keer zijn dat ik een grote groep vrouwen van hun geloof af zal helpen.

Genoeg nu, ik ga aan mijn warming up beginnen.

Vriend Jan-Willem's reply to all:

Strijders, Regilio, apen in pakken, heren heren nou toch,

Wat kan ik toevoegen aan onderstaande frasen (waarvan ik die van Regilio meerdere malen moest lezen om de pure waarheid in mijn door KPN gebanaliseerde brein tot volledige wasdom te laten komen) anders dan een goedkeurend gegrom daar zich, op het moment dat Turijn sluit,  klaarblijkelijk een nieuw phenomeen manifesteert in de vorm van een ongekende en terugkerende strijd tussen twee ondernemingen en vier disciplines!

Want stop, zoals een oud Chinees voorschrift uit de Isometrie ons leert, een projectmanager, programmeur, business analist en eenvoudige servicemanager uit twee ondernemingen tussen vier blauwe lijnen, zet het zaakje flink onder vuur en er ontstaat 'Ka Ta', een synergetische gevechtsorgie waarmee zelfs vergelijkingen als de strijd om Barad Dûr mank gaan.

Ik ben dan ook blij dat onze avond nu in ieder geval door enkelen – maar, naar ik vermoed, als snel door allen - van ons wordt gezien als een Grote Strijd die op een gedegen, correcte en vooral ook bloedige wijze zal worden beslecht. Vooral zonder collegiale gevoelens - voor zover die er nog waren na het bloedige scheidingsmes van Ad en alle meewarige blikken richting de ex-boventalligen.

Ik zal er zijn. Met een simpele Carlton en zonder innershort of Improved Sizing. Leuk overigens, deze laatste kreet. Ik kan er nog een aantal noemen die dit per direct zouden kunnen gebruiken.. En wij hanteren de oude telling. En een verlenging zal niet noodzakelijk zijn.

Naar ik hoop neemt Regilio een kleine afvaardiging van zijn 70 maagden mee voor tijdens de strijd en na afloop onder de douche. Valt me toch wel beetje tegen – dat ze allemaal nog maagd zijn.

Alea iacta est!

Gr. Jan-Willem

Prima, zeg ik, helegaar prima, zaken horen op scherp.

Zondag 26-02-2006: To the rescue

Zaterdagavond ging de telefoon: mijn moeder, waar ik precies uithing. Eh, thuis, hoezo? Wel, de dame past op dit moment een weekje op de kleine Emma van 2, omdat de rest van de familie op wintersport is in Tsjechië.

'Ja, Rob heeft zo'n DVD-recorder met een digitale ontvanger en nou heeft die kleine op wat knopjes gedrukt en nou staat het laatje van die DVD open, het lichtje van de tuner brandt wel en op de TV heb ik geen beeld. Elke keer als ik denk dat ik die installatie daar snap, koopt die gozer wat nieuws! Kan je even langskomen om te kijken, misschien is er wel wat kapot, ik weet het niet.'

Tja, ik wist het zo ook niet, zo door de telefoon. Konden drie dingen zijn. Of alledrie...

't bericht klonk enigszins bezorgd en dat snap ik wel: a) je wilt tegenwoordig een modern opgebracht kind geen week zonder TV laten zitten en b) het gebeurt toch 'on your watch'. Stel dat er wat kapot is, het is altijd gezeik, linksom of rechtsom. Dus even snel wat pakken opgehaald bij de gemakshop van de Hoogvliet en door de de vrieskou naar Zoetermeer. Mijn eigen DVD-speler maar onder de arm om in ieder geval puntje a te kunnen tackelen.

Beide dames waren nog op, waarvan de jongste inmiddels met grote ogen. Ze had gehoord dat ik kwam en mocht dus nog even opblijven. Hurkend voor de installatie werd ik overdonderd met de troubleshooting die mijn moeder al gedaan had. 'Die heb ik op twee gezet en dan moet dat lampje groen zijn en dan kan je met die afstandsbediening dat ding aanschakelen als je hem op VCR klikt.'

'Eh, nee, da's je letterlijke instructie van Rob. Maar als die nu zou werken, stonden er niet allemaal laatjes open, lichtjes te knipperen en beeldschermen op ruis. Effe rustig, moeders!' 'Oh, okay.' Tutjehola van twee kwam naast me zitten en deed ook nog haar duit in het zakje: 'Hij is stuk, hè, Sjoin? Hij is stuk, hè?' 'Nee hoor, schat, ik denk het niet, alleen een beetje van slag.' Inderdaad reageerde er niks meer...

Eerst maar eens dat laatje dicht. Hm, werkt niet. Dan maar de aan en uitknop. Doet het ook niet? Zal wel zo'n rare standbye-knop zijn. 5 seconden inhouden deed de truuk. Eenmaal weer aan ging alles netjes de procedure door, sloot het laadje en stond wat de DVD betreft alles weer netjes. Nog steeds geen beeld, dus zelfde procedure voor de tuner. En toen werkte alles weer. Altijd de eerste helpdeskvraag: heeft u hem geprobeerd uit en aan te zetten?

Kleine Emma had ook nog een vraagje: Wiel is stuk! Sjoin kijken? Het plastic (nep-)wiel van haar kinderwagen bleek er na wat serious joyriding afgelopen. Okay, vooruit, laat es even zien dan. Ook dat zat er zo weer op. Ik had mijn goeie daad weer gedaan...

Van de opluchting kwam het op wat klapzoenen van de dames te staan. Vervolgens sprong kat op schoot, kondigde spruit het welbekende 'Emma uitsloven!' aan en stond er 'dra een goeie mok koffie met een pecan-broodje voor mijn neus. In combi met het 'Emma uitsloven' moet je daar natuurlijk constant op blijven duiken om ongelukken te voorkomen.

Rijd ik best een kwartiertje voor om, hoor. Lachen!

25-02-2006: Een week lang 'suit and tie', een week lang aan letters

Als je zo eens rondkijkt in de personeelsadvertenties, staat er wel eens in dat men 'professionals' wil. Ik relateer dat in mijn hoofd meestal naar 'iets dermate goed en succesvol doen, zodat je je brood ermee kunt verdienen'. Komt een beetje uit de muziekhoek, Backbone was in mijn ogen een semi-professionele band, heus goed genoeg om er brood mee te gaan verdienen, maar aangezien dat niet gebeurde kon je haar dus ook niet echt professioneel noemen.

Zelfde gaat op voor bijvoorbeeld sport, je bent of amateur of prof. Daar is wel het vreemde dat juist de amateurstatus de hoogste voldoening lijkt te geven (neem bijvoorbeeld de Spelen, zoals ze nu aan de gang zijn, geen profs daar). De hoogste eer ligt dus misschien in het feit dat je iets 'om niet' of 'voor God' wilt doen.

Maar op werkvlak weet ik nog niet hoe je professioneel nu moet interpreteren. Want als je een baan hebt, verdien je er - tenzij vrijwilligerswerk - altijd je brood mee. Dus is het te allen tijde professioneel, toch? Waarom dan zo specifiek benoemen, maar tegelijkertijd heel generiek als containerbegrip? Wat kun je daar nu mee? Is het niet een hele rethorische vraag? 'Bent u een professional?' Ga je dan 'nee' antwoorden? Of: 'Ja, als u me goed geld gaat betalen'?

Lastige vraag, dus, dat professioneel. Misschien moet ik het omdraaien? Een heel gangbaar spreekwoord in het wereldje is: wie nootjes betaalt, heeft apen in dienst. Misschien moet ik het dus wel zo lezen. Dus dat bepaalde bedrijven aangeven geen apen in dienst willen en daarmee ook direct bereid zijn daarvoor meer dan alleen nootjes te betalen. Een soort geheimtaal: de inzet en verwachtingen zijn hoger, maar ook de revenuen. Het zal er ongetwijfeld mee te maken hebben.

Ik zoek natuurlijk geen ruzie, laat dat helder zijn...

Maar waar meet je die professionaliteit dan aan af als je de betreffende gesprekken aangaat. Da's toch heel moeilijk. In sollicitatiegesprekken doen beide partijen zich altijd ietsjes beter voor: een soort van balts, een ritueel dansje. Eerst even de eerste indrukken, handjes schudden, voorzichtig aan elkaar snuffelen. Vervolgens kijken of iedereen over hetzelfde praat en hetzelfde nastreeft op individueel niveau. Als dat in orde zit maar met de veren pronken en 'kijk mij eens'. En da's volgens mij het stukje professional wat men zoekt: dat je kan laten zien dat je weet waarover je praat, laat weten hoe je aan die kennis bent gekomen en wat je er doorgaans mee doet.

Volgens mij past het ook prima in het plaatje dat je aangeeft waarin je nog veel te leren hebt. Het geeft aan dat je in ieder geval introspectief bent, vooruit wilt in de wereld en ook niet gauw stil zult staan in je ontwikkeling. Professionaliteit is dus geen staat waarin je verkeert, het is een houding.

Leuke is dat het nooit dus eenzijdig kan zijn, omdat mensen nu eenmaal sociaal gedrag vertonen, of het nu wenselijk is of niet. Wordt je - in jouw optiek - niet met professioneel gedrag 'terugbenaderd' (wordt je baltsgedrag niet beantwoord), wel, dan houd je er toch vanzelf mee op? Mores wordt je geleerd en it takes two to tango. In alle situaties gaat het op.

Als je partner op een gegeven moment besluit dat het liever echt iedere avond zo snel mogelijk de flatteuze kleding verruilt voor de hobbezakkerige joggingbroeken met 'frutsels' in het haar, dan wordt de relatie niet langer 'professioneel' benadert. Accepteer dat (of erger: ga erin mee) en het einde is absoluut in zicht. Het beste uitzicht dat je hebt, is een soort van 'acceptatie', een gemoedelijke situatie waarin je heel oud kunt worden. Mag gerust met een andere frequentie en hoeft niet altijd op het hoogste pitje: belangrijk is dat het blijft knetteren. Beide partijen moeten elkaar durven en kunnen uitdagen en dat ook van elkaar eisen. Zo van: ik daag jou uit, daag jij mij aub ook een beetje uit. Leuk toch, juist?

Wel, het duurde best even voordat het tot mij doordrong: regelmatig heb ik op mijn werk geroepen dat bepaalde situaties, werkwijzen, prioriteitstellingen of wat dan ook mij 'niet in staat stelden om op een professionele manier met mijn werk om te gaan'. Dat zegt verder niets over hoe hard of hoe goed ik bereid ben te werken, daarvan getuige mijn functioneringsgesprekken. Het was simpel een uitdaging mij nou ook eens een keertje uit te dagen. Ik pas er een beetje voor om een loonslaaf te worden met mijn pakje boterhammen-in-zilverfolie onder de arm. Wat ik eigenlijk riep, was dus: you don't tango. Ik kan het lang in mijn eentje proberen, maar dan ga ik op tenen staan, of ik maak mezelf uiteindelijk belachelijk.

Geen waardeoordeel en ieder het zijne: geld boeit me uiteindelijk weinig en ik lust alles, maar ik wil - op deze leeftijd, op welk vlak dan ook - niet in een situatie komen dat ik het 'wel best' vindt en langzaam indut. Als ik toch mag kiezen: beter rode zalm, dan roze. De eerste variant heeft dapper gestreden, alvorens ingeblikt te worden, de laatste hoefde alleen van de bodem afgeschept.

Op relatievlak is het meestal zo rond de zeven jaar, ofwel de veelbesproken 'seven year itch'. Ik kan je zeggen, die bestaat echt. Voor wie nog niet zover is: heads up, hij komt. Bar none. Noem het hoe je wilt: een gemoedelijk living together, wederzijdse desinteresse, of de kardinale levensvragen 'is dit mijn voorland' of 'is dit nu alles?' Nah, er is simpelweg geen sprake meer van elkaar uitdagen, de professionaliteit is weg. Hoe je ermee omgaat, ach, dat wisselt van persoon tot persoon, hè? Er zijn relaties die best een langer leven beschoren zijn. Of je leert elkaar weer uitdagen, of je conformeert aan armoede.

Aangezien een werkbetrekking uiteindelijk ook een relatie is: hey, ik zit aan mijn zeven jaar, de vergelijking gaat prima op. Tijd is gekomen elkander weer uit te dagen, de veren weer eens te poetsen. En als ik het niet doe, gebeurt het niet. Dus mijn Van Gils-collectie heb ik weer aangesproken, mooie nieuwe Ecco's gekocht en bij mooie stropdassen verzucht: hmmmm, pure zijde.

Awwwk...

Nota bene: in de natuur zijn het altijd de mannetjes die de kleuren flashen. Mannetjes die op hun beurt zelf ook hun kleuren flashen zullen er met name fight-or-flight op reageren. De dames doen of 'ding-dong!' of ze doen 'gaap-next!' Hoe dan ook, ze zitten redelijk safe.

De gangbare, tongue-in-cheek (maar: ondertussen) vraag van de heren op je verschijning is dus altijd iets van 'Zo, ga je solliciteren?'. Gevaarlijke vraag zonder goed antwoord (glimlachen past nog het meeste), want - teruggrijpend op de natuur en los van het antwoord - ze vragen je of om te knokken of om je schaars te maken. Zodra er één de frase 'even als mannen onder elkaar' anders gebruikt dan in de zin van bier drinken en elkaar in de buik stompen, zeggen ze: 'Hey, ik ben ook een haantje, ik weet precies hoe het werkt. Je zit toch zeker niet achter mijn kippen aan, hè? Denk erom...'

Niet respect- en tactloos bedoeld, maar een haan kan nu eenmaal nooit genoeg kippen hebben, dus de term 'kip' is simpelweg inwisselbaar voor ieder goed wat als 'schaars' ervaren wordt. Of het nu aandacht, status, geld of wat dan ook is. Gewoon vriendelijk teruglachen, dus...

Dames reageren anders, zij hoeven immers geen keuze te maken tussen fight en flight, maar alleen tussen dingdong en next. Wel, primair gesproken: upon sight werd er behoorlijk wat afgekird en gecomplimenteerd en voordat ik het wist moest ik opdraven om handschriften (????) en karakters (????) te analyseren. Ofwel de vraag: wat vind je nou van mij?

Roep gewoon iets. Boeit niet wat, zolang het geluid maakt

Aangezien je in onze tijd zelden meer handschriftelijk je boodschap hoeft over te brengen: mijn eigen handschrift is het best te typeren als onleesbaar, ik gebruik het alleen gebruik om gedachten te ordenen en fysiek vorm te geven aan mijn kronkels. Dus handschriftanalyse? Hoe kom ik daar nu ineens van de ene op de andere dag terecht?? En karakteranalyse?? Al mijn psychologische inzichten zijn van de koude grond, god-betere-het, en ik maak er geen geheim van. Als de inhoud dus ter sprake kan staan, houd je de vorm over: er wordt gewoon weer lekker een beetje uitgedaagd.

En eigenlijk is dat dan - in generieke zin - de summarized version van afgelopen we(e)k(e)n. Met andere woorden: het resultaat. Het is alsof er een sluier voor mijn ogen weggehaald wordt, waarvan ik het bestaan niet kende: de zon blijkt te schijnen, waar het even een grauwe dag leek. En mind you, de situatie is vooralsnog exact (wel, bijna) zoals hij twee weken eerder was.

De aanleiding? Hier komt-ie...

Certainly!

De kern?

Most definitely!

De banaliteit ervan? Wel, deze is voor de goede lezers, zie: 26-01-2006: If it's itching, scratch it! Hoe toepasselijk blijkt (onbedoeld) inmiddels de titel. Ik heb simpelweg een concrete, respect- en tactloze vraag gesteld en me pas later gerealiseerd dat het uiteindelijk ging om schaarse goederen.

De boodschap? Je stelt uiteindelijk geen wezenlijke vragen over jezelf aan boeken, kaarten, munten of glazen bollen. Je stelt ze aan jezelf, niks of niemand anders. Doe niks met het antwoord (wat uiteindelijk uit je eigen ik komt) en alle verantwoordelijkheid voor de resultaten (niks, dus) ligt helemaal bij jezelf. Iedere situatie vereist een houding en een verandering treedt slechts op omdat men yang wenst te reageren op een situatie die yin is. Is-ie yang? Wel, dan ga je toch even meer yin wezen..?

Doe iets of doe niets, maar doe het bewust en de zon gaat hoe dan ook schijnen. Hoe lang en hoe fel? I don't know. Mijn sunblock houd ik gaarne handy, dan ben ik maar overal op voorbereid...

De dag van morgen? Een excuusbrief, die ik ga combineren met een bedankje.

Daarnaast vereist mijn huisje inmiddels ook een yang-houding. Als ik geboren ben onder het Chinese Varkens-teken: mijn huis is wer-ke-lijk een pig stye....

23-02-2006: Taunting

Van het weekend een sportieve meeting (badminton) met een collega en twee ex-collega's (lees: SNT tegen KPN, oei!). En zoiets is altijd leuk, heel gezellig. Om het spel en niet om de knikkers. Zeker als dit soort meetings spaarzaam zijn en blijven, vind ik dat je er altijd op alle fronten wat de aandacht op moet vestigen: het zijn doorgaans de dingen waar je altijd met leut op terugkijkt, hoe banaal het ook is.

Aan de meest saaie avondjes kun je al een draai geven als je vroeg genoeg bent om het thema een beetje te voeden. Zo zijn SNT's bowlingavondjes 'de jongens tegens de meisjes' altijd werkelijk hilarisch gebleken, simpelweg omdat iedereen al weken zat te sneren in ellenlange mailwisselingen van links naar rechts'. Wie kan immers met droge ogen beweren dat bowlen an sich vermakelijk is? Nou, dan...

Dus maar weer even in de pen geklommen voor een pre-fab e-mail. Mijn insteek te liegen en te overdrijven waar ik kan. Saaie mailtjes worden er al voldoende verstuurd...

'Heren-heren-heren…

Wat is dat toch? Dat ik binnen SNT altijd de handschoen moet werpen? Wordt de jeugd van tegenwoordig niet meer grootgebracht met goede gebruiken, rituelen en mores? Worden zaken dan nooit meer op scherp gesteld? Moet werkelijk alles dan om de gezelligheid?

Mijn ouders brachten me bij: ‘Alleen verliezen doe je met good sportmanship, jongen. En dan nog alleen omdat het je achteraf een hoop gezeur bespaart. Echter, daarvòòr is alles geoorloofd. Wed bestaat niet, alleen strijd.' In andere bewoordingen: Come hell or high water, whatever it takes.

En het staat me nog bij als de dag van gisteren: dit seniore paar leerde mij deze wijze les vlak voor de laatste mixed-dubbel tegen henzelf. Natuurlijk waren ze – na 3 uur en drie verlengingen – gekwetst, gekrenkt en gebroken. Natuurlijk verspeelde ik mijn erfenis en natuurlijk hadden ze stiekem altijd meer van mijn tweelingbroer gehouden.

Dit terwijl ik meende hun leer naar letter te hebben gepredikt! Jong als ik was, begreep ik er niets van: het was het sportieve equivalent van de vraag hoe handengeklap klinkt, wanneer je maar één hand hebt. De vraag of een vallende boom geluid maakt, als je er niet bij bent, zo je wilt. Nu pas begrijp ik dat ze mij hebben willen voorbereiden op dit glorieuze moment: vrij van materialistische gevoelens, vrij van familiaire en vriendschappelijke gevoelens, is de sportgeest pas vrij om te stralen.

Als dit alles jullie al onbegrijpelijk voorkomt, helpt het misschien als ik jullie kort mijn donderdagavond-koopavond-tien-minuten-voor-sluitingstijd schets:

•  Eén paar Gel-support Bright Blue/Bright Orange Size Eleven (ik heb poezelige voetjes, ze vallen gewoon krap! Of beter: precies goed!) Asics Indoor;

•  Eén paar Swoosh Crew Black Nike Socks Improved Sizing (wat dat laatste ook mag betekenen: het dondert me niet hoe ze gesized worden);

•  Eén Black Tiempo Printed Swoosh Nike Tee;

•  Eén INQ Black Shorts (with innershort), size M (ik geloof er heilig in dat het niet gaat om kwantiteit, maar om kwaliteit). De afkorting staat trouwens voor: I Never Quit (letterlijk vertaald: ik geef nooit over);

•  Eén Isometric 30 VF Aero Box Variframe Full Carbon Graphite Shaft developed by Yonex Japan (mijn credo is – naar goed voorbeeld van Regilio Tuur - altijd geweest: ‘If it ain't isometric, it ain't much').

My momma certainly didn't raise no fool…

Ik bespaar jullie in de opsomming de AEG Lavamat wasautomaat (efficiency klasse A met een verbruik van 0,94 kWh met volle trommel), strijkbout courtesy van It's–we-hopen-u-gauw-nog-eens-te-mogen-begroeten. Deze draagt - mijns insziens - niet bij aan de hype die hoort bij een dergelijk komende strijd van epische proporties (zoals met u lieden overeengekomen). Natuurlijk wordt mijn was gedaan door 70 maagden van onbeschrijflijke schoonheid en deugd, dat spreekt, maar mogen die niet ook eens een meevallertje hebben?

Zijdelings: ik hoop hiermee natuurlijk te bewerkstellingen dat ik kan roepen dat mijn was gedaan wordt door (in ieder geval) 69 maagden van onbeschrijflijke schoonheid en deugd. Vanaf heden zal ik deze uitspraak te allen tijde ontkennen…

Als ik dit relaas kort naar jullie zou moeten samenvatten, zou ik zeggen: sorry dat in de eerste instantie had afgemeld, ik heb er namelijk errug veel zin an. Het is al veeels te lang geleden.

De Perry had overigens geen veren shuttletjes. Ja, het protserige geverfde type wat al naar God is als je het uit de tube haalt…

En iemand zal me ook even de nieuwe telling moeten uitleggen. Ik ga tot 15, verlenging tot 17 of 18, dus ik ben wel heel ouderwets.

Laterz!

John'

...Nou, het zal mij benieuwen.

21-02-'06: Tipping points

God, de man met de zaag is nog niet geweest en nu al is het een hele interessante en inspirerende, maar ook drukke week. Wil er nog niet teveel over kwijt, maar er dienen zich wat breinkrakertjes aan en ik heb mezelf tamelijk kort de tijd gesteld om te kraken. En als het niet uit de lengte komt, komt het uit de breedte: ik zal simpelweg wat harder moeten kraken.

En zo zat ik 's avonds even bij ons moeders. Om wat bij te babbelen, maar ook omdat ze als geen ander gekreukte overhemden in vorm kan knallen. Daar rijd ik graag een blokje voor om. Neefje Thomas was er 'uit logeren', maar lag al op bed.

Waarom ik dat meld? Het gozertje is inmiddels vijf en zit nu vet in de technische lego, knacks (schrijf ik het goed?), maar nu had-ie van thuis een heel ander leuk speeltje meegenomen: Magnetics. Heel simpel: magnetische staafjes en balletjes, waarmee je dus de meest fantastische bouwwerken kan maken.

Sky is the limit, dus 42 stuks zijn gauw op

Ik heb ooit van een externe projectmanager (die ik hoog heb zitten) zo'n doosje gehad als relatiegeschenk. Het uitgangspunt was 'tipping points', niet zonder toeval de naam van zijn eigen bedrijfje. Ofwel het principe 'in maximaal zes stappen van jezelf via andere personen naar George Bush'. Nou voel ik daar niet echt de aandrang, het gaat om de idee. De balletjes vertegenwoordigen de personen, leuk gevonden.

Dus ik kende het al. Ik vond het zo'n leuk spelletje en omdat je toch constructies (gevleugelde term bij tai chi) bouwt en ik niet geloof in het weggeven van dingen die ik zelf gekregen hebt, heb ik voor mijn TC-leraar ook zo'n doosje geregeld. Als gebbetje, maar ik kan - geloof ik - met zekerheid wel zeggen dat Bush inderdaad maar zes stappen ver is. Morgen bakkie koffie...?

Weer terug: 'Ja', verzuchtte mijn moeder, 'we hebben samen geprobeerd het afgebeelde ruimteschip van de doos na te bouwen, maar hij is daar nèt wat te jong voor. En ik krijg het niet voor elkaar.'

Eerste reactie: 'Gaat waarschijnlijk ook niet lukken, moeders. De truuk is dat je altijd net wat te weinig balletjes en staafjes hebt om rond te zitten. Daar verkopen ze namelijk extra dozen van.' Leer mij die speelgoedproducenten kennen, ik heb in mijn jeugd mijn fair share aan zakgeld naar God geknald (en sinterklaaslijstjes naar onredelijke hoogten gestuwd, haha).

Waar is Kong als je hem nodig hebt..?

Maar goed, er ligt toch een handschoen, hè? En mijn 'true talent' zou liggen op het gebied van 'spatial ability' (zie ook 02-01-2006: Ineens heb je het...). Dus ik had zoiets van: dat fix ik wel effe. Dus ik componentjes tellen en - verrassing, you cynical f*ck! - het zou toch echt moeten kunnen...

En ik heb me toch goddome zitten prutsen, joh! Vierkanten die linken aan driehoeksconstructies, samen weer een cirkel vormen en ach, ik vond hem pittig! Maar wel hardstikke leuk. Liefst had ik dat mijn neefje nog wakker was geweest, hadden we het samen gedaan. En dan opvoedkundig zeggen: we kunnen het samen één keer, dus een tweede keer lukt dat ook vast. Zullen we hem uit elkaar trekken dat je het eens in je eentje probeert? Neem ik nog een bakkie koffie en houd ik je wat in de gaten.

Dus tsja, als je een week van breinkrakertjes hebt, lijkt het wel of alle andere breinkrakertjes ineens naar mekaar roepen: 'Hey, daar loopt een sucker! Get him!' Zelf in de relatieve rust van je ouderlijk huis.

Het gore lef...

19-02-'06: Cloak and dagger

Prima weekendje achter de rug: hapje eten bij en van gedachten wisselen met mensen die het kunnen weten, kinderfeestje bij neef Thomas die alweer 5 geworden is, respect betuigen aan iemand die node gemist wordt, hapje eten en bloemetje brengen bij andere goede vrienden en de Xbox 360 uitproberen. En daartussen nog opmaken voor wat een hele interessante, leerzame en uitdagende week belooft te worden.

Eén zekerheid: de wereld zoals-ie vorige week was, komt niet meer terug. Da's mooi, want hij draaide niet naar behoren. Soms moet je dan zaken - naar jezelf toe - op scherp gaan stellen. Jezelf weer eens aankijken in de spiegel, afvragend wat je waard bent, wat je kunt, wat je hoopt te kunnen en natuurlijk wat je wilt in het het leven?

Om kort te gaan, er zijn vijf kastelen opgedoemd in een hele mooie stijfiguur. Bij één sta ik al op de kantelen voor een een nieuwe, mooie strijd die gloort aan de horizon. Bij twee andere kastelen staat de poort open en mag ik in een tweestrijd met de kasteelheren mijn waarde bewijzen om me daarna in hun onbekende veldslagen te storten. Bij drie andere kastelen moet ik eerst langs de wachters.

Alle situaties beloven wapengekletter in het ongewisse. Ik weet dan ook zeker dat ik deze week de nodige 'cuts and bruises' zal oplopen. Maar niet te ernstig, ik heb een zeer degelijk zwaard en pantser in neutrale kleur meegekregen. Dat had - strikt noodzakelijk - niet had gehoeven en is des te meer op prijs gesteld.

Dus genoeg gepeins de afgelopen week, het bolletje moest vanavond even leeg voor komende week: het komt aan op de intellectuele variant, welke betere manier daarvoor dan een paar uur met de fysieke variant.

Onzin? Tuurlijk niet, op zijn hoogst merkwaardig. Maar ik heb wel wat beters te doen dan zenuwachtig uit te gaan zitten zien naar confronterende situaties. Goeie moed, daar gaat het allemaal om.

12-06-'06: Prut

Nog een week hoesten en proesten, damn it. Hoe komt dat toch en sterker: waarom gaat het niet weg? Met het risico om onaangepast te klinken: dat de helft van de Nederlandse bevolking ziek is, wat zou dat met mij te maken hebben? Ik wil alleen maar lekker in mijn vel zitten en heb daar normaal gesproken - naar mijn eigen standaarden - weinig moeite mee. Nu wel. Energie is weg, eten smaakt me niet, drank eigenlijk evenmin. Wat slurpt in godesnaam die energie weg?

Het enige wat nog tintelt is een Australische cabernet die staat tot de Franse variant, als footy tot voetbal. Na drie flessen van dat spul ben ik erachter dat de kurk van die Australische flessen een bitch is. Breekt halverwege af en dan moet je gaan klooien. Wat me dat zegt? Alleen de kurk hoeft van de fles, de spirit komt vanzelf.

Kloteklusje. Maar inmiddels zeg ik: proost, op de goede afloop...

06-02-2006: Aw fuck...

Als je mij dat wilt horen zeggen, wel, da's niet zo moeilijk, hoor. Geef me gewoon een Excel-rapport van een ander en zeg dan: ik wil dit rapportje. Les één voor analisten en reporters: vertrouw nooit een rapport wat je niet zelf gemanipuleerd hebt. Les twee is natuurlijk dat een Excel-rapport per definitie gemanipuleerd is. Denk er maar eens over: een tool die voor de hele beroepsbevolking beschikbaar is? En iedereen zou er mee kunnen werken? I think not...

'Ja, ho, wacht-us-effe', hoor ik je zeggen, 'als je mijnheer-van-Dalen-wacht-op-antwoord kent, ken je Excel! Voor de rest werkt het supereenvoudig'. Ja, dat is waar. De tegenvraag is: waar haal je je gegevens dan vandaan?

Dat antwoord is vaak al lastiger. Meestal krijg ik antwoorden als A) dat klop ik in of B) ik kopieer het uit een ander rapport of C) ik krijg een dump van Piet. Bij antwoord A past dan alleen de vraag: ben je niet wijs of zo? Bij B is de vraag wat er dan precies schort aan het initiële rapport (gevolgd door: ben je niet wijs of zo?) . Vraag bij C is: zo te horen schijt Piet op je. Pik je dat? Ben je niet wijs of zo?

Ahaha, punt van dat alles: de gegevens zijn nooit meer sec wat ze zouden moeten zijn. Mensen werken met bewerkte gegevens van mensen, die vaak ook bewerkte gegevens ontvangen. Maar ja, als je niet je productiviteit zit te veinzen achter je beeldscherm, mochten de mensen eens denken, he? Kleurtje hier, formuletje daar, hier wat regels verwijderen, daar wat bij, mooie titelblokkering. De ergsten zijn degenen die alle gegevens kopiëren en vervolgens plakken als waarden of erger: de sheets beveiligen. Dan ben je fucked. Je weet dat het niet klopt, maar de fout kom je nooit meer achter.

Nog erger zijn de mensen die Excel met twee L-en schrijven (Excell) of het uitspreken als Axl, net als de Guns 'n' Roses-zanger. For f*ck sake, het is je werk! Net alsof je geliefde suikeroom Adriaan overleden is en de begrafenisondernemer begint te mijmeren over Bassie en dat-ie wel niet zo'n goeie vent was bij leven. Sommige dingen kunnen ècht niet. Alsof je een Amerikaan Blanes hoort zeggen, terwijl-ie naar Blanès moet. Wat denk je dan? You suck! Toch??

Nou zijn er er een aantal manieren om integere data in Excel te krijgen. Importeren ofzo, externe gegevensbronnen of zelfs SQL. Deze manieren vereisen alleen wat voorkennis van de gegevens die je wilt hebben en stellen de voorwaarde dat je weet waarnaar je op zoek bent en ook hoe je dat moet vinden. Meestal zul je databases in moeten duiken, illustere kolomnamen en rare registraties waar je kaas van moet maken.

Meestal staat die informatie dan ook verspreid over meerdere tabellen. Dat zijn an sich eigenlijk gewoon Excelsheets. 'Ha,' zeg je dan, 'zie je wel. Toch Excel!' Eh ja en nee, de belangrijkste vraag is: waarom zijn het dan meerdere tabellen/sheets?

Wel, dan zit je bijvoorbeeld met de één-naar-één, één-naar-veel of zelfs veel-naar-veel relaties. Voorbeeld is een bibliotheek. Ik ben een klant, leen 2 boeken, waarvan er respectievelijk nog vijf en zeven op de schappen staan, in respectievelijk drie en 4 verschillende edities, in ieder geval het Nederlands en Engels en in één geval ook nog een Spaanse. Welke boeken heb ik nu? Je lost dat op met verschillende, eenvoudiger tabelletjes die aan elkaar gehaakt worden met sleutels.

Het is van belang de juiste informatie te hebben en dat allemaal te grijpen. Zoek de kleinste administratieve eenheden en werk van daaraf naar boven, da's mijn hele, kleine wereld. Het duurt wat langer, maar dan kom je wel in de situatie dat je - zonder te kijken - kunt zeggen: mijn rapport is goed, check jouw shit maar, dude. Ik hoor je wel weer eens...

Begrijp me goed , het lukt mij met Excel ook wel. Ik ken mijnheer Van Dalen en weet hoe je met bepaalde dingen om moet gaan. Maar dus alleen omdat ik heb moeten uitvinden hoe gegevens werken. Als je dat eenmaal weet, lukt het met alles.

De narigheid: managers willen alleen weten hoeveel boeken er uitgeleend zijn. Ze zijn top-level, op hoofdlijnen, ze willen geen crap, zeker niet van jou. Wat nou, je bent bij de Spaanse edities? Ze willen dat Axl-bestand gebaseerd op Piet zijn dump. Want die was goed. Dat Excell-bestand zag er zo mooi uit.

Wel, kwam dat even goed uit: mijn griepje is in zijn nadagen en heeft vandaag besloten onder de gordel te gaan (mijn darmen, yeah). Ik was helemaal in the mood...

Ruim op tijd alles af dus. Ik kreeg nog een aardige thumbs up, een heel aardig bedankje. Het zag er goed uit! Natuurlijk had men inhoudelijk nog niet naar de gegevens kunnen kijken. 'Oh, maak je daarover maar geen zorgen', voegde ik eraan toe, 'ik ook niet.'

Natuurlijk heb ik het naar beste eer en geweten gedaan, 4 uur naar God. Maar weer het punt: het maakt geen zak uit wat je oplevert, je gegevens zijn weg uit de harde wereld en er gaat gewoon weer een prutser zijn productiviteit mee veinzen achter een beeldscherm. Waarom? De mens heeft een natuurlijke neiging naar verslaving. De it-special in de januari-issue van Management Team zegt het leuk...

Ach, op mijn wolkje negen van afgelopen week, zag ik het licht en dacht: ik geef gewoon iedereen zijn fix. Het is ongelooflijk veel leuker de candyman te zijn dan een azijnzeiker! En life is short...

'Waarheid' is zowieso heel betrekkelijk. Wie ben ik in godesnaam om de mijne op te leggen...? Maar alles komt goed (zie de laatste regel in de afbeelding): ik wacht gewoon tot de mensen van Sarbanes-Oxley weer eens zijn langsgeweest. Kijken wat die kunnen met mijn visie op Piet zijn dump. Ongetwijfeld zeggen: oh, my God, that is crap!

Ja, I know, ik weet het, maar je moet je eigen sox eens ruiken. En het luchtte zo lekker op...

31-01-2006: Blow-out

Het hele weekend voor pampus gelegen met die griep, naar! Veel geslapen maar, veel meer kun of wil je toch niet doen en een oncomfortabele tijd gaat dan ook nog eens het meest conformtabel voorbij. Tenminste, da's de theorie, want het is net of je lichaam soms zegt: jaha, ik laat me niet foppen, ik spaar de ellende op totdat je wakker wordt.

En dat gebeurt dan van tijd tot tijd. Sta je effe op voor een bakkie thee en dan zijn opeens alle liposomen weg uit je lippen (hey, auw, wat is dit, dit was daarnet nog niet). Is je spierpijn over na effe pitten, krijg je buikpijn, haha. Wel fijn dat het zich een beetje in het weekend allemaal goed aandiende, ziek zijn doe je het beste in je eentje.

's Maandags dacht ik: ik kan me wel naar het werk slepen en krijg ik ineens een klapband! Op de maandagochtend en je bent al gammel: dat kan je dan echt effe niet gebruiken. Gelukkig was het vlak bij huis, voorzichtig uitgerold naar een parkeerplekkie. Even zoeken naar de reserveband in mijn nieuw gekochte oude barreltje. Hm, vooralsnog niet gevonden, of er moet zo'n thuiskomertje op een hele eigenaardige plek achter de bekleding zitten. Het lijkt erop of ik strafbaar ben, zo'n ding moet je altijd bij je hebben. Nooit gedacht het te checken bij de aankoop, weer wat geleerd.

Snel de bus maar proberen te halen. Net te laat natuurlijk en die krengen gaan dan maar om het uur naar Zoetermeer. Koffie dan maar in de Bogaard en gelukkig belde broer Pat even op of ik nog spulletjes nodig had, pikte op dat ik buiten liep. Waarom dan? Wel, zo en zo... Hij heeft me toen maar even een liffie gegeven. Niemand hoeft voor mij uit zijn weg, maar ik zou liegen als ik zou zeggen dat ik het niet hééél relaxed vond. Service tot voor de deur, zonder overstap.

Gek genoeg waren gisteren en vandaag twee hele productieve dagen met zijn tweeën. Waarschijnlijk stond het 'leave me alone!' nog effectief op mijn koortsig voorhoofd geschroeid. Heb lekker in alle rust aan de dingen kunnen werken die even belangrijk waren.

En nu heb ik het idee dat alles weer een beetje aan het opklaren is. Weer gezonde trek, dus maar meteen forse hoeveelheden winterkost en vitamine C-houders. Voor het geval het weer omslaat. En zolang je eet, ben je niet ziek.

Dus vandaag even meegelift met moeders en besloten wat afhaal-Surinaams te nuttigen. De peper krijgt dan de voorhoofdsholte wel weer in beweging. Broer Pat bliefde dat ook wel en zo hebben we gedrieën nog lekker 2 uur zitten te keuvelen.

En oh, ik heb vandaag toch zo'n leuk plaatje mogen aanschouwen. Nichtje Emma van ruim 2 zag tussen de middag (ik lunch dinsdag altijd bij mijn zus in Zoetermeer) mijn beker thee staan. Emma wilde ook wel een slokje. 'Mag dat, Sjoin?' 'Tuurlijk mag dat, geteisem. Het is al afgekoeld, pak maar.' En na een paar volle teugen kijkt ze je dan aan en lacht met haar allerbreedste lach haar tanden bloot. Zonder te hebben doorgeslikt...

Nou weet ik waarvoor ze slabbetjes hebben uitgevonden. Maar god, wat is het koddig!

26-01-2006: If it's itching, scratch it!

't Is wel niet helemaal chronologisch, maar afgelopen maandag hebben we het reguliere tai chi onderricht even gelaten voor wat het is. In plaats daarvan is expert Harmen Mesker binnengehaald voor een workshop over de I-Tjing (sessie 1 in een serie van 2), het zgn. boek der veranderingen. Wat dat precies is/kan zijn, legt hij uit op www.itcn.nl.

Belangrijke begrippen zijn meegaan in de 'dynamiek van het leven', 'praktische toepassing van yin en yang' en de 'vrijheid om eigen keuzes en verantwoordelijkheid te nemen'. Zelf wil Harmen helemaal niet aan het idee dat de I-Tjing een orakelboek is en kan dat ook behoorlijk kracht bijzetten (maar: zeker niet gespeend van enige humor en zelfrelativering), ik mag dat wel...

Vanuit de School van de Kraanvogel kregen we natuurlijk bepaalde opdrachten mee, omdat het gedachtengoed van de I-Tjing dicht tegen die van tai chi aanligt. Hoogstens is misschien de context wat anders: tai chi biedt handvatten om vloeiend, zonder blauwe ogen door een fysieke strijd te komen, de I-Tjing gaat meer over het leven en situaties daarin. En hey, het leven betekent op zich ook strijd. Een hele leuke en interessante, maar desalniettemin...

Dus daar gingen we: yin/yang, mentaal 'open' zijn, bewegende en vloeiende lijnen, elementen, veel beeldspraak, hexagrammen en vrij associëren daarmee. Ha, nou is vrijwel het hele Kraanvogel-kerngroepje zowat HBO- en universitair geschoold, bevat 3 sinelogen en zweeft niet in dit soort kreten, maar staat ze ook nog eens vrijwel iedere dag in praktijk te knallen in het oefenhok. Dat om maar aan te geven dat iedereen redelijk open minded is, maar ook niet echt schroomt om kritische vragen te stellen en zijn eigen beeld te vormen.

Je kan dus volgens mij niet zomaar ieder I-Tjing-dametje van de paranormaalbeurs bij ons neerzetten (alleen typetje blond, dan zijn we muisstil :-D), maar Harmen deed het erg goed. Niet bang om uitgesproken te zijn en geen vraag (er komen er vast nog meer) bleef onbeantwoord.

Wel, na ruim drie uur droop iedereen afgeknoedeld af naar huis met een opdracht: ga maar wat vragen aan jezelf stellen, werp 6 keer 3 muntjes voor een hexagram en kijk wat het je vertelt en of je er iets mee kunt.

Wel, uh, ik ga natuurlijk echt niet zomaar pitchen. Verder onderzoek leert dat er in het gevonden hexagram, een oordeel en beeld zit, maar ook een ander kernhexagram, progressie, Hemelse viertallen en afgeleide hexagrammen. Holy shit, geen wonder dat er mensen zijn die er een levenslange studie van maken. Okay, weten we een beetje waar het heengaat.

Maar punt is: 6 x 3 muntjes gooien is nogal een situatie die het dichtst bij random of willekeurig in de buurt komt als je je maar kunt voorstellen. Ik denk dat alleen de decimalen van pi nog een graadje erger zijn. Hoe bestaat het in vredesnaam dat willekeurig bijeengeraapte yin- en yanglijntjes toevallig van toepassing kunnen zijn of het antwoord bevatten op één concrete vraag? Hm, I don't know, can't tell...

In ieder geval, dit was mijn resultaat:

Donderrrrrs...

Het kernhexagram, degene waar ik mee zou moeten werken:

Tjièn? Eh, tsja...

Zo, het zal je maar gezegd worden, hè? Onnodig te zeggen, vooralsnog levert het alleen nog maar meer vragen op dan dat het antwoorden geeft. Ongetwijfeld komen we daar over een dikke week over te spreken. Wat zeg je? Welke vraag ik gesteld heb? Zeg ik lekker niet, volgende week maandag moet ik toch ook nog wat te melden hebben? Bovendien: het boek der veranderingen ligt hiermee nu letterlijk open en daarmee is deze jongen nu letterlijk een open boek. I care not, maar vind het wel even mooi zo.

De experts zeggen nu waarschijnlijk al direct 'oh, ben jij er zo één', haha. Als ze nog geen dwangbuisje laten aanrukken...

Zo, nu nog een sinaasappeltje voor de vitamine C en weer onder wol. Kijken of ik het griepje er verder uit kan slapen. Hatsjaa!

24-01-2006: Tone for days...

Godverdomme, ik heb het gewoon gedaan: ik heb een Line 6 PODxt gekocht. Afgelopen weekend, mijn salaris was net gestort. Eh, een watte? Wel, een klein machientje, dat 32 van de meest befaamde gitaarversterkers emuleert met een microprocessortje en ook nog es 25 effecten gratis erbij doet.

Mijn gitaareffect was kaduuk, dus zat met een kurkdroog en basic gitaargeluid. Nou moet dat in essentie al goed zijn en dat is het ook. Maar even denkend aan de luisteraar naar een live band, is een klein beetje variatie daarin heel prettig. Bijvoorbeeld volumeverschillen tussen solo en slaggitaar, een clean geluidje waar wat ruime chorus op staat. Een mooie echo waar het wat bombastisch moet klinken. Een kekke flanger of chorus als het eens wat weirder moet. Probeer je Jimi voor te stellen zonder zijn effecten en dan was het op minder vlakken baanbrekend. Nog steeds baanbrekend...

Dus dat was een reden: we moeten live en één van de manieren om dat kracht bij te zetten is te zorgen dat je live kan. Welke reden die je ook maar kan bedenken om dat in de weg te staan, moet weggestreept. Ons onderbewuste is nogal vatbaar voor illusies als ' ik kan niet, want...' en 'ik mag niet, want...'. Wel, dit was er alvast één. Weer up-to-par komen was een andere en die waren we al goed aan het oppakken.

En dat wordt nu dus nog beter. Want je moet je even het verschil voorstellen tussen oefenen op een electrische gitaar zonder versterker en eentje die op 10 staat te zingen dat het een lieve lust is. Die zin alleen zegt het al, hè? Je wilt niet zonder, je wilt mèt.

Wel, het veredelde effectenbakje wat ik heb gekocht, bevat dus even 32 versterkermodellen! Alleen dan is alles digitaal, dus er hoeft geen 120-wat stack vol open: digitaal wordt dat even keurig netjes voor je geregeld. 'Het geluidje klopt, mijnheer Tak. Hoe hard u het wilt, maakt u zelf maar uit met behulp van de volumeknop'.

Voor de show heeft men in dat bakje dus maar even een paar van de meest herkenbare gitaargeluiden en rigs gestopt. Eddie Van Halen? Zit erin. Brian May? Zit erin. AC/DC? Zit er ook in. Steely Dan? Ja, ook. Joe Satriani, dan? Tuurlijk, hier! Mark Knopfler? Eh. Ik vrees bijna dat ik in de hemel ben aangeland....

Ben ik dat dan ook en is het dan werkelijk zo simpel? Voor 350 euro weet je alles? Tuurlijk niet, ik heb deze dingen al eens gehoord in de livewereld. Het was het net niet, miste iets. 'Douw', zoals we plegen te zeggen in ons kringetje, het duwt simpelweg niet. In het Engels noemen ze dat zo mooi de 'forward push'. Het enige wat (op gitaargebied) duwt, is een goeie, gloeiend hete buizenversterker met een grote speakerkast. Misschien is het maar psychologisch en fop je me zo met Pepsi...

Maakt niet uit, ik heb een goeie versterker. Alleen ik ga hem thuis niet aanzetten, want dan wordt ik met pek en veren het dorp uitgedragen. Nu heb ik simpelweg iets gevonden, wat ervoor kan doorgaan. In het Nederlands: wat ernaast heeft gelegen. Zet het bakkie echter letterlijk naast de buizenversterker (en/en) en dan ben je wel klaar, hoor: een geluidsmuur waar je 'mijnheer' tegen zegt. Eén virtueel en één voor het echte werk.

Dus man, het is leuk! Is het ook geweldig? In perspectief: nee, natuurlijk niet. 't Is hetzelfde als een kleurenkopie maken van de Mona Lisa: je waardeert wat je ziet, maar je hart gaat er niet van open. Gebeurt dat wel, dan gaat het gauw weer dicht.

Wel toepasselijk, Virgin of the Rocks...

Wel, als het wel leuk is, maar niet geweldig, hoe kan het dan zijn dat het geweldig leuk is? Ach, one of life's mysteries, maar money well spent, zou ik dus zeggen.

De werkelijke, niet-virtuele effecten plukken we eind van de maand wel, daar ben ik zeker van. En ik vind het helegaar best!

19-01-2006: Mag het een onsje meer zijn?

Vandaag had iemand de Spits neergelegd in de rookruimte op het werk, dus ik ben gewoon een beetje aan het bladeren geweest. 't Is echt een hap-slik-weg-krantje (dus: advertentievehikel). Je ziet dat soms ook aan de berichtjes die erin staan, duidelijk wordt dat iedere verslaggever zoveel mogelijk zijn zwarte boekje bijhoudt om toch maar iedere dag zonder al teveel moeite dat blad vol te krijgen. Zou ik ook doen...

Maar ik vind dat een hoofdredacteur - of mijn part een zetter - het volgende had moeten opvallen: op twee pagina's weliswaar, maar vlak naast elkaar twee berichten die beslist verder uit elkaar hadden gemoeten. De eerste:

Single vrouw neemt vaker one-night stand

NIJMEGEN - Vrouwelijke singles hebben vaker seks voor een nacht dan mannelijke singles. Dat blijkt uit een onderzoek van online singlescommunity MVlife.nl onder 1400 vrouwen en mannen.

Van de vrouwelijke singles blijkt 65 procent eens of meerdere keren een one-night stand te hebben gehad, tegenover 57 procent van de mannen. Hoewel vrouwen volgens het onderzoek actiever zijn in hun seksleven, zijn het de mannen die meer voor de erotiek openstaan. Van de vrouwen geeft 47 procent aan dat seks zonder relatie niks voor hen is, tegenover 32 procent van de mannen. (K.V)

Deze over one-night-stand (ONS) was natuurlijk het leukste, want één van de belangrijkste weetjes aan een marktonderzoek is dat het per definitie gemanipuleerd is. Al is het alleen maar omdat iedere vraag eigenlijk een vertaalde stelling is en de waarneming van de waarnemer zowieso direct de waarneming beïnvloedt (maakt een vallende boom geluid, wanneer-ie valt als er niemand bij is?).

Okay, hier gaat-ie. Ten eerste: bedenk wie de onderzoeksresultaten naar buiten brengt. Een online singlescommunity! Die gaan echt niet promoten dat de dames en heren die je - via hen - gaat treffen alleen maar willen trouwen of anders scrabbelen. Dan trekt er geen hond zijn creditcard.

Ten tweede natuurlijk de aangegeven steekproefgrootte. Hij lijkt goed qua aantallen, iedere extra waarneming heeft marginale toegevoegde waarde. Maar wat kun je nu feitelijk met zo'n zinnetje? Bedoelen ze 700 om 700? Of 1300 om 100. Of 1400 om 1400? Dus daar gaat het al fout. Goed, voor het gemak zeg je dan: 1400 om 1400. Type 'in godesnaam'...

Dan het woord singles. Bedoelen ze de verstokte vrijgezellen, of de mobiele hunters, zijn het de gebakjes die niet in staat zijn om een 'meaningful relationship' te hebben? Hoe oud zijn ze? Stadsmensen of dorpsmensen? Opleidingsniveau? Binnenland, buitenland? Het maakt echt een gods-hoop uit, hoor!

Dan die percentages. Ze klinken me niet eens te afwijkend in de oren, maar zat er ook 'geen mening' in de opties? Of 'wil niet zeggen'? Ik vind het toch nogal confronterende vragen, misschien zelfs impertinent. Het bestaat niet dat iedereen geantwoord heeft! Is dat wel het geval, dan heb je weer een bepaald type mens ondervraagd en daarmee dus je onderzoekje gedevalueerd. Okay, gaan we er maar vanuit dat iedereen geantwoord heeft, hè? In godesnaam...

Wat kun je lezen uit die aantallen? Niet al teveel. Ervan uitgaande dat er allemaal gezonde, stabiele mensen geïnterviewd zijn, moet er voor iedereen wel een bepaalde mate van leut in 'het proces' kunnen zitten. Dat het achteraf misschien mee- of tegenviel, is een ander verhaal en staat volledig op zichzelf: verwachting t.o.v. de realiteit, die twee lopen altijd uiteen. Het kan maar eens niet 'klikken'.

Wat het zegt is dat vrouwen het simpelweg wat makkelijker hebben en dat komt omdat mannen wat makkelijker zijn. Geen waardeoordeel, het is een feit. Verder moet je nog effe niet gaan, denk ik

Okay, volgende! 47 procent van de vrouwen en 32 procent van de mannen geven aan dat seks zonder relatie niks voor hen is. Ten eerste: hoe moet ik dat zien? Wat is 100%? Gewoon weer de hele populatie? Waardeloos, dit... Okay, de hele populatie dan maar weer. In godesnaam.

En dan nog: het is nogal een vraagstelling waarop een sociaal wenselijk of acceptabel antwoord voor de hand ligt, hè? Zeker in ons calvinistische landje, waar de stelling 'van alles wat lekker en leuk is, ga je dood en kom je in de hel' het gepeupel al jaren klein houdt. Ik betrap mezelf er ook nog wel eens op... En wie leggen de stelling in essentie neer? De zelfbenoemde plaatsvervangers van God op aarde, onze kerkvaders. Na eeuwenlange indoctrinatie sijpelt dat natuurlijk ieders systeem binnen, of je nu ooit een kerk of moskee of god-weet-wat van binnen gezien hebt of niet.

Ik heb het er niet over dat de Tien Geboden niet heel erg goed in elkaar steken om bij te leven. Alleen iemand anders even voor jou laten beslissen wat goed of slecht uitpakt, da's een ander blikje wormen. Maar ik dwaal af...

Okay, terug. Probleem was simpel op te lossen geweest met een controlevraag (en dat is hier nagelaten), bijvoorbeeld: 'Okay, het lijkt je niks, maar zou je het wel doen?' Anders: ik walg werkelijk van tuinbonen. Maar als ik eens goed honger heb en er is niks anders? Knijp ik toch mijn neus wel dicht. Ja, toch? Niet zo hypocriet, hoor...

De onderzoekers laten me nu dus geen andere keus dan maar zelf conclusies te gaan trekken op basis van onvolledige info. En dan kan ik werkelijk een hoop kanten op, hoor!

Effe tellen: 47% van 65% = +/- 30 % van de vrouwen liegt (eh, vertelt niet helemaal de waarheid)! De mannen zijn - naast gemakkelijker - ook nog eens een stuk eerlijker: 32 % van 57 % = 18% liegt.

Even vanuit de mannelijke perspectief (ik ben een egocentrist): tezamen met de 53% van de 1400 dames die al aangaf het ONS (beter: sex zonder relatie) best wel te zien zitten (of ze het nu eens gedaan hebben of niet) is dat 83%! Hm, ongeveer acht op de tien keer is het dus raak en je hoeft het alleen maar te vragen. Zegt ze ja dan is het ja, zegt ze nee dan is het ook ja. De rest is tuinbroek...

De conclusie is zo fout dat-ie alleen maar goed kan zijn, haha. Op psychologisch vlak klopt het een beetje. Tuurlijk wil iedere dame dat er een beetje moeite voor haar gedaan wordt. Maar - als man - ooit al eens 'nee' tegen een vrouw gezegd? Man, alle systemen gaan op scherp, alle toeters en bellen gaan af, geen middel wordt geschuwd (boehoe). Want: ze zijn immers meestal gewend te krijgen wat ze willen (in ieder geval 65%, dat blijkt). Een 'nee' wordt simpelweg niet geprocessed door het systeem: het is niet ingeprogrammeerd. Wel, wij mannen zijn eerlijker, he (Q.E.D.)? Of nee, wij communiceren anders. Nee = nee, ja = ja.

Betekent ook dat wij een 'nee' makkelijker processen. Te makkelijk, want 18% van de mannen, het liegende deel, snapt dat als ze 'nee' zeggen, ze 'ja' krijgen. Dat dus bovenop die 83% van de no-strings-attached-dames die al op eigen initiatief één of meerdere keren het bed inrolde. Wat niet wil rollen, lussen ze gewoon effe de andere kant op. Als het niet lukt, lukt het anders. Alles is tai chi...

Okay, dus je kunt dus - als man - theoretisch op een score van zo rond 100% komen. 83% daarvan is no strings attached. 17% is dus wel strings attached, maar heeft een niet te processen 'nee' voor de kiezen gehad en gaat op short circuit. Maak van dat touwtje dus gerust maar een ball-and-chain.

Het eerlijke deel van de mannenpopulatie (82%) zegt in 32% van de gevallen 'nee, lijkt me niks'. 82% van 32% = 25%, ofwel een kwart van de mannenpopulatie gaat ball-and-chain met een niet processend vrouwwezen. De 'gelukkigen' hangen vervolgens aan een dame die een ONS-je meer of minder niet schuwt. Want laten we wel wezen, single is geen eindstation en een vos verliest wel zijn/haar haren, niet zijn/haar streken.

Hey, allemaal vette bullshit natuurlijk, weet ik ook wel. Maar zet dan ook geen bullshit in je krantje, ik vind het een belediging naar de lezer.

Maar stel - en ik ga er niet vanuit - dat de cijfers waar zijn: wat moet je dan in godesnaam met het volgende artikel?

Meer rechten voor slachtoffers seksuele intimidatie werkvloer

DEN HAAG-Slachtoffers van seksuele intimidatie op de werkvloer krijgen een sterkere positie tegenover de rechter. Een meerderheid in de Tweede Kamer heeft gisteren een wetswijziging van minister De Geus van Sociale Zaken gesteund om de bewijslast bij seksuele intimidatie te verschuiven van klager naar de beschuldigde partij.

Op dit moment moeten werknemers met een klacht zelf hun beschuldiging bewijzen. Met de nieuwe regels kan de rechter beslissen om dit om te draaien zodat de aangeklaagde moet bewijzen dat er geen seksuele intimidatie heeft plaatsgevonden. (ANP)

Wel, ik kan deze ook wel weer uitwerken in wat scenario's, maar ik ben nu te moe. Eén vraag: hoe bewijs je in godesnaam dat je iets niet gedaan hebt? Dus op basis van eerste artikeltje blijkens goeie winkansen, maar het wordt wel typetje Russische roulette.

Bottom line? Ja is ja, nee is ook ja, in alle gevallen ben je je geld kwijt en don't shit where you eat.

Bottom bottom line? In de Spits alleen de advertenties lezen, joh.

17-01-2006: Touch wood, dumb ass..

Dom van mij, ik had gisterenavond niet moeten loggen over het feit dat ik wel eens de slaap niet kan vatten, prompt is het natuurlijk weer eens het geval. 't Is nu 5:20 uur en ik verklaar de nacht - bij een kopje thee - nu maar officieel voorbij. Volgende keer beter, komen nog véél meer kansen...

Deze keer is het een beetje mijn eigen stomme schuld, heb drie uur te lang zitten doorwerken omdat er een onvoorzien probleem was wat getackled moest, nadat er al een ander onvoorzien probleem getackled was. Als je wilt weten hoe je 11 uur volledig aan gort kan knallen, moet je zo'n situatie opzoeken. Oh wacht, doe geen moeite, ze vinden jou wel...

Helaas, het is nog niet eens gelukt ook, ik heb mijn tanden er volledig op stukgebeten. Maar ik weet waarom het probleem optreedt, ook wie de oplossing eenvoudig kan brengen. Natuurlijk was die persoon om 20:00 uur allang naar huis, maar troost me met de gedachte dat we - eh - vandaag in ieder geval met een voorsprong van drie uur starten.

Kom je natuurlijk doodmoe thuis en je moet dan ook niet naar een film gaan kijken die je al een paar keer gezien heb, hoe leuk dan ook (Lethal Weapon deel 2). Want ik zeg je: de luiken gaan gewoon dicht als er niemand tegen je aan kletst. Zo ook nu voor een uurtje of anderhalf. Maar dan is het elf uur en ben je dus weer klaarwakker.

Okay, even gitaarspelen dan maar weer voor een uurtje of twee. Lekker, hoor, helemaal happy. Zo rond enen dan maar wat shut-eye. Maar dan gaan ineens twee uur aan toonladders en akkoordjes weer in je kop rondzingen en zich verweven met allerlei flarden tekst die je ineens te binnen schieten, dingen die je tegen mensen wilt zeggen. En dat denkproces kan je dan niet stilzetten, ken je dat? Het gaat werkelijk alle kanten op... En dan hoor je de kerkklok van half twee, twee uur, half drie etc. En maar woelen...

Maar hey zeg, ik wil dit eigenlijk ook niet stopzetten, want zo worden liedjes geboren! De beste manier om creativiteit te killen is om er niet aan toe te geven als het zich aandient of je op voorhand kritisch op te stellen. Dat het tijdstip toevallig effe wat minder uitkomt, tsja. Maar anders denken je creatieve hersenkwabben de volgende keer ook: doe wat je wijs acht, ik ga lekker slapen, want je luistert toch niet naar me.

Okay dan, dat realiserende de kamerjas maar weer aangeschoten, kachel aan, schrijfwaar en gitaar op schoot, en ik ben maar wat gaan krassen. Hm, wel met resultaat: ruwweg 3 verschillende refreintjes, wat coupletjes en een bridge. Allemaal nog wat grof, maar het kan geschaafd. Heb ik direct weer avondvulling voor - eh - vanavond.

Blij dat mijn wiskundeleraar op het VWO ooit eens gezegd heeft - in concreto voor de tentamenperiodes - dat er werkelijk weinig kwaad in schuilde om eens een nachtje door te studeren of niet te slapen, het menselijk lichaam kan een hele hoop hebben. Hij had wel meer wijsheden: zuip liever een fles whiskey leeg dan dat je de avond voor je tentamen nog een boek aanraakt. Wel, dat soort boodschappen plakt bij tieners natuurlijk als lijm, huh?

Sindsdien lig ik van die zaken ook niet meer wakker, of beter gezegd: ik lig wat relaxter wakker. Niet zo van 'Oh God, ik kan niet slapen, hoe moet dat nu morgen?' Wel, zolang je ademt gaat ook morgen voorbij. Zit er maar eens een mellow momentje tussendoor, hoor.

Ik ga wel een beetje de spits vermijden en dat kan nu ook lekker: het alarm is niet eens op de wekker geweest, de snooze-knop blijft onkarakteristiek onbehamerd. En de ochtend gloort.

Gewoon zoals het hoort...

15-01-2006: Rock 'n' roll

Vandaag weer heerlijk een avondje televisie gekeken. Althans, hij heeft aan gestaan. Beetje gezapt van de Mighty Ducks deel 2 naar Lakeside finale. Als Barney goed ging, zapte ik weg. Vreselijk mannetje vind ik dat, kan er niks aan doen. Daarna Rambo deel I en II, altijd leuk.

Maar zo'n TV-slaaf ben ik al niet, waarom dan in godesnaam een hele avond achter die sfeerverpester? Eh simpel, gewoon iets om af een toe een blik op te werpen. Ben namelijk weer vet aan het rommelen geweest met een ouwe liefde van me. Eén van het simpelste en eerlijkste ooit: stop er 15 minuten in en je bent 15 minuten beter.

Heck, ik ben alweer drie uur beter..!

Vreemde paarse waas en overbelichting, huh? Komt omdat omdat mijn camera nog op de handmatige nachtstand standje 400 ASA stond. Want ik kwam er laatst achter dat je soms alleen uit je raam (ik moet nog steeds eens gordijnen kopen, I just can't be bothered) hoeft te kijken voor een adembenemend plaatje...

Gezien de tijd: inderdaad, heel af en toe zit mijn kop wel eens wat te vol met gedachten, kan ik daardoor de slaap niet vatten en vind ik het lekker gewoon eens wat te mijmeren en te peinzen voor mijn raampie. En dit was een een eigenaardig mooie nacht. 't Is dat ik in mijn kamerjas zat en ik eh, laten we zeggen...wat kouwelijk ben aangelegd, anders was ik een stukkie gaan wandelen. Met een fles anti-vries had ik het nog wel aangedurfd, maar het was een gewone doordeweekse dag, beter van niet. Dan maar een foto.

Wat je ziet is het oude stadhuis van Rijswijk, dat gaat plat. De toren is gered door Vodafone; voor het symbolische bedrag van 1 euro hebben ze de toren gekocht. Natuurlijk staat er inmiddels een antennetje op, maar daarmee houden we wel een heel vrolijk klokkenspel en ik hoef geen klok te kopen (tenzij ik gordijnen koop). Iedereen blij, toch?

Wel, lekker weer oefenen dus, simpele patroontjes over-and-over again. Niks fancy, gewoon snelheid opbouwen, handstand weer een beetje terugkrijgen, links-rechts coordinatie. Zittend, maar ook beetje spelend rondlopen. Daar gaat het uiteindelijk toch weer om: je treedt zelden zittend op, dus waarom dan wel zo oefenen? Dan ben je de Sjaak als je eens moet optreden. En nu ik eindelijk lekker de ruimte heb op mijn eigen stekkie, kan ik lekker eigenaardig wat ronddolen met dat ding in mijn klauwen. Haha, één van de weinigen wiens sokken slijten, omdat-ie zo nodig gitaar moet spelen.

Binnenkort weer lekker oefenen met het bandje. En zo zal er geen avond meer over zijn dat ik me niet bar amuseer. Oh, ik verheug me alweer met het idee dat ik de dagen kan aftellen tot we weer een paar 150-watt buizentops met 4x12 half-stacks op standje goor kunnen knallen. Toys for the boys, yes? Geen combo-shite hier, da's alleen leuk voor thuis. Geluid = luchtverplaatsing en daarvoor moet je spullen hebben zonder handvat en mèt wielen. More oompfh, zeg ik je.

Gek veel mooier kan het leven nu even niet worden... Ja, met mijn Pod die ik toch deze week ga kopen. Mijn ouwe effectenbak heeft me in de steek gelaten, dus ik zit zonder grease. Niet dat ik die nu zo heel dik gebruikte, maar gewoon voor een beetje delay, een beetje chorus. Net dat kleine beetje wat je geluid lekker smeuïg kan maken.

En nog lekker om mee te oefenen, ook... Check out the sounds, te gek, toch?

05-01-2006: Ouwe zeiksnor

Lange dagen gemaakt deze week op het werk: er is al behoorlijk wat output op het outboundvlak, maar het is not quite there yet. Nieuwe, gewenste methodiek hebben we natuurlijk getest: eerst een klein projectje, toen een grote, toen een server met meerdere trajecten en toen meerdere vestigingen.

Dan moet je wel eens optimaliseren, zoals miljoenen nutteloze records schonen (omdat er nooit is opgeruimd), queries slimmer schrijven, stored procedures herzien of uitbreiden. Sommige dingen hadden we misschien kunnen voorzien of misschien aan moeten denken, als er wat meer tijd was gegeven.

Maar als iets een optimalisatie klus is en bovendien haast heeft, wordt ik een beetje pragmatisch: welke problemen doen zich voor en welke oplossingen zijn er voor. Is de oplossing een workaround die het feitelijke probleem niet adresseert, moeten we dan daar onze tijd wel insteken. Welke werkzaamheden met marginaal effect kan ik offeren zodat er tijd besteed kan worden aan de grotere issues?

Uiteindelijk is het maken van rapportages een beetje een logistiek probleem: welke cijfers wil je op je rapport, hoe moeten ze bewerkt worden en hoe komen ze uiteindelijk in je rapport. Als je productie moet draaien, vind ik dat je het ook als productie moet zien. Beetje als een lopende band voor stoelen. Nu zijn database, netwerken, firewalls en queries wat minder tastbaar, de vergelijking gaat eigenlijk aardig op.

Wel, we hebben nu grofweg een lopende band, we kunnen stoelen maken. We hebben hem getest, alles werkt. We hebben nu al onze halffabrikaten in de trechter gegooid. Natuurlijk past dat maar net en inderdaad: misschien is ouderwets handwerk dankbaarder en minder eenheidsworst dan productie. Maar als je oude handwerk stoel kapot is en ze worden niet meer verkocht, kun je kiezen: of je gaat op de vloer zitten mokken met je houten reet of je gaat toch maar naar de Ikea voor een comfortabele massaproductie stoel. Ja, maar die ouwe stoel was toch zo mooi! Tsja, lullig joh, ik weet het, maar hij is stuk. Terugkijken heeft geen zin.

Nu, ik heb er nooit echt voor geleerd (dus wat weet ik eigenlijk), maar automatiseren is na inregelen en bouwen van de lopende band weer een ander verhaaltje. Dat stel ik me een beetje voor als een veerboot. Die veerboot moet iedere nacht een lading cijfers overbrengen van plaats A naar plaats B.

Het probleem: je kent de wateren nog niet en de bodem is rotsachtig, tot soms pieken die boven het wateroppervlak uitsteken. En die liggen natuurlijk net tussen A en B, net de route die je moet afleggen. De tijd die je ten hoogste mag doen over die route is ongeveer 6 uur en dat tot in lengte der dagen. Iedere dag dat je het niet haalt, krijg je verschrikkelijk op je kl*ten.

Dus je hebt een paar opties: 1) Je gaat de hele tijd omvaren, slinger-de-slang tussen de rotsen door en het duurt zeker langer dan 6 uur. 2) je draagt meer water naar de zee, zodat de zeespiegel stijgt. Maar water is weer enorm duur en niemand wil dat meer betalen 3) je neemt een grote doos dynamiet mee en je blaast alle obstakels uit het water.

Wel, ik ga voor optie 3. Van tevoren weet je dat dat effe vervelend is: hoop stof, hoop boe-geroep van mensen die in het verleden omvoeren of water droegen. En vroeger ging toch alles goed en was alles beter? Yeah, right, maar vroeger hadden we ook post die er drie dagen over deed, dus met een reply was je al 6 dagen verder. Ik wil dat ook wel weer graag relaxed terug, maar je kan ook je kop in het zand steken. E-mail is here to stay.

En je zit natuurlijk met de faunabeschermers en op al van die rotsen leeft een kolonie zeemeeuwen op eieren. Jammer, de dynamietstaaf brandt al. De meeuwen moeten maar even wegwezen en elders een nieuwe batch leggen. Vind ik ook heel zielig, ja, maar ik ga het toch maar doen. Want jullie faunabeschermers hoeven niet elke dag in 6 uur heen en weer.

Aanvullend probleem: voor de eerste rit zijn we al te laat gestart. We wisten dat we het ook de 1e keer in 6 uur moesten doen, maar toen wisten we nog niet welke rotsen we tegen zouden komen. Het blijken er wat meer, niet onoverkomelijk, we hebben dynamiet zat. Dus de ontvangers in plaats B zijn aan het gillen. Waar blijven nu die stoelen van die mooie lopende band van jou?

Hey, separaat probleem, hoor. Ik vind het ook vervelend, maar ik ga niet lopen stunten met knalstaven. Het hoeft allemaal niet subtiel, maar wel graag voorzichtig. Dan maar de eerste keer wat boze koppen, maar wel een veilige zee.

Wel, je wordt nooit populairder van die uitspraken tegen stoelzitters, ontvangers, faunabeheerders, waterdragers en omzeilers. Natuurlijk kan ik dat op een hoop vlakken wel communicatief vaardiger aanpakken. Maar de tijd ontbreekt gewoon nu, die cursus volg ik later wel, ik zit nu op zee.

Ik heb de hoop al lang geleden opgegeven dat heel veel mensen me aardig moeten vinden, al zou ik dat heel leuk vinden. De klussen die nu op mijn pad komen zijn vooralsnog ook niet van het type dat dat effe op korte termijn makkelijker maakt.

Het rotte: ik heb niet één lopende band en één te varen route, ik heb er meer. Sommige mensen moeten gewoon in de backseat, ik kan niet heen en weer, want dan ben ik uiteindelijk met alles te laat. Eén ding tegelijk is het enige wat bij mij lijkt te werken.

Maar niet aardig gevonden hoeven te worden, is één ding. Dan ook echt niet aardig gevonden worden, is beslist een tweede. Je kunt betwisten of ik er dan niet zelf om vraag. Allicht een beetje, natuurlijk, dus laat ik er maar niet te veel over zeuren.

Want uiteindelijk ben ik best dol op mijn werk, alleen ik uit dat anders dan de hele dag een grijns op mijn gezicht. Leuk werk hebben betekent niet noodzakelijk dat het je niet bloedchagrijnig kan maken. Toen we nog muzikantjes waren, kwamen we er ook achter dat maar 10% daarvan echt pure fun is, de rest is gewoon hard werken. Maar de mensen zien natuurlijk alleen een kant-en-klaar CD'tje (is dat nou alles, die brand ik in een minuut), MTV Cribs en 3 minuten-videoclips. Maak ze maar eens wijzer... Heeft weinig zin, alleen andere muzikanten (en waarschijnlijk ook de betere helften een beetje) snappen het. En dat op zich trekken mensen zich al persoonlijk aan. 'Ja, nou, ik zing ook elke morgen onder de douche, hoor!' Weet ik, en het zal vast heel mooi zijn...

En als ik dan zo eens zit te fikken tegen bepaalde mensen zeggen ze 'ouwe zeiksnor' tegen je, of 'moet ik effe een broodje bal met mayo voor je halen bij de slager'.

En dan moet ik eigenlijk ook alweer lachen. Ouwe zeiksnor, haha...

04-01-2006: 9-ball is the name of the game!

Had gistermiddag afgesproken om even een avondje te poolen met 3 collega's en een ex-collega, happie eten erbij. Vanochtend zag ik al aan mijn werk dat het waarschijnlijk niet zou lukken, dus ik had even afgemeld. Sorry, guys, volgende keer...

Dus om half acht kon ik geen outbound-projectje meer zien, dus ben afgetaaid van werk en dacht: ik rijd lekker even langs Dekker te Zoetermeer. De andere drie zouden daar poolen, dus ik kan allicht gewoon even lekker een biertje meedrinken.

Wel, ik trof ze ter plekke en ze waren nog niet begonnen. Was het niet van plan, maar kon nog effe meedoen. Richard en Patrick konden lekker spelen, dat wist ik, op zijn best kan ik misschien leuk meespelen, nooit echt helemaal meekomen.

Darko dan? Wel, daar had ik al eens verhalen over gehoord van vriend Gordon, die speelt zelf zowat iedereen van de tafel, truukshots tot en met, veel toernooien gespeeld. Het is werkelijk prachtig om te zien (betekent dan wel dat je zelf een lijdend voorwerp bent). Het gaat om de gezelligheid, begrijp ik dan iedere keer weer...

Als Gordon deze man dus goed acht, moet het best wat zijn. Dit was de eerste keer dat ik het kon aanschouwen. Godallemachtig...

De dubbelpartijtjes 8-ball waren gewoon leuk, fun. Gezellig, beetje potten en je kon al zien dat-ie het aardig kon. Toen zouden we even wat partijtjes 9-ball. Zelf pas 1 keer gedaan, maar ik doe wel mee. Godallemachtig...

Grove schatting, er zijn misschien 15 a 20 potjes gespeeld, drie man inmiddels, winnaar blijft staan. Richard en ik hebben er dus geen een gewonnen! Ik heb zelf 1 kans gehad op de 9-ball (en verspeeld) en dat was het. Het bleek een simpele regel. Als je zelf niet afstoot heb je verloren en als je wel zelf afstoot, heb je ook verloren. Godallemachtig... Gewoon om andere ballen heen kunnen spelen, terwijl-ie snooker ligt? Die bal maakt gewoon een slinger en zit weer op de juiste lijn rechtuit..!

Ga films als de Baltimore Bullet, The Hustler en Color of Money maar eens even zien. Ik had niet gedacht dat het werkelijk bestond. Ik was verbluft-verbluft-verbluft. Ik heb er geen betere drie woorden voor. Of het moet god-alle-machtig zijn.

Kung fu, tijd om te leren dus: hoe doe je het? Vast heel veel doen? Ja, dat, maar ook er veel over lezen, want ook achter pool-biljart blijkt een hele filosofie te zitten. Je hebt strategie, tactiek, safe met win in mind, pocket speed, maar ook hoe om te gaan met focus en klasseverschil. Als de tafel open ligt, weet zo'n man blijkbaar al hoe hij gaat eindigen. En dan lijkt het zo verdoemde makkelijk...

Hij zegt: 'ik zal het even demonstreren, wat ik bedoel.' Meestal gaat het dan juist fout, he? Wel, nee dus. Bij 9 ball is openen gewoon zo hard makkelijk en aldus geschiedde. Vervolgens bekijkt hij de tafel en zegt dat er dus problemen op gaan treden bij 4, 6 en 8 en waarom. Okay, dat snapte ik wel, die lagen vervelend. Hij legde uit hoe hij uit wilde komen bij die probleemgevallen. En dat ging dus om milimeters.

Altijd spelen via een hoek was zijn credo, want dan kun je rond spelen. Via die hoeken kwam hij via 1, 2 en 3 bij 4 en 6, hij pot 6 via 4 die daardoor weer vrij kwam om uiteindelijk in een hoek 5 op 7 uit te komen, waardoor hij - tijdens het potten - 8 en 9 weer uit elkaar kon spelen. 8 ging er natuurlijk ook in, waarna wit in een rechte lijn op 9 lag. Eh ja, die ging er ook in...

Nu is deze man inmiddels ook coach van het Nederlandse damesteam. Die inmiddels 2e zijn geworden bij de (geloof ik) Europese kampioenschappen. Ik geloof nu best dat de beste man het spelletje snapt.

Wat erger is: hij schijnt van al zijn dames gewoon glashard klop te krijgen. Wat moet dat dan wel niet zijn??? Op voorhand kan ik zeggen: die hebben het hele concept van 'tussen de lakens' en 'wie de lakens uitdeelt' natuurlijk compleet niet gesnopen. Zo wordt het natuurlijk nooit wat met de wereld...

En het gaat dus eigenlijk gewoon niet om regeltjes als invalshoek-uitvalshoek, effect zus-en-zo. Tuurlijk is dat belangrijk en weer de basis. De rest is gewoon intern. Ik zien ut weer wel, ik kan het alleen niet reproduceren.

Jammer, zeg, want ik zou ook wel coach willen zijn aan de zijlijn van het damesteam. Kijk je niet tegen een kont aan, dan is het wel een decolleté. De medestander beoordelen, de tegenstander analyseren. Yeah, uhuh, right...

03-01-2006: Make debt, lose the house, it's that simple...

Vrienden geven je veel levenswijsheden mee. Zo zit ik natuurlijk altijd met buddy Mike over motoren te praten en welk modelletje je graag zou willen hebben en of zo'n financieringsplan met een motordealer inderdaad niet gewoon een leuk idee is.

Immers, ik ken weinig mensen die 18.000 euri voor een nieuwe Fireblade kunnen neerklatsen en toch zie je ze zat rondrijden. En dan denk ik: ik heb juist een huis met garage gekocht om een mooie motor in te kunnen neerzetten. En die paar honderd euro per maand, dat moet toch lukken...? En nu kan ik er nog van genieten: wie weet zit ik over 10 jaar misschien wel in een huis vol kinderen en spelen de botten op zodat ik alleen in mijn MPV nog comfortabel zit?

Natuurlijk, als je gaat zitten rekenen, red je het altijd (ongeveer), hè? Maar dan moet er ook niks tegenzitten. Buddy Mike heeft het me eens haarfijn uitgelegd (want als Business Intelligence Analist ben ik nu eenmaal wat slecht met cijfers): 'Make debt, lose the house, it's that simple...'

Mijn ouders hebben altijd hetzelfde gezegd, alleen in het hollandsch: je moet geen schulden maken. Enige waar ik eens wat mag lenen als het nodig is, is nog steeds bij mijn moeder. En anders is er hell to pay, je houdt het maar binnen de familie.

Maar in het hollandsch klinkt het eigenlijk zo kneuterig, 'je moet geen schulden maken', je wordt er gelijk een beetje recalcitrant van. Toch ben ik netjes braaf gebleven...

Lees ik een tijd terug weer hele stukken dat leningen (het voorkomen daarvan) de economie doen stagneren in een Keynesiaans model. Geld moet rollen, consumentenuitgaven omhoog, aanjagen! Netjes voorgerekend in een modelletje...

Buddy Mike legde het dus simpel uit in zo'n heel leuk zinnetje. 'It's that simple' appeleert aan het ego: als je dit niet snapt, ben je dus dom. 'Make debt' is gewoon een actie, spreekt geen waardeoordeel uit. 'Lose the house' legt het oorzakelijke gevolg. En tuurlijk ben ik kritisch. Waar zijn de argumenten? Waar is je bewijs? Hoe kom je aan die wijsheid? Dat vertelt de historie niet...

Maar het beklijft als een mantra! Ik krijg het niet uit mijn kop! En bij gelijkblijvende situatie moet dat maar zo blijven, ik ga het niet uitproberen. Het gaat niet om die rente, het is logisch dat de pret van een uitgestelde betaling een prijskaartje heeft.

Het gaat erom dat je - in mijn situatie, bij gelijkblijvende financiële situatie - simpelweg weer een stukje vrijheid opgeeft als je een lening neemt. Ik heb een hypotheek en het is dus 30 jaar ball 'n' chain voor mij. En afbetalingen en hypotheek kun je niet eens een maandje missen als je eens wat krapper zit. Zo werkt het niet.

De oude lui zeiden dus eigenlijk: bij je familie houd je je vrijheid, zij zullen niet zo moeilijk doen als het er die maand eens niet van komt. Mijn broer en ik hebben dat tot een kunst verheven, wie het laatste zijn portemonnaie getrokken heeft, is de sjaak. We zijn ongeveer even snel, dus kansberekening leert dat het altijd wel ergens goedkomt. Er is geen latje, ofzo.

Maar andersom kan je redeneren: er zijn mensen die niet zo moeilijk doen als het er een maand eens niet van gekomen is. Die mensen zijn je familie...

02-01-2006: Ineens heb je het...

En zo was ik aan het surfen door de Chinese astrologie en zo kon ik ook klikken op een linkje wat mijn ware talent is. Wel, da's altijd handig te weten... 't Was weer zo'n IQ-achtig testje, beetje saai...

'John, your true talent is spatial ability

Your ability to visualize objects in three-dimensional space gives you a unique view of the world. Because of this talent, you are much better than most people at imagining new designs including floor plans, page layouts, and three dimensional objects.

How do we know that's your true talent? While you were taking the test, we calculated your responses to each test question and rated your skills in 5 areas. You scored highest on spatial ability.

People like you are usually great when it comes to putting together assemble-it-yourself furniture or other household items — whether the items arrive with instructions or not. Your spatial skills also help you understand the finer points of how things work.

And that's just a small part of what we know about you from your test results. You also have other hidden talents that can have a dramatic effect on your career, your life and how other people see you. '

Mooi, als ik niet slaag als Business Analist, kan ik altijd nog Ikea-pakketten in elkaar gaan zetten. Wel, eerlijkheid gebiedt: toen ik net aan de slag was bij SNT vond ik er werkelijk geen kont aan en ben ik eens gaan prakkizeren wat ik nou echt leuk zou vinden. Vervolgens heb ik gesprekken gehad om als extraneus wat bij te gaan leren bij....het Hout- en Meubilerings College in Rotterdam. Ook ben ik bij Robberts, de gitaarbouwer geweest (Hilversum), op sollicictatiegesprek...

No kidding. Ik wilde ook een vak leren en dat ik nou een HEAO-diplomaatje heb, dicteert mijn part helemaal niet hoe ik mijn dagen nou het leukst kan slijten. Zolang er maar wat brood is, want die plank zou ik dan zelf kunnen maken. De band kwam er alleen dwars doorheen gebanjerd met een platencontract bij Arcade, dus heb het plan destijds even laten varen...

Tja, wat doe je dan, hè...? Ik was het alweer vergeten, misschien moet ik het toch nog eens gaan doen. Als 35-jarige tussen de - veelal - ontspoorde jongeren. Dat komt vast helemaal goed..!

Over spatial ability gesproken, di's het verschil tussen mannen en vrouwen. Nog steeds is de beste vrouw nog steeds veuls beter dan de slechtste man. Maar in het licht van bovenstaande, en het feit dat ik het bij het bowlen inmiddels al te vaak heb moeten afleggen, wil ik het volgende voorstellen: volgende wedstrijd, Billy-bouwen...?

02-01-2006: Notorious B.I.G.

Tja, in verband met het nieuwe jaar, moeten we natuurlijk ook de eigen verwachtingen een beetje managen. M.a.w. hoe zit het met de jaarhoroscoop en welke kiezen we, natuurlijk. Gaan we voor de sterrrenbeelden, moet ik nog effe uitzoeken hoe laat ik ook alweer geboren ben. Voor de Chinese jaarvoorspelling moet ik nog even een site vinden die er gratis één biedt. Want dadelijk ben je 10 dollar verder, terwijl je voorspelling k-met-p is. En ik vermijd graag de post-purchase dissonance. Als het globaal goed is, dan kijken we wel weer verder, nietwaar...?

Wel, ik blijk een varken (maar zover was ik al...). Daar valt ook heel veel goeds over te vertellen...

Deze big is duidelijk niet uit de koker van een man...

'Contrary to its rather negative reputation in the West, the Pig of Chinese Astrology may be the most generous and honorable Sign of the Zodiac. Pigs are nice to a fault and possess impeccable manners and taste. They have so much of the perfectionist in them that others may be inclined to perceive them as snobs, but this is a misconception. Pigs are simply possessed of a truly luxurious nature , one that delights in finery and riches (in surroundings, food, lovemaking and otherwise). This Sign believes in the best qualities of mankind and certainly doesn't consider itself to be superior. Pigs also care a great deal about friends and family and work hard to keep everyone in their life happy. Helping others is a true pleasure for the Pig, who feels best when everyone else is smiling.

Deze big is duidelijk wel uit de koker van een man...

A Pig with no one around to appreciate its giving nature is a sad sight. Pigs are so magnanimous they can appear almost saintly; this can lead some less-than-well-intentioned souls to stomp all over this Sign, and the bad news is, the Pig will take the blows! Pigs make great companions in part because of their refusal to see the more negative or base qualities in a partner, but that rose-colored view can lead to this Sign's allowing itself to be taken advantage of. Contrary to their seemingly benign dispositions, however, Pigs can be quite venomous in response to being crossed by a lover, friend or business partner.

Pigs are highly intelligent creatures, forever studying, playing and probing in their quest for greater knowledge. They can be misinterpreted as being lazy, however, due to their love of reveling in the good stuff; this Sign could happily spend hours on end making love, napping, taking a long bubble bath or dallying over an incredible spread of rich foods. Pigs tend to make wonderful life partners due to their hearts of gold and their love of family. Even so, Pigs can be rather exclusive, choosing to spend time with those who will appreciate them most and ignore the rest of the populace. Pigs would do well to realize that there's more to life than being needed. When they open up their world to a diverse group of people, they will truly bloom.'

The most compatible match for a Pig is the Rabbit or the Goat .'

Wel, zelf een varken zijn, is één ding. Op zoek moeten naar een geit beslist een tweede. Het lijkt me in ieder geval de op-één-na-slechtste openingszin...

Niet in de laatste plaats omdat je wel eens raak zou kunnen schieten...

01-01-2006: Hè bah, wat lekker...!

Whoohoo, 2006! Nieuw jaar, mooi excuus om even op te schonen. Het vorige jaar is vorig: van de leuke dingen is genoten, van de leerzame dingen is geleerd en de minder leuke dingen hoorden er gewoon bij. Van alledrie komt weer zat, dus direct maar even wat paginaruimte reserveren...

De jaarwisseling was rustig dit jaar, relaxed met familie. Het is er dit jaar zelfs weer eens van gekomen dat ik oliebollen gebakken heb. Het hoort er toch een beetje bij en daarbij is het lekker. Alle inkopen heb ik de vrijdagavond netjes kunnen doen.

Veel is er natuurlijk niet nodig: paar van die pakken oliebollenmix, wat krentjes en rozijnen, een geraspt goudreinetje, half flesje bier per pak. Appeltje en bier zijn wel belangrijk, anders zit je alleen deeg te eten en inderdaad hou je het dan bij twee voor gezien met dito hekel aan jezelf. Doe er iets fris doorheen en de hele wereld is anders en je kan de grotemensen-hoeveelheden aan.

Dan roer je het een en ander door elkaar, wacht een uurtje en je kan bakken. Kost weinig, alleen wat moeite.

Geen zorgen, 't is alweer schoon...

De wapens moest ik nog wel de 31e even kopen. Emmers, ijs-tang, goeie pan, een rasp en wat nieuwe pollepels. Haha, dat was wel 35 euro, dus uiteindelijk waren het toch nog dure oliebollen. maar daarna waren we snel in business. En het ging helemaal goed. In je eentje bakken is niet zo gezellig, dus offerde broer Pat zich even op om de verse exemplaren op te eten.

Ik ook effe proeven en toen waren ze ineens op..!

Na een uurtje relaxen moesten de oliebollen ook nog gedistribueerd, natuurlijk. En toen was de avond alweer een aardig eindje op weg, is twaalf uur vanzelf gekomen, ging de champagne open en daarmee is 2005 inmiddels een herinnering.

En nu zit ik me zo te bedenken: moet ik nog wat goeie voornemens formuleren? Nah, het zal wel lukken toch zo...? Ha, het begint in ieder geval al goed: mijn site is al de hele dag down.

 

>> Meer